Jacht op zeehonden door autochtone bevolking

De commerciële zeehondenjacht die plaatsvindt aan de oostkust van Canada en de jacht van de Inuit zijn twee zeer verschillende activiteiten, uitgevoerd door verschillende mensen, op verschillende dieren, op een verschillende schaal en om verschillende redenen.

De Inuit in het Canadese poolgebied jagen op volwassen zadelrobben, de jacht gaat het hele jaar door. Een meerdaagse jachttrip kan resulteren in het doden van enkele dieren die hoofdzakelijk als voedsel dienen. Dit is in geen enkel opzicht te vergelijken met de jacht aan de Canadese oostkust, waar in een paar weken tijd honderdduizenden zeehondenpups van hoogstens drie maanden oud worden afgeslacht om hun vacht.

Het IFAW is niet tegen het jagen op zeehonden door de autochtone bevolking. Ook zijn we niet tegen de verkoop en de distributie van zeehondenproducten door autochtone gemeenschappen.

Waar we ons echter wel tegen verzetten, is het afschilderen van een wrede, verspillende en grootschalige slachting als een jacht waarmee de inheemse bevolking in het levensonderhoud voorziet. Zeehonden vormen een belangrijke voedselbron voor de Inuit, maar statistieken van de overheid geven aan dat 90% van het vlees dat tijdens de commerciële jacht wordt verkregen, weer terug het water in wordt gegooid, of op het ijs blijft liggen.

Het EU-verbod op de import van zeehondenproducten maakt een uitzindering voor producten verkregen uit de inheemse jacht. Het kostte de Canadese regering jaren om zelfs maar te starten met een certificatie-programma voor Inuit zeehondenproducten.

IFAW’s campagne tegen de commerciële zeehondenjacht is nooit gericht geweest tegen de jacht van Inuit of andere inheemse volken. Degene die anderszins beweren zijn niet goed geïnformeerd of proberen het IFAW in een kwaad daglicht te stellen met foutieve informatie.

Voor meer informatie over de (niet-inheemse) commerciële zeehondenjacht, kijk op Canada's Commercial Seal Hunt: Past Present and Future.