Bescherming Aziatische olifant – China
behoud van populaties Aziatische olifanten door succesvol samenlevenDoor Dafan Cao, programmamedewerker bij IFAW's Asian Elephant Protection-project
Vervolg van Een nieuw netwerk voor mensen en olifanten in China
Toen we in mei 2024 in Mengla aankwamen, was de lucht gevuld met zomerse regen. Het gemeentehuis waar we onze training gaven, zat bomvol: tientallen nieuwe gezichten, nieuwsgierig, voorzichtig en aandachtig luisterend. Ik was erop gefocust om ervoor te zorgen dat de lessen goed overkwamen.
In de menigte viel één man op; hij was bijna een kop groter dan de rest en stond rustig achteraan. Dat was Sanshuai Ai.

In het begin wist ik zijn naam niet. Hij was gewoon ‘die lange Dai-man’ – iemand uit een van de dorpen in de buurt, die deel uitmaakt van de etnische minderheidsgroepen die al heel lang in de bossen van Yunnan wonen. Na verloop van tijd, toen het Community Ranger Network zich uitbreidde naar nieuwe gebieden, leerde ik hem kennen als stagiair én als zeer toegewijde gemeenschapsranger.
De stem van de gemeenschap
Het Community Ranger Network bestond toen al drie jaar. Het werd in 2021 opgericht door IFAW en de Jinhong Forestry and Grassland Administration als lokale oplossing voor een groeiend probleem. Conflicten tussen mensen en olifanten waren niet langer uitzonderlijk, maar werden in veel delen van Yunnan de norm. Aziatische olifanten liepen over landbouwgrond, vernielden gewassen, en zorgden voor onrust in het dagelijks leven. Dorpsbewoners waren bang en vaak niet voorbereid.
We zorgden voor waarschuwingen en het plaatsen van afschrikmiddelen. Dit was echter niet het enige belangrijke aspect: we wilden ook lokale capaciteit opbouwen door mensen die naast olifanten leven op te leiden tot rangers. Deze rangers moesten kunnen anticiperen, reageren en voorlichting geven. Het ging om de veerkracht van de gemeenschap.
Tegen het einde van 2024 waren rangers zoals Sanshuai niet meer alleen aan het observeren; ze namen het voortouw. Ik zag dit met eigen ogen in december, tijdens een veldoefening in een Dai-dorp in de buurt van de provinciehoofdstad. De gemeenschap kreeg vaak olifanten op bezoek en het team had de taak om een live veiligheidsdemonstratie te geven. De groep van Sanshuai werd gekozen om leiding te geven.
Voordat ze begonnen, lachten de rangers samen en wisselden ze verhalen uit. Toen het moment kwam om te spreken, verstijfde Sanshuai echter. Zijn handen klemden zich samen tot vuisten. Zijn stem haperde. De dorpsbewoners, vriendelijk en geïnteresseerd, vielen stil. Dat maakte het alleen maar moeilijker.
Ik herkende dat moment – het was hetzelfde moment dat ik jaren geleden had meegemaakt, toen ik voor het eerst voor een groot publiek sprak. Die mix van angst, druk en trots.
Toch gaf Sanshuai niet op. Met hulp van zijn teamgenoten zette hij door. Zijn boodschap kwam over. Het was niet perfect, maar het was eerlijk en het werd gehoord. Dat moment is me bijgebleven, niet vanwege de perfectie, maar vanwege zijn doorzettingsvermogen. Het was het begin van zijn stem.

Een paar weken later ging ik weer naar hem toe in Mengman Township. Ik probeerde hem te bellen, maar kreeg hem niet te pakken. In plaats daarvan nodigde zijn collega Guan Yan me uit bij hen thuis. “Kom eten”, zei ze. “Ze zijn bezig met koken.”
Zijn huis stond vlak bij de weg, nieuw en schoon, met brede dakranden tegen de regen. De keuken bruiste van het gezinsleven: zussen, tantes, kletterende potten, stemmen die boven de stoom van de rijst uitkwamen. In Dai-gezinnen helpt iedereen mee als er een gast komt. Het voelde niet zozeer als een maaltijd, maar meer als een welkom.
Meer dan een baan: het beschermen van de gemeenschap
Onder het genot van een kopje thee vroeg ik Sanshuai waarom hij voor dit werk had gekozen, ook al was het vaak zwaar en soms gevaarlijk. Hij dacht even na voordat hij antwoord gaf.
“In het begin was het gewoon een baan”, zei hij. “Het was dicht bij huis. Ik kon voor mijn gezin zorgen. Maar toen zag ik dat het betekenis had. In het begin luisterden de dorpsbewoners niet. Ze wilden gewoon dat we ‘de olifanten onder controle hielden’. Nu is het anders. Als ze me in de velden zien, komen ze vragen: ‘Waar zijn de olifanten? Zijn ze in de buurt?’ Soms vertellen ze me zelfs wat ze hebben gezien. Dat vertrouwen maakt het werk de moeite waard.”
Hij glimlachte en voegde eraan toe: “Vroeger liep ik alleen door de nabijgelegen dorpen. Nu, door de olifanten te volgen, heb ik elk veld en elke vallei in Mengman bewandeld. Ik heb mijn thuis opnieuw leren kennen.”
“De mensen hier zijn bang voor olifanten, maar ze houden ook van ze. Als we ons werk goed doen, als we dag in dag uit toezicht houden, mensen waarschuwen en veiligheidsmaatregelen stimuleren, zullen er minder mensen en olifanten gewond raken. Dat is het mooiste cadeau dat we ons thuis en onze gemeenschap kunnen geven."
Dat is wat het Community Ranger Network is geworden: een manier om te beschermen, te verbinden en thuis te komen. Het is niet altijd makkelijk. Het vereist lange dagen, slapeloze nachten en veel geduld. Dankzij het werk van Sanshuai en anderen zoals hij, zien we minder ongevallen, meer begrip, en een toekomst waarin mensen en olifanten samen kunnen leven met minder angst en meer respect.
Dit is deel twee van een driedelige serie. In het laatste deel kijken we naar de bredere impact van dit programma: de gegevens, de veranderingen in de maatschappij, en wat er nodig is om de rangers te ondersteunen die het werk elke dag uitvoeren. Lees het verhaal hier: Van conflicten naar co-existentie: vooruitgang voor mensen en olifanten
Wil je bijdragen aan het beschermen van olifanten, mensen en de planeet die we met elkaar delen?
Gerelateerde content
Zonder jouw steun kunnen wij ons werk niet doen. Geef nu voor het verbeteren van de leefomstandigheden voor dieren.