Hoe koala-speurhond Bear zijn roeping vond

Toen zagen ze onze oproep voor een koala-speurhond, eentje die levende koala’s kon opsporen. Wat als al die eigenschappen die Bear tot een uitdagend huisdier maakten – zijn eindeloze energie en zijn obsessieve liefde voor ballen – goed gebruikt konden worden? Wat viel er te verliezen?

Het trainen van een hond om levende koala’s op te sporen was een droom van onze goede vriend Romane Cristescu van Detection Dogs for Conservation aan de University of the Sunshine Coast. Het was nieuw, het was gewaagd, en niemand wist of het zou lukken.

De meeste koala-speurhonden worden getraind om de uitwerpselen op te sporen, wat relatief eenvoudig is. Koala-poep ligt op de grond aan de voet van bomen, en er is vaak genoeg te vinden – koala’s kunnen wel 300 keutels per dag produceren!

Het opsporen van levende koala’s is een heel ander verhaal. Ze leven hoog in de bomen, zijn goed gecamoufleerde grijze bolletjes ter grootte van een voetbal, en ongelooflijk lastig te zien met het blote oog. Ze bewegen zich ook veel meer rond dan mensen beseffen.

Zou een hond kunnen worden getraind om de geur van koalavacht te herkennen in plaats van poep, om zo op te sporen wat wij zelf met het blote oog niet kunnen zien? Dat zou een doorbraak betekenen, vooral in noodsituaties waarin reddingswerkers snel verweesde of gewonde koala’s moeten vinden. Het zou levens kunnen redden.

Dus nam IFAW een gewaagde stap en ging samenwerken met Romane om dit uit te zoeken. Het bleek dat er niets te verliezen viel – en heel veel te winnen.

Gemaakt om te speuren

Toen Bear bij ons binnenkwam en ons aanstaarde met die inmiddels beroemde intense blauwe ogen, wisten we dat we de juiste hond hadden gevonden. Hij slaagde met vlag en wimpel voor zijn eerste tests en ging al snel het veld in om levende koala’s op te sporen. Hij had geen enkele interesse in de koala’s zelf – hij had alleen oog voor zijn beloning, een bal, en wat hij moest doen om die te krijgen.

Vanaf dat moment was hij niet meer te stoppen. Hij had zijn ware doel gevonden.

Toen kwam de Black Summer van 2019-2020 – de hevige natuurbranden die het land teisterden en koalapopulaties verwoestten.

We kregen een idee. Het was gek, maar misschien net gek genoeg dat als het zou werken, dit heel wat zou betekenen. Zou Bear kunnen helpen bij het zoeken naar koala's die het hadden overleefd? Zou hij koala's kunnen opsporen ondanks de overweldigende geur van as en rook? Dit was nog nooit eerder gedaan.

Toen de brandhaarden veilig werden verklaard, ging Bear met ons mee op zoek- en reddingsmissies, met beschermende slofjes aan om zijn poten tegen de hete grond te beschermen.

Ik weet niet waarom we ooit aan hem hebben getwijfeld. Hij werd ons geheime wapen tijdens die donkere dagen en vond meer dan 100 koala’s – dieren die we zonder hem nooit hadden gevonden. Hij was een broodnodig sprankje hoop midden in de ellende. Hij redde niet alleen koala’s, maar hielp ook mensen om te herstellen van de ramp.

Als ware held met pensioen

Beelden van Bear die in zijn inmiddels iconische rode slofjes in de brandhaarden aan het werk was, gingen al snel viraal – ze veroverden harten tot in Hollywood en trokken de aandacht van onder andere Tom Hanks en Leonardo DiCaprio.

Hij speelde daarna in zijn eigen documentaire, Bear Koala Hero, kreeg duizenden volgers op Instagram, en inspireerde Romane om een boek te schrijven over zijn ongelooflijke verhaal.

Bear zelf heeft echter geen idee van zijn roem. Voor hem was werken spelen en hij genoot met volle teugen van het rondzwerven door de Australische bush, op zoek naar koala’s.

Het vinden van zijn ware doel heeft hem veranderd. Hij is een heel andere hond dan degene die ik tien jaar geleden ontmoette. Hij is nu zelfverzekerd, sociaal en heel liefdevol. Hij is met de jaren rustiger geworden en is zelfs een echte knuffelbeer geworden.

Nu is het moment gekomen dat hij zijn laarsjes aan de wilgen hangt en geniet van een welverdiend pensioen. Dit is een bitterzoet moment.

Bear zal zijn dagen nu doorbrengen met rennen op het strand, luieren op de bank, en spelen met zijn beste vriendin Luna. Ik heb wel het vermoeden dat hij nog steeds droomt van het zoeken naar koala’s.

Zijn bijdrage aan het behoud van koala’s is buitengewoon, en die zal nooit worden vergeten.

Bedankt, Bear, voor alles.