De waarheid over 'wetenschappelijke' walvisjacht

Hoewel er op dit moment een wereldwijd verbod op de commerciële walvisjacht geldt, maakt Japan gebruik van een bepaling die in 1946 is opgenomen in de tekst van de Internationale Conventie inzake Regulering van de Walvisvaart, en die het doden van walvissen voor wetenschappelijke doeleinden toestaat. Ook Noorwegen en IJsland hebben van de ‘wetenschappelijke walvisjachtbepaling’ gebruik gemaakt om de regels te omzeilen. De ‘wetenschappelijke walvisjacht’ levert echter weinig tot geen nuttige informatie op en is feitelijk niets meer dan commerciële jacht uit naam van de wetenschap. Walvisjagende landen stellen zelf hun eigen vangstlimieten vast, en niet de Internationale Walvisvaart Commissie.

  • Bij gebruik van een vergunning voor de jacht voor wetenschappelijke doeleinden geldt dat het walvisvlees moet worden gebruikt, d.w.z. verkocht of weggegeven. Dit betekent dat deze wetenschappelijke vergunning weinig meer is dan een vergunning voor het verkopen van walvisvlees.
     
  • Vergunningen voor de wetenschappelijke jacht worden door de lidstaten zelf afgegeven. Met andere woorden: Japan geeft zijn eigen vergunningen voor wetenschappelijke walvisjacht uit, zonder enige controle van buitenaf en zonder enige toelichting of verantwoording.
     
  • Het is geen toeval dat de enige landen die walvissen doden voor wetenschappelijke doeleinden zich het meest inspannen om markten voor walvisvlees te creëren. Het wetenschappelijke walvisprogramma van Japan leidde alleen al in 2009 tot de dood van honderden walvissen.
     
  • Er is waarschijnlijk geen ander wetenschappelijk onderzoek denkbaar waarbij informatie over die soort pas met succes kan worden verkregen door die soort massaal af te slachten.

Alternatieven voor de wetenschappelijke walvisjacht
In een tijd waarin DNA-afname en het volgen van dieren op afstand tot de mogelijkheden behoren, hoeven wetenschappers walvissen niet langer te doden om informatie over ze te verzamelen. Er kunnen monsters worden genomen van huidschilfers, blubber en fecaliën. Wetenschappers kunnen zelfs monsters nemen van de lucht die walvissen door hun blaasgat uitademen, zodat pathogenen kunnen worden opgespoord.

Wetenschappers aan boord van IFAW’s onderzoeksschip Song of the Whale voeren baanbrekend werk uit op het gebied van niet-invasieve technologieën en technieken voor het onderzoeken van walvissen.

Cruciale informatie over de omvang en ontwikkeling van walvispopulaties kan uitsluitend worden verkregen door observatie en andere diervriendelijke onderzoekstechnieken, zoals foto-identificatie van individuele dieren en akoestisch onderzoek.