Centre for Wildlife Rehabilitation and Conservation – India
Elk jaar komen dieren in Kaziranga National Park vast te zitten door zware overstromingen, en raken ze hun moeder of kudde kwijtNieuwe hoop voor een verweesde hoelok-gibbon
Nieuwe hoop voor een verweesde hoelok-gibbon
22 mei 2026
Op 11 april 2026 verwelkomden we een baby-gibbon bij het Centre for Wildlife Rehabilitation and Conservation (CWRC) van IFAW-WTI, vlakbij Kaziranga National Park in India. Ze was toen nog maar een paar weken oud.
De westelijke hoelok werd gered in Kohora, in het district Golaghat in Assam, India. Ze vonden haar terwijl ze zich vastklampte aan haar moeder, die was omgekomen door elektrocutie. Op een leeftijd van slechts drie tot vier weken was de jonge aap verweesd, en volledig afhankelijk van menselijke zorg om te overleven.
Ze werd meteen overgebracht naar de neonatale intensive care van het CWRC, waar dierenartsen en verzorgers haar voortdurend ondersteunden met warmte, speciale voeding en nauwlettend toezicht.
Een maand later zijn er positieve signalen. De babygibbon is 160 gram aangekomen en weegt nu 670 gram. Ze is ook met steeds meer zelfvertrouwen haar omgeving aan het verkennen en probeert instinctief in takken te klimmen en te slingeren. Dit gedrag zal op een dag cruciaal zijn voor haar leven in boomtoppen.
Haar verzorgers zijn begonnen met het introduceren van vast voedsel, zoals vijgen, bamboescheuten en Bauhinia-bladeren, om haar te helpen geleidelijk over te stappen op een natuurlijker dieet.
Omdat gibbons zeer sociale dieren zijn, heeft het team haar ook een zachte knuffel in de vorm van een aap gegeven voor wat troost. Ze klampt zich er vaak aan vast terwijl ze rust, of draagt hem mee in haar verblijf.
Zorg op de lange termijn
Het rehabiliteren van een verweesde primaat is een langdurig proces. Voor jonge gibbons is lichamelijke ontwikkeling slechts één onderdeel van het herstel. Ze moeten ook de coördinatie, het zelfvertrouwen en het natuurlijke gedrag ontwikkelen dat nodig is om zelfstandig in het wild te overleven. Bij CWRC begeleiden de verzorgers elke fase van dat proces zorgvuldig, terwijl ze zoveel mogelijk onnodige menselijke beïnvloeding beperken.
De redding van het diertje was een opmerkelijk geluk. Volgens de verzorgers is ze ternauwernood ontsnapt aan dood door elektrocutie, terwijl haar moeder op slag dood was.
De jonge westelijke hoelok klampt zich vast aan een zachte knuffel om zich gerust te stellen terwijl ze rust of door haar verblijf loopt. Foto: © IFAW-WTI
De enige apensoort van India
Hoeloks nemen een unieke plaats in binnen de biodiversiteit van India, omdat ze de enige mensapensoort in het land zijn. Ze zijn volledig aangepast aan het leven in de boomtoppen en bewegen zich door de bossen door middel van brachiatie: ze slingeren met hun lange armen van tak naar tak, op zoek naar voedsel en beschutting.
De bossen in het noordoosten van India raken echter steeds meer versnipperd, wat het overleven moeilijker maakt voor soorten die afhankelijk zijn van een aaneengesloten bladerdak. Elektrische schokken, verlies van leefgebied en verstoring door mensen blijven grote bedreigingen voor hoeloks, ondanks de wettelijke bescherming onder de Indiase Wild Life (Protection) Act van 1972.
Voorlopig is de wereld van de jonge gibbon nog klein: regelmatige voeding, zorgvuldige monitoring, korte klimtochten en een geleidelijke opbouw van kracht en zelfvertrouwen.
Met de tijd en blijvende deskundige zorg is de hoop dat de situatie voor dit hoelokje verbetert.
Gerelateerde content
Zonder jouw steun kunnen wij ons werk niet doen. Geef nu voor het verbeteren van de leefomstandigheden voor dieren.