Zo ging IFAW's reactie op de grootste massastranding van tuimelaars in Noordoost-VS

Dit bleek de grootste massastranding van tuimelaars te zijn die ooit in het noordoosten van de Verenigde Staten is gedocumenteerd. Het was de afsluiting van een van de drukste weken die ons reddingsteam voor zeezoogdieren zich kan herinneren. Tussen 6 en 14 juli kwam het team drie keer in actie bij massastrandingen van drie verschillende dolfijnsoorten. Daarnaast waren er nog individuele strandingen van een bruinvis en een dwergvinvis.

Een reddingsactie als geen ander

De reddingsactie begon maandagochtend nog voor zonsopgang, toen er meldingen binnenkwamen over gestrande tuimelaars tussen Brewster en Wellfleet op Cape Cod. Toen de hulpverleners van IFAW ter plaatse kwamen, waren er naar schatting 28 tot 32 dolfijnen gestrand. Hoewel veel dieren met het opkomende getij weer vrij kwamen, waren er al 5 tot 6 dieren gestorven voordat de hulpverleners ze konden bereiken.

De reddingsactie ging de volgende dagen door, omdat er steeds weer dolfijnen in ondiep water terechtkwamen over een stuk van 15 kilometer in Cape Cod Bay. Alleen al op dinsdagochtend vonden de hulpverleners 19 levende tuimelaars die op drie verschillende plekken waren aangespoeld – hoogstwaarschijnlijk dezelfde dieren als de dag ervoor. Alle dieren gingen weer de zee in toen het tij terugkwam.

Twee dolfijnen kregen op dat moment kleine tijdelijke satellietzenders om, zodat het team hun bewegingen kon volgen en kon bepalen of groepen die uit elkaar waren geraakt weer bij elkaar kwamen. De reddingsploegen bleven de hele dinsdag op het water en gebruikten boten om de dolfijnen weg te leiden van ondiepe gebieden naar dieper water.

Tijdens de hele reddingsactie werden de IFAW-medewerkers ondersteund door stagiairs, meer dan 50 getrainde vrijwilligers, en partners van AmeriCorps Cape Cod en Whale and Dolphin Conservation. Hierdoor kon het team op meerdere plekken tegelijk in actie komen.

In plaats daarvan gaven de hulpverleners tijdens eb ondersteunende zorg: ze hielden de dolfijnen overeind, beschermden hun huid, hielden hun ademhaling en fysieke conditie in de gaten en hielpen ze energie te sparen tot het tij weer opkwam. Zodra de dieren weer konden drijven, leidden de reddingsteams ze voorzichtig weg van de uitgestrekte wadplaten, richting dieper water.

“Dit is een heel stressvolle situatie”, zei dr. Sarah Sharp, hoofd dierenarts bij IFAW. “Het is ongelooflijk ingewikkeld als er meerdere groepen dieren verspreid over verschillende locaties zijn, en het feit dat het zulke grote dolfijnen zijn, maakt de zorg voor ze nog veel moeilijker. Dit zijn lange dagen voor ons team, maar voor de dolfijnen is het nog zwaarder.”

Het werk vereiste constante waakzaamheid. Zelfs nadat de dolfijnen weer in het water waren, was er geen garantie dat ze in dieper water zouden blijven. Het team bleef in het gebied tijdens de getijdenwisselingen, klaar om in actie te komen als de dieren weer naar de kust zouden drijven.

Waarom dolfijnen stranden op Cape Cod

Cape Cod staat wereldwijd bekend als een plek waar vaak massastrandingen plaatsvinden. De kenmerkende haakvormige kustlijn, ondiepe baaien, uitgestrekte wadplaten en grote getijdenverschillen kunnen voor dolfijnen flinke navigatieproblemen opleveren.

Het gebied rond Wellfleet wordt vaak omschreven als een ‘haak binnen de haak’. Dolfijnen kunnen bij vloed deze ondiepe wateren binnenzwemmen als ze hun prooi volgen, maar raken vervolgens vast als het water snel terugtrekt. Tijdens deze reddingsactie was het verschil tussen eb en vloed ongeveer 4 meter.

Deze tuimelaars behoren tot het ecotype dat meestal in diepe wateren ver uit de kust leeft, hoewel IFAW de laatste jaren steeds vaker heeft gezien dat ze dichter bij de kust van Cape Cod opduiken. Volgens lokale vissers was er ook veel aasvis in het gebied, wat de dolfijnen mogelijk dichter naar de kust heeft gelokt.

Massastrandingen worden zelden door één enkele factor veroorzaakt. Op basis van wat er tot nu toe bekend is, denkt IFAW dat deze massastrandingen passen bij de natuurlijke ecologie van Cape Cod, inclusief de geografie, de extreme getijdenverschillen en de beschikbaarheid van prooidieren dicht bij de kust.

Tijdens het hele voorval hebben medewerkers en vrijwilligers de dode dolfijnen gedocumenteerd. Bij twee dieren heeft het veterinaire team een grondigere autopsie uitgevoerd. Deze onderzoeken helpen om de gezondheid van de dieren beter te begrijpen, mogelijke factoren voor de stranding te identificeren, en toekomstige inspanningen voor redding en natuurbehoud te blijven verbeteren.

Drie diersoorten massaal gestrand in één week

De massastranding van de tuimelaars was al de derde massastranding in één week. Hierbij waren drie verschillende dolfijnsoorten betrokken.

• Het eerste incident, op 6 juli, betrof 7 gewone dolfijnen. Zij werden verplaatst en vrijgelaten in Provincetown, en zwemmen nu ruim 150 kilometer ten oosten van Cape Cod.
• Een paar dagen later kwam het team in actie voor 11 witflankdolfijnen. Een aantal daarvan waren gestrand, maar kwamen weer vrij en werden naar veiliger wateren geleid.
• Het incident met de tuimelaars volgde op 13 en 14 juli, waarbij naar schatting 28 tot 32 dieren betrokken waren.

In dezelfde periode heeft het team ook gereageerd op individuele strandingen van een bruinvis en een dwergvinvis. Al deze dieren varieerden in leeftijd van pasgeboren tot volwassen, met een gewicht van wel zo'n 300 tot 360 kilo.

Elke soort vraagt om een andere aanpak, afhankelijk van hun grootte, gesteldheid, locatie en gedrag. De hulpverleners moeten ook rekening houden met getijden, het weer, daglicht, de veiligheid van mensen, en de kans dat de dieren opnieuw aanspoelen als de omstandigheden veranderen.

Het aanpakken van drie massastrandingen met drie verschillende dolfijnsoorten in iets meer dan een week tijd, vroeg om voortdurende samenwerking tussen de IFAW-werknemers, stagiairs, getrainde vrijwilligers en partnerorganisaties.

Een reddingsactie mogelijk gemaakt door mensen

Het redden van zeezoogdieren is fysiek zwaar en emotioneel uitputtend. De hulpverleners beginnen vaak al voor zonsopgang, werken onder moeilijke omstandigheden en bij wisselende getijden, en blijven tot ver in de avond op het strand of op reddingsschepen.

Tijdens de reddingsactie voor de tuimelaars waren de teams verspreid over meerdere locaties, terwijl ze dieren in de gaten hielden die zich snel konden verplaatsen of zonder duidelijke reden weer konden stranden. Door de grootte van de dolfijnen was elk aspect van de reddingsactie een extra uitdaging, van het uitvoeren van gezondheidscontroles tot het veilig verlenen van ondersteunende zorg in ondiep water.

Ons reddingsteam voor zeezoogdieren wordt ondersteund door meer dan 250 getrainde vrijwilligers verspreid over Cape Cod en het zuidoosten van Massachusetts. Vrijwilligers zijn vaak de eerste ogen en oren op het strand. Ze helpen gestrande dieren te lokaliseren, veilige werkgebieden in te richten, dierenartsen te ondersteunen bij hun beoordelingen, helpen bij de verzorging, verzamelen wetenschappelijke gegevens en blijven klaarstaan als het getij en de omstandigheden veranderen.

De werkdagen zijn lang, de omstandigheden zijn zwaar en de uitkomst is niet altijd zeker. Toch gaat het team door, want elk individueel leven telt.

Elke dolfijn die teruggebracht wordt naar dieper water krijgt nog een kans om te overleven, zich weer bij andere dolfijnen te voegen, zich voort te planten en bij te dragen aan een gezonde populatie in het wild. Zelfs elk dier dat niet kan worden gered, draagt toch bij aan meer wetenschappelijk inzicht via onderzoeken die toekomstige reddingsacties verbeteren.

Na een van de drukste weken sinds tijden op Cape Cod keerde het team terug naar het normale controleprogramma, wetende dat de volgende oproep elk moment kan komen. Of het nu gaat om één verstrikte zeehond of tientallen dolfijnen verspreid over kilometers kustlijn: het team blijft gebruikmaken van wetenschap, ervaring en medeleven om elk gestrand zeezoogdier de best mogelijke overlevingskans te geven.