Hoe mensen in Australië samenkwamen voor wilde dieren na orkaan Narelle

Voor mensen die werken in het redden en rehabiliteren van wilde dieren was Narelle geen op zichzelf staande gebeurtenis. Op veel plekken was de druk al lang begonnen voordat de orkaan kwam.

Als rampen elkaar opvolgen

In Queensland waren afgelegen gemeenschappen in het binnenland al getroffen door recordbrekende overstromingen. Zorgverleners raakten geïsoleerd en de netwerken voor het redden van wilde dieren raakten overbelast. Kangoeroes die normaal gesproken binnen de lokale opvangsystemen zouden blijven, moesten honderden kilometers worden vervoerd om beschikbare zorg te vinden. Dit zorgde voor extra druk op de dierenklinieken en zorgverleners verder naar het noorden.

Partners van IFAW, waaronder The Agile Project en bredere rehabilitatienetwerken voor klimbuideldieren, verzorgden al een aanzienlijk aantal verweesde kangoeroes en wallaby's voordat er orkaanwaarschuwingen werden afgegeven. Naarmate de voorspellingen voor Narelle ernstiger werden, werden de voorbereidingen in de hele regio opgevoerd.

Samen met lokale partners hebben we buitenverblijven versterkt, apparatuur beveiligd en de opvangcapaciteit uitgebreid, zodat verzorgers veilig meer dieren konden opvangen toen de storm losbarstte. Op het hoogtepunt van de hulpactie zorgde één partner alleen al voor meer dan 100 verweesde joeys (baby's van buideldieren), naast andere inheemse dieren.

Deze situatie laat een steeds vaker voorkomende realiteit bij rampenrespons zien: noodsituaties staan zelden op zichzelf. De druk bouwt zich in de loop van de tijd op, vaak al lang voordat de publieke aandacht zich op de crisis richt.

Een stille crisis in het Northern Territory

Verder naar het westen, in het Northern Territory, waren de gevolgen minder zichtbaar, maar voor de wilde dieren waren ze verwoestend.

Toen Narelle door de regio’s Pine Creek en Katherine trok, kwamen kolonies echte vleerhonden onder enorme ecologische druk te staan. Deze dieren waren al verzwakt door seizoensgebonden voedseltekorten. Duizenden vleermuizen stierven, en overal in de getroffen gemeenschappen doken verweesde jongen op – in tuinen, op speelplaatsen en op straat.

Lokale verzorgers werkten de klok rond terwijl er steeds meer uitgedroogde, onderkoelde en uitgeputte dieren binnenkwamen. Voorafgaand aan de komst van de orkaan had IFAW, samen met partners, teams veilig in de buurt van de verwachte getroffen gebieden gestationeerd. Zo konden ze met de inspecties en reddingsacties beginnen zodra de omstandigheden dat toelieten.

Hulpverlening in geïsoleerde gemeenschappen in West-Australië

In West-Australië zorgde de cycloon weer voor een heel andere reeks uitdagingen.

Toen Narelle als een cycloon van categorie 4 terugkeerde naar de kust, veroorzaakte deze vrijwel onmiddellijk enorme schade en raakten gemeenschappen geïsoleerd. Omdat wegen waren afgesneden en de noodhulp zich richtte op de veiligheid van mensen en essentiële voorzieningen, hadden hulpverleners voor wilde dieren grote moeite om de getroffen gebieden te bereiken.

Langs de kust spoelden gewonde en gestrande zeevogels, schildpadden, zeeslangen en andere zeedieren aan. In de eerste dagen na de storm werd de hulp vooral door de gemeenschap zelf georganiseerd: vrijwilligers liepen over de stranden op zoek naar overlevende dieren, en dierenverzorgers werkten onvermoeibaar door om eerste hulp te bieden.

Een erkende dierenverzorger maakte van haar huis een geïmproviseerde opvang, omdat er steeds meer dieren binnenkwamen.

Achter de schermen werkte IFAW samen met WA Wildlife en overheidspartners om de aanvoer van benodigdheden voor de opvang van wilde dieren naar Exmouth te coördineren. In een zeer beperkte werkomgeving werden die benodigdheden meegenomen in reddingsvluchten die ondersteuning boden aan de bredere hulpacties van de gemeenschap.

Tegelijkertijd bleef het rampenresponsteam van IFAW en WA Wildlife paraat, klaar om in actie te komen zodra dat mogelijk was. De beperkte toegang leidde er uiteindelijk toe dat de veterinaire zorg werd geleverd door een lokaal ingehuurde dierenarts in opdracht van de overheid.

Deze ervaring benadrukte een uitdaging die vaak voorkomt bij noodsituaties met wilde dieren: zorg vanuit de gemeenschap en officiële nooddiensten werken niet altijd zo nauw of snel samen als ze zouden kunnen.

Het herstel gaat door, ook als de ramp uit het nieuws verdwijnt

Voor IFAW houdt de rampenrespons niet op zodra de directe crisis voorbij is.

In Exmouth hebben we inmiddels een training gegeven in het redden en rehabiliteren van wilde dieren, die al vóór de orkaan was gepland. De belangstelling vanuit de gemeenschap was enorm: we kregen meer dan 250 aanmeldingen, wat neerkomt op zo’n 10% van de bevolking van de stad.

Die enorme betrokkenheid zegt iets heel belangrijks: mensen willen wilde dieren helpen als er een ramp gebeurt.

Krachtige lokale netwerken zorgen ervoor dat toekomstige hulpacties sneller, duurzamer en veerkrachtiger verlopen. Training is echter slechts een deel van het werk. Uitrusting, infrastructuur en langdurige ondersteuning zijn net zo belangrijk.

Daarom blijft IFAW samenwerken met lokale organisaties en WA Wildlife om te bepalen hoe de fondsen die tijdens de ramp zijn ingezameld, het beste kunnen worden ingezet voor toekomstige voorbereiding op rampen en herstel.