Hondenverhuizing van Bosnië naar Duitsland: drie weken in quarantaine

De auteur neemt Fibi's puppy's vaak even mee om met ze te spelen, maar Fibi telt ze altijd even na wanneer ze worden teruggebracht.

Dit is het derde blog in de reeks over asielhonden uit Bosnië-Herzegovina, die door het IFAW worden overgebracht naar opvanggezinnen in Duitsland. Lees hier het vorige blog in deze reeks.

Quarantaine: een woord met een nare bijklank.

Het roept beelden op van ziekte, leed en afzondering. En als het gaat om honden in een quarantaine-asiel, dan klinkt het nog erger: kooien en heel weinig ruimte om te bewegen.

Fibi, Lady, Flora en de andere honden die met het eerste transport vanuit Bosnië zijn gekomen, hebben hun drie weken quarantaine er nu bijna op zitten.

Gelukkig betekende deze quarantaineperiode voor de honden meer dan alleen afwachten in een kooi.

Voor het eerst sinds lange tijd - en voor sommigen zelfs voor het eerst in hun leven - kregen ze hier twee keer per dag op vaste tijden te eten. Ze zijn er veilig, op een warme plek, beschut tegen slecht weer.

Ze worden gecontroleerd door een dierenarts en worden gesteriliseerd om ongewenste nestjes puppy's te voorkomen. En honden die medische zorg nodig hebben, worden behandeld en regelmatig gecontroleerd. En het beste van alles is dat ze iedere dag worden uitgelaten en geknuffeld, en zo veel liefde krijgen als we maar kunnen geven.

En dat hebben ze hard nodig.

Neem bijvoorbeeld Emma, die heel schuchter achter het asiel in Jajce aan haar ketting stond. Nu springt ze zo uit haar kooi in mijn armen als ik de deur opendoe. En hoewel ze bruist van energie, neemt ze rustig de tijd om op mijn schoot te kruipen om aangehaald te worden.

Flora, die door ons liefkozend 'de president' wordt genoemd, zou het liefst de hele dag overal naartoe worden gedragen.

En Lady gaat het liefst samen met ons op verkenning op het platteland rondom het asiel.

Fibi, die vel over been was toen we haar vonden, vertrouwt ons nu volledig. Ze laat me toe in de kooi bij haar en de puppy's. Ik mag ze oppakken en meenemen om met ze te spelen, maar als ik ze bij haar terug breng, telt ze ze altijd na. Als we gaan wandelen, huppelt ze vrolijk rond, maar ze kijkt steeds of wij er nog zijn, en stopt onderweg vaak om even onze aandacht te vragen.

De meeste van deze honden hebben het grootste deel van het vorige jaar geketend aan een hondenhok doorgebracht. Ze konden niet rennen, niet springen en het allerbelangrijkst, ze konden niet wegrennen bij gevaar. Ik heb veel honden in dit soort situaties gezien die alle vertrouwen in mensen waren kwijtgeraakt, naar binnen gekeerd raakten, of zich simpelweg voor de wereld verstopten.

Daarom verwachtte ik angst, wantrouwen en misschien zelfs wat agressie. Ik had verwacht dat de jonge puppy's, die nooit echt menselijk contact hebben gekend, bang en wild zouden zijn.

Maar dit zijn misschien wel de meest sociale honden die ik ooit heb gezien.

Nu ze in het quarantaine-asiel gewend zijn, worden ze iedere dag door ons verzorgd. Als het regent laten we ze binnen rennen in groepen van 4 of 5 honden. Als de zon schijnt, nemen we iedere hond mee voor een lange wandeling langs kilometerslange maïsvelden en kleine boerderijen. Ze hebben hun eerste kippen, varkens, koeien en fietsen gezien.

Hun unieke karakters, met hun eigen vertederende eigenaardigheidjes, komen langzaam naar buiten. Het is verbazingwekkend hoe snel ze veranderen als ze niet meer aan de ketting hoeven te liggen. Veel zijn een compleet andere hond geworden. Puppi en Anooka die eerst altijd angstig wegkropen in hun hokken als er mensen in de buurt waren, springen nu op om ons te begroeten en naar de deur te rennen. Ze springen tegen me op om geaaid te worden, en lopen vrolijk met ons mee als we ze uitlaten. Met hun staart in de lucht en hun neus in de wind.

Binnenkort wordt deze groep weer in een bestelwagen geladen en de Kroatische grens over gebracht. Van daaruit gaan ze naar het noorden, via Kroatië en Oostenrijk, Duitsland in.

Het is een lange reis, maar het is iedere kilometer waard als deze honden liefde en warmte vinden bij een nieuwe baasje.

--EM

U kunt de honden uit Bosnië, en andere dieren wereldwijd, helpen een nieuw thuis te vinden.

Post a comment

Deskundigen

Senior Programma Adviseur
Senior Programma Adviseur
Brian Sharp, Manager Marine Mammal Rescue and Research
Manager Marine Mammal Rescue and Research
Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Katie Moore, Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Shannon Walajtys
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Vivek Menon, Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie
Consulting Senior Adviseur van de CEO voor Strategische Partnerschappen en Filantropie