Koala’s bedreigd door houtkap: een schandaal in de achtertuin van Australië

Deze koala werd tijdens het kappen op een actieve kaplocatie gevonden: geen moeder, geen thuis, doodsbang. Hij kan nergens naartoe en heeft weinig te eten.

In 2013 hebben we voor het eerst bericht over het aangrijpende lot van koala’s die gewond raken en gedood worden tijdens het kappen van eucalyptusbomen in het zuidwesten van Victoria en Zuid-Australië. 

Sindsdien voert het IFAW campagne voor strengere regels die moeten helpen de koala’s beter te beschermen tijdens de kap. Eerder dit jaar vaardigde de overheid van de staat Victoria eindelijk de langverwachte Regelingen voor Koalabeheer uit. Hoewel we hopen dat deze regelingen verbeteringen zullen brengen, zoals koalaprocedures en koalaspotters op elke oogstlocatie, is er nog veel werk te doen.

Hoe kon het gebeuren dat de ene regering na de andere toeliet dat één van de meest markante dieren van Australië door de houtindustrie bedreigd kon worden?

Eerlijkheidshalve moet wel vermeld worden dat niemand had verwacht dat koala’s 160.000 hectare kwekerijen van eucalyptusbomen zouden gaan bewonen toen deze in de jaren negentig werden aangeplant. Aanvankelijk was iedereen erg verrast toen de koala’s de kwekerijen begonnen binnen te dringen, grotendeels doordat ze uit hun omliggende leefgebieden werden verdreven. Ze benutten de bomen die veilig voedsel en slaapgelegenheden boden voor hun groeiende populatie. Een tijdlang ging het de koala’s voor de wind in hun nieuwe thuis.

De huidige schattingen over het aantal koala’s per hectare lopen uiteen van 0 tot 8. Maar het leven op een kwekerij biedt slechts tijdelijk een schuilplek. De bomen worden uiteindelijk gekapt en de koala’s komen zonder leefgebied en voedsel te zitten. 

Op dit moment zoeken ontheemde koala’s naar eten in het omliggende landschap. Daardoor komt de vegetatie langs omringende wegen en op particuliere en niet-particuliere landgoederen, parken en reservaten enorm onder druk te staan. Sommige dieren hebben zoveel honger dat ze gaan grazen op de boomstronken die na de kap achterblijven, iets dat ze van nature nooit zouden doen.

Wat kan eraan worden gedaan?

Tussen 2013 en 2015 werd er tijdens een vergadering van belanghebbenden een aantal vrijwillige richtlijnen aangenomen door de industrie. Ze werden binnen de branche ingevoerd onder de vlag van de Green Triangle Regional Plantation Committee (GTRPC), een vereniging van eigenaren van boomkwekerijen. Maar het was niet meer dan dat: een stel richtlijnen. Bedrijven konden zelf kiezen of ze de richtlijnen zouden volgen, hun eigen strengere richtlijnen zouden opstellen of ze juist verzwakken. De overheid vroeg bedrijven om voorvallen van tijdens de houtkap verwonde en gedode koala’s te melden. Ook dit was niet verplicht, dus niet alle bedrijven gaven eraan gehoor.

Een officieel verzoek om openbaarmaking van de overheidsstatistieken over dode en gewonde koala’s werd vorig jaar door het ministerie van Milieu afgewezen. Maar het ministerie bevestigde later wel in een brief dat ‘sommige bedrijven voorvallen hadden gemeld’ en dat er ‘tot oktober 2015 157 voorvallen van gewonde of dode koala’s waren gemeld’, waarmee werd toegegeven dat het aantal voorvallen ‘duidelijk hoger uitviel dan het ministerie wenselijk acht’. Maar we vermoeden dat dit aantal maar het topje van de ijsberg is.

Sommige houtkapbedrijven hebben hun best gedaan om de situatie te verbeteren. Zij gingen een stap verder en zetten op eigen initiatief koalaspotters in. Maar zonder een volledige en consistente aanpak in de gehele branche was er geen echte verandering te verwachten.

Eerder dit jaar nam de overheid eindelijk het besluit om wetgeving in te voeren om de koala’s meer bescherming te bieden tegen deze activiteiten. Houtkapbedrijven moeten nu een licentie aanvragen om ‘wildgebieden te verstoren’, koalaprocedures opstellen en tijdens de kap koalaspotters inzetten. Hoewel het IFAW zeer blij is met deze goedbedoelde regelingen en hoopt dat ze tot verbeteringen leiden, schieten ze in een aantal cruciale opzichten te kort.

Eén opvallend en kritiek gemis is de afwezigheid van een verplichting voor bedrijven om een permanent leefgebied te reserveren of creëren waar de koala’s na de kap in kunnen wonen. Dat is te gek voor woorden. Waar moeten ze dan naartoe?

Hoewel deze tragische situatie niet de schuld is van de industrie, moeten bedrijven wel een deel van de verantwoordelijkheid op zich nemen. Hoewel ze het juridisch niet verplicht zijn, hebben ze wel de morele plicht om de schade die ze veroorzaken, ook al is het onbedoeld, te compenseren door een deel van hun winst te investeren in het zorgen voor een permanent leefgebied en migratieroutes voor koala’s zodat deze ontheemde dieren ergens kunnen leven en ergens naartoe kunnen. Dat is toch niet te veel gevraagd?

Dit is niet meer alleen een crisis voor het welzijn van dieren, maar ook een gigantisch probleem voor het behoud van het landschap en het moet dringend worden opgelost. De houtkapindustrie is enorm gegroeid en er zijn meer actieve bedrijven dan ooit. Als er nu niet resoluut wordt ingegrepen, zal de situatie alleen maar verslechteren.

Vrijwillige dierenverzorgers en dierenartsen in de regio kunnen de dagelijkse stroom van gewonde koala’s nauwelijks aan. Het is enorm tijdrovend en duur om ze te behandelen en rehabiliteren, omdat verzorgers grote afstanden moeten afleggen alleen al om bladeren te verzamelen om ze te voeden. Deze situatie waarin zoveel dieren moeten worden verzorgd is echt onhoudbaar. En de dieren die met succes zijn gerehabiliteerd hebben maar weinig veilig leefgebied om naar terug te keren. Eén dierenverzorgster barstte in tranen uit toen ze me vertelde hoe ze een koala een aparte, ongewoon lage kreun hoorde uitstoten. Het dier uitte daarmee zijn angst omdat het gebied hem wel bekend voorkwam, maar zijn huis weg was. 

Het landschap is overbelast, vrijwilligers zijn overwerkt en koala’s zijn ontheemd en sterven. Er moet iets veranderen!

Terwijl de populaties koala’s in New South Wales en Queensland verdwijnen, en dat tragisch genoeg ondanks alle inspanningen, zijn de populaties in de staat Victoria de enigen die nog gedijen. Maar niet lang meer... Er is geen toekomst voor de koala’s in Victoria als er niet iets wordt gedaan aan de crisis op de kwekerijen. Erger nog: als er niet onmiddellijk actie wordt ondernomen, en als de klimaatverandering volgens de voorspellingen doorzet, wordt verwacht dat de zuidelijke populaties koala’s als enigen in Australië overblijven.

Waar ter wereld je je ook bevindt, vraag aan de Australische minister van milieu Lily D’Ambrosio om de koala’s in Victoria te helpen.

--JS

Post a comment

Deskundigen

Vice President, Hoofd Internationale Activiteiten en Programma's
President en Algemeen Directeur
Beth Allgood, Directeur Verenigde Staten
Directeur Verenigde Staten
Senior adviseur beleidsontwikkeling
Senior adviseur beleidsontwikkeling
Dr. Joseph Okori
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika en Hoofd Programma Natuurbehoud
Faye Cuevas, Esq.
Senior Vice President
Grace Ge Gabriel, Regiodirecteur Azië
Regiodirecteur Azië
Vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Kelvin Alie, Vice-president IFAW, Hoofd Programma Dierenwelzijn en Natuu
Vice-president IFAW
Patrick Ramage, Hoofd Programma Oceaanbescherming
Hoofd Programma Oceaanbescherming
Rikkert Reijnen, Hoofd Programma Wildlife Crime
Hoofd Programma Wildlife Crime