Achter de schermen van een reddingsactie

Achter de schermen van een reddingsactie

Als een individueel dier of groep dieren als gevolg van ziekte, verwonding of desoriëntatie op Cape Cod strandt, komt het IFAW meteen in actie. Onze eerste taak is dan om zo snel mogelijk informatie te verzamelen over de situatie ter plaatse en het dier zelf. Elke gebeurtenis is uniek en vereist een aanpak die specifiek op de omstandigheden is afgestemd. Het IFAW-team Redding en Onderzoek Zeezoogdieren staat te allen tijde klaar om in actie te komen als  op Cape Cod individuele of groepen dolfijnen, walvissen, bruinvissen of zeehonden zijn gestrand.

 

Aangezien elke seconde telt, is het voor een snelle reactie van groot belang dat er "oren en ogen" in de buurt van de stranding zijn die ons van informatie voorzien. Zodra wij via de Emergency Hotline een melding krijgen, sturen we er de dichtst in de buurt wonende vrijwilliger heen om de situatie te beoordelen en zijn of haar bevindingen zo gedetailleerd mogelijk aan onze medewerkers terug te koppelen. Dit is voor ons de snelste en meest effectieve manier om in actie komen. We horen van onze vrijwilligers welk soort dier is gestrand, hoeveel dieren het zijn, hoe groot ze zijn en hoe ze eraan toe zijn. Op basis van deze informatie kunnen wij met het juiste materieel uitrukken. Hebben we een trailer nodig om het dier te vervoeren? Hebben we moddermatten nodig om niet vast te komen zitten in de verraderlijke modder van Wellfleet? Hoeveel vrijwilligers hebben we nodig om ons bij de reddingsactie te helpen?

 

De belangrijkste factoren die bepalend zijn voor onze aanpak zijn welk dier/welke dieren het betreft (zeehonden, of dolfijnen, walvissen en bruinvissen) en de vraag of we met levende of dode dieren te maken hebben. We doen altijd onderzoek naar gestrande dieren, of ze nu dood zijn of nog leven. Een dood dier dat is aangespoeld kan ons belangrijke inzichten verschaffen over de gezondheid van de populatie, over eventuele ziekten of over menselijke activiteiten waar ze mee te kampen hebben.

 

Als we een melding krijgen van een zeehond die ziek of gewond is aangespoeld (zeehonden rusten op het droge uit, dus niet elke zeehond die u op een strand tegenkomt hoeft te zijn gestrand), doen onze vrijwilligers en medewerkers een visuele gezondheidscheck. Daarbij kijken ze naar de lichamelijke conditie en het gedrag van het dier om te bepalen of het hulp nodig heeft. Als dit laatste het geval is, wordt hij voorzichtig in een grote plastic kennel geplaatst en naar ons opvangcentrum overgebracht voor een volledig onderzoek. Zeehonden die medische zorg nodig hebben, worden gestabiliseerd en vervolgens naar rehabilitatiefaciliteiten overgebracht.

 

Het wordt een heel ander verhaal als we een walvisachtige (dolfijn, walvis of bruinvis) levend aan strand aantreffen. Deze dieren hebben onmiddellijk hulp nodig om ze een zo groot mogelijke kans op overleven te bieden. Als de reddingswerkers van het IFAW op de strandingslocatie zijn aangekomen, wordt een gezondheidsonderzoek uitgevoerd, waarbij het gedrag wordt geobserveerd, de lichamelijke gezondheid wordt onderzocht, bloed wordt geanalyseerd en andere technieken voor diagnostisch veterinair onderzoek worden toegepast. Aangezien er in deze regio geen rehabilitatiefaciliteiten voor walvisachtigen zijn, zijn de mogelijkheden om gestrande dieren te redden meestal zeer beperkt. Alle dieren worden verzorgd en zoveel mogelijk op hun gemak gesteld om ze optimale kansen op overleving te bieden. Aangezien deze strandingen zich vaak op de stranden van Cape Cod Bay voordoen, mede veroorzaakt door grote getijdenverschillen en grillig gevormde mondingen, leidt een vrijlating in de directe omgeving van de strandingslocatie vaak tot een nieuwe stranding. Daarom worden dolfijnen, walvissen en bruinvissen die gezond geacht worden over land getransporteerd naar andere locaties in dit gebied waar ze in open zee kunnen worden vrijgelaten.

 

Het doel dat ons bij de redding van gestrande, nog levende dieren voor ogen staat is om binnen enkele uren zoveel mogelijk gezonde dieren naar open zee terug te brengen. Natuurlijk komen niet alle dieren in aanmerking om meteen weer te worden vrijgelaten. Als er bij een rehabilitatiecentrum in de regio ruimte beschikbaar is, kunnen dieren die intensievere medische zorg nodig hebben daar eerst een tijdje worden verzorgd. Als rehabilitatie inderdaad de beste optie is, kijken we wat de meest geschikte faciliteiten zijn en vervoeren we het dier naar een locatie waar hij langere tijd kan worden verzorgd. We hopen dan dat hij uiteindelijk weer gezond en wel terug kan keren naar zee. Het Marine Mammal Rescue team ziet echter ook de realiteit onder ogen dat niet alle dieren kunnen worden gered. Soms is euthanasie de meest humane oplossing. Vanuit het besef dat we veelal geen invloed hebben op de loop der natuur, doen onze medewerkers en vrijwilligers er alles aan om het dier zo min mogelijk te laten lijden en het waardig en pijnloos te laten inslapen.

 

Bij elke stranding, of het dier nu leeft of al dood is, verzamelen we zoveel mogelijk informatie over het dier en over de omstandigheden waarin de stranding plaatsvond. We vervullen een leidende rol bij het redden en onderzoeken van gestrande dieren en daarom stellen we alles in het werk om van elke stranding te leren. Wat we ervan leren, passen we in de praktijk toe met het doel om onze reddingsprotocols voortdurend te verbeteren en de overlevingskansen van gestrande dieren te vergroten.