Zeehonden en de klimaatverandering

De combinatie van commerciële uitbuiting en de effecten van klimaatverandering zouden voor de zeehonden, die zozeer van ijs afhankelijk zijn, weleens vernietigende gevolgen kunnen hebben.

Om hun jongen te werpen en ze te kunnen zogen moeten zadelrobben over een stevige ondergrond van ijs kunnen beschikken. De laatste jaren zien we de ijsvorming in hun leefgebieden echter stagneren en het ijs dat er nog is, smelt steeds vroeger. Daarmee hebben zeehonden er een nieuwe, ernstige bedreiging van hun voortbestaan bij. Als ze geen ijs kunnen vinden waarop ze veilig hun jongen ter wereld kunnen brengen, moet de bevalling soms in het water plaatsvinden en daarbij zullen de pups verdrinken. Als het ijs niet dik genoeg is om tijdens de zoogtijd de wind en golven te weerstaan, breekt het in stukken waardoor zeehondenbaby's gescheiden kunnen raken van hun moeder. Jonge zadelrobben gebruiken ijsschotsen ook om op uit te rusten. Als dat niet kan, zullen ze op de jaarlijkse trektocht naar de noordelijk gelegen foerageergronden van uitputting sterven.

In 2010 stierf naar schatting 90% van de pups in de Golf van St. Lawrence doordat er te weinig ijs was. Toen moest in Canada de commerciële jacht op zeehonden nog beginnen. Ondanks dit enorme verlies aan dierenlevens gaf de Canadese regering toestemming voor de jacht.

Aan de dreiging van klimaatverandering en veranderende ijscondities valt weinig te doen. Des te meer reden voor de betrokken regeringen om iets te doen aan andere, niet klimaatgerelateerde factoren die zeehondenpopulaties in hun voortbestaan bedreigen, zoals de commerciële jacht.