Geredde hond Casper uit Bosnië vindt zijn soulmate, bewijst dienst aan Duitse gemeenschap die hem adopteerde

Caspar

Het meest aandoenlijke aan Casper is de manier waarop hij knort als een varkentje als hij het struikgewas in de buurt markeert.

Casper is een van de 65 honden die het IFAW eind vorig jaar uit Bosnië heeft gered en, met hulp van onze geweldige partnerorganisatie Streunerglück, herplaatst heeft bij gastgezinnen in Duitsland. Het IFAW werkt met verschillende Bosnische steden samen om de zwerfhonden populatie onder controle te krijgen op een manier die de levens van zowel de honden als de buurtbewoners verbetert.
In een van die steden werden we door de lokale gemeenschap om hulp gevraagd in het sluiten van een afschuwelijk “asiel” waar honden vastgebonden leefden in gammele hondenhokken in de modder. De honden aten niets anders dan overgebleven oud brood van de bakker uit de buurt en heel af en toe een bot van de lokale slager. Hun wereld was zo groot als de lengte van hun ketting.

Casper is een stoere hond met flaporen, bruine wenkbrauwen en een knappe, intelligente kop. Zijn staart beweegt sierlijk als hij blij is en verstijft als hij zich uitgedaagd voelt. Een lang, breed litteken over zijn rug en schouders is de blijvende herinnering aan een wreed verleden.

Ondanks zijn traumatische ervaringen gaf Casper ons, net als bijna alle honden, een kans om te laten zien dat niet alle mensen slecht zijn.

In de drie weken waarin ik voor hem gezorgd heb in een Bosnisch quarantainecentrum voordat hij naar Duitsland werd gebracht, begon ik ontzettend van Casper te houden. Hij was pittig naar andere reutjes, maar verder heel lief naar iedereen.

Hij deelde een kennel met een ouder teefje genaamd Ina, tegen wie hij knus aankroop in een mandje. Ik nam hem mee naar buiten naar een groep puppy’s, zodat zij zouden leren hoe ze zich als een echte hond moesten gedragen. Hij was heel geduldig met ze en een briljante leraar, zelfs wanneer ze met hun scherpe tandjes in zijn oren hingen of uit opwinding zijn neus er bijna aflikte.

Markeren was natuurlijk dé prioriteit als hij buiten was, een taakje dat hij met uiterste concentratie en precisie uitvoerde.

Hij dartelde vrolijk langs struikjes, bomen, schuttingen en zelfs een keer een kip om het laatste nieuws uit de buurt te ruiken en er natuurlijk een paar druppels uit te persen om zijn eigen bericht achter te laten. Ik lag elke dag weer in een deuk van het lachen voordat we ook maar het eind van de weg hadden bereikt door zijn knorrende varkensgeluidjes.

Natuurlijk werden de pups ook regelmatig gemarkeerd als ze uit nieuwsgierigheid hun kopjes onder hem staken om te zien wat deze Koning der Honden nu weer rook.

Maar soms zag ik hem, zonder dat hij het doorhad, als de pijn uit zijn verleden opeens zijn goede bui doorbrak. Ik heb een flink litteken op mijn been van de keer dat ik tussen hem en een ontsnapt reutje moest springen en Casper me uit frustratie aanviel, omdat ik hem van zijn rivaal afhield.

Mijn collega’s bij Streunerglück verzekerde me dat de familie die Casper zou adopteren veel ervaring met honden moest hebben en voor de zekerheid liefst ook geen kinderen.

Streunerglück deed waar ze goed in zijn en vond een werkelijk perfect gastgezin voor Casper: Barbro en Mathias F. en hun hond Tara.

Barbo was een klein beetje in shock toen ze hem voor de eerste keer zag, zei ze. Zijn geblokte koppie deed haar denken aan iets pitbull-achtigs en zijn vastbesloten houding maakte haar soms ietwat ongemakkelijk. “Nou ja”, gaf ze toe, “ik werd af en toe bijna knettergek van hem!” Maar zij en Mathias raakte net zo verliefd op Casper als ik en besloten dat dit zijn nieuwe thuis was waar hij samen met Tara oud kon worden.

Barbro en Mathias schakelden de hulp in van een gedragsdeskundige, om te ontdekken waar Casper’s angsten vandaan komen en hoe daar het beste mee om te gaan.

Ondanks dat Barbro en Mathias hun uiterste best deden en zeer veel met hem oefenden, was Tara Casper’s beste leraar en werd zelfs de liefde van zijn leven.

Ook Tara was gered door de collega’s van Streunerglück. Ze had dezelfde soort ellende meegemaakt en moest net als Casper de draad weer oppakken en leren om te leven zonder angst en wanhoop. Tara leerde hem spelen en hoe hij zich netjes moest gedragen, hoe te delen en wie te vertrouwen.

“Is het schattig, dominant, of allebei?”, schreef Barbro filosofisch, met foto’s van de twee honden, liggend, met Casper’s poot op Tara’s rug. “Dit is hun grondstemming als ze samen zijn”

Casper raakte meer zelfverzekerd en zijn korte lontje verdween langzaam. Hij leerde mensen en situaties vertrouwen en meer ontspannen te zijn. Toen Casper net bij de familie was, had Barbro nog een knus plekje voor hem ingericht in een aparte ruimte waar hij zich kon terugtrekken als hij wilde of even afzondering nodig had.

In de eerste weken maakte hij er regelmatig gebruik van. Maar tegen kerstmis kon Barbro de spullen definitief opbergen. Hij had de familie eindelijk omarmd als de zijne.

Een paar dagen geleden deelde Barbro een verhaal dat de grootte van Casper’s hart liet zien dat hij vaak voor de buitenwereld onder zijn harde pantser verbergt.

“Mijn moeder is een paar maanden geleden naar een verzorgingshuis verhuisd”, schrijft Barbro. “Ik zoek haar regelmatig op samen met Casper. Casper, dat bijdehante beestje, die altijd op zijn hoede is en niet altijd even makkelijk is, verandert in de buurt van oudere mensen in een soort lief teddybeertje.

“Hij zorgt voor een glimlach op een manier die mijn hart raakt. Hij vindt het ogenschijnlijk helemaal niet erg als hij klunzig vastgehouden of geknuffeld wordt, terwijl hij daar thuis absoluut niks van moet hebben.”

Ik stel Casper altijd voor en vertel tegen de bewoners van het verzorgingshuis zijn verhaal. Veel van hen hadden vroeger ook honden.

“Twee dagen geleden liep hij naar iemand die in een rolstoel wat verlaten in de gang stond. De man was oud en zijn handen krom van de jicht. Casper liep recht op hem af, legde zijn hoofd op zijn schoot en begon voorzichtig te kwispelen.”

“De man moest er in het begin eigenlijk niets van hebben. Hij zei me dat hij zelf nooit een hond gehad had, maar er altijd zo graag een wilde voeren. ‘Nou’, zei ik, ‘Ik heb wat snoepjes bij me. Wilt u het proberen?’ De man knikte, ‘Ja, nu graag’.”

“Ik legde voorzichtig wat snoepjes in zijn hand. Casper keek met een schuin oog naar me en ging toen op zijn achterpoten staan. Ik wist niet eens dat hij dat kon! Heel zachtjes pakte hij de snoepjes met zijn voortandjes uit de hand van de oude man. De man straalde van geluk.”

“Dat was twee dagen geleden. Terwijl ik dit schrijf, schiet ik weer vol. Ik heb hem nooit getraind dit soort dingen te doen. Dit is puur Casper zelf. Mijn rol is niet meer dat het privilege hierbij aanwezig te mogen zijn en er nu verslag van uit te kunnen brengen.”

“Als hij thuis komt uit het verzorgingstehuis, wil hij maar één ding: slapen, slapen en nog eens slapen. Woorden kunnen nooit volledig omschrijven hoe het kan dat Casper kan transformeren van een stoer eigenwijs mannetje dat hij soms speelt, naar een overweldigend aardig, lief en zachtmoedig hondje dat hij is in de buurt van oudere mensen.”

Casper’s verhaal begon lang voordat ik het genoegen had hem te kennen. Zijn verleden heeft hem gehard om te kunnen overleven in een wereld vol geweld, weinig voedsel en nog minder liefde.

Vechtend, dwars door deze ellende heen, bleef hij altijd zijn meest kostbare bezit met zich meedragen: zijn warme en goed hart.

Barbro, Mathia en Tara, met een klein beetje hulp van Steunerglück en het IFAW, hebben zijn wereld veranderd. Casper deelt zijn warmte nu met de bewoners van het verzorgingstehuis en verandert op zijn beurt hun wereld.   

-- KL

Post a comment

Deskundigen

Senior Programma Adviseur
Senior Programma Adviseur
Brian Sharp, Manager Marine Mammal Rescue and Research
Manager Marine Mammal Rescue and Research
Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Katie Moore, Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Shannon Walajtys
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Vivek Menon, Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie
Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie