Zuid-Afrikaanse versie van e-Bay verrassende bondgenoot in strijd voor dierenwelzijn

Terwijl we door de straten van Pretoria in Zuid-Afrika scheurden, zette Smaragda Louw van de organisatie ‘Beauty Without Cruelty’ het doel van ons volgende bezoek uiteen.

Junk Mail is het grootste online advertentiemedium van Zuid-Afrika, vergelijkbaar met e-Bay. De op drie na grootste advertentiecategorie, net zo groot als die van huishoudelijke artikelen en onroerend goed, is die waarin dieren te koop, te huur, als handelswaar of onder de rubriek ‘overig’ worden aangeboden.

Smaragda had samen met Cora Bailey van het IFAW, directeur van CLAW (Community Led Animal Welfare) in Johannesburg, een groep dierenwelzijnswerkers verzocht om eens te onderzoeken of er misschien actie ondernomen zou kunnen worden tegen Junk Mail, omdat dat bedrijf een rol speelt in de internethandel in dieren.

Verder op IFAW.org: Chinese Twitter-tegenhanger Weibo steun in de rug voor dierenwelzijn in China

Ze hadden maanden op deze afspraak moeten wachten. Toevallig was ik net in Zuid-Afrika in het kader van samenwerking met de dierenartsen van onze projectpartners in Johannesburg en Kaapstad. Ik had het geluk me bij hen aan te kunnen sluiten.

Toen ze me vroegen mee te gaan naar een afspraak met Junk Mail, verwachtte ik een gehaaide zakenman die ons vanachter een kolossaal glanzend mahoniehouten bureau neerbuigend aankeek en absoluut geen boodschap had aan onze nederige smeekbeden om aan de dieren te denken.

Wat zou hij ermee winnen, dacht ik, als hij geen dieren meer zou verkopen via zijn gigantische online marktplaats?

In de hoge glazen foyer van het kantoor van Junk Mail kregen we gezelschap van een jurist, een PR-functionaris en stafmedewerkers van de Zuid-Afrikaanse Dierenbescherming (NSPCA). Via een draaitrap kwamen we in een open kantoorruimte terecht, met in de hoek de afgescheiden ruimte met glazen wanden.

Felix Erken, algemeen directeur van Junk Mail, bleek in alles het tegenbeeld van de hooghartige tegenpartij die ik had verwacht aan te treffen. Zijn energieke en vriendelijke uitstraling vervulde de ruimte zodra hij binnenkwam. Hij gaf iedereen een hand, maakte zich druk over koffie en thee, en ging toen bij ons in de kring zitten, met de armen wijd en vol aandacht voor onze verhalen.

Hij was zeer onder de indruk van Smaragda’s presentatie.

Hij onderbrak haar verhaal om vragen te stellen, maakte aantekeningen, en las aandachtig de tekst op elke dia. Ze voerde hem in haar presentatie mee naar de gruwelijke praktijken in ‘puppyfabrieken’; liet in het geheim gemaakte video-opnamen zien van gewetenloze fokkers, hondendieven en dierverkopers op straat; en confronteerde hem met de verbijsterende aantallen honden en katten in asiels die een spuitje krijgen omdat er geen adoptieadressen voor ze zijn of omdat alle leven er in hun jaren als fokdier is uitgeperst.

Ze toonde het wrede karakter van hondengevechten en andere vormen van tijdverdrijf waarvan dieren slachtoffer zijn en liet zien waarom die praktijken kunnen floreren dankzij de handel via internet.

Ze zette voor hem op een rijtje hoe vaak wetten en regels worden omzeild en daders vrijuit gaan.

En toen deed ze er nog een schepje bovenop.

Ze liet de ene advertentie na de andere zien die op Junk Mail had gestaan en legde de leugens, de schone schijn en de wreedheid achter die advertenties genadeloos bloot.

De beelden van uitgemergelde, zieke, gewonde en innerlijk kapot gemaakte dieren maakten zoveel indruk, dat je in dat kantoor een speld kon horen vallen.

“Nou…”, zei Felix, toen het beeldscherm zwart was.

Hij had zijn onderarmen plat op de stoelleuning gelegd en met zijn gespierde handen greep hij de zwarte plastic greep stevig vast. Hij was zichtbaar aangedaan. Hij zei dat hij altijd wel tot op zekere hoogte had geweten dat er wreedheden tegen dieren worden begaan en dat er misstanden waren in ‘puppyfabrieken’. Maar de omvang van deze praktijken had hij nooit beseft en hij realiseerde zich niet, dat er zoveel corruptie, gevaar voor de samenleving en grootschalige slachtingen verband mee hielden. Hij had al helemaal niet het idee dat zijn bedrijf er zo nauw bij betrokken was.

Maar Felix is een man van oplossingen, daadkrachtig, proactief, iemand die wil bijdragen aan een betere en meer rooskleurige toekomst.

“We zien de meeste mensen als gewetensvol en eerlijk, en je gaat liever niet van het slechtste in mensen uit”, zei hij. Over mensen die via internet een dier kopen, zegt hij hoopvol: “Bij de meesten is het misschien gewoon onwetendheid, mensen hebben vaak echt geen idee.”

Hij had zich niet gerealiseerd dat de advertenties van een aantal diersoorten op Junk Mail illegaal waren. “Natuurlijk wil ik het weten als we daar dieren kwaad mee doen”, zei hij. Hij gaf zijn medewerkers direct opdracht de productlijsten zorgvuldig te controleren en alle onwettige advertenties te verwijderen.

Voor de volgende stap had hij wel onze hulp nodig. “Want als goede mensen niets doen, gebeuren er slechte dingen”, zei hij. “Dus leer ons hoe we dit op orde moeten krijgen.”

En daarmee legde hij onbedoeld, maar heel terecht, de vinger op iets waar wij niet bij stil hadden gestaan.

Als dierenwelzijnswerkers zijn we zo vaak druk met protesteren en verdedigen, dat we soms niet beseffen dat wij zelf ook kunnen bijdragen aan een oplossing. Het is aan ons om met ideeën te komen. Bewustmaking is de eerste stap en met een beetje geluk wordt onze boodschap met begrip en inlevingsvermogen ontvangen. Maar dan moeten we wel klaar staan met de antwoorden.

Ik gaf Felix een paar tips, en hij stond er gelukkig voor open:

  1. Neem advertenties op van dienstverleners en adviseurs op het gebied van dierenverzorging en dierengedrag, van trainingen, producten voor de verzorging van paarden en huisdieren, en van veterinaire instanties. (“U gaf aan dat marketing deels een kwestie is van voorlichting aan consumenten over de producten die ze kopen en verkopen”, zo hield ik hem zijn eigen woorden voor.)
  2. Zet factsheets online over de internethandel in dieren, dierenwelzijn en wet- en regelgeving, en leg uit wat verantwoorde verzorging van dieren inhoudt. (“Wij helpen u daarbij.”)
  3. Nu u heeft aangegeven dat Junk Mail zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid wil nemen, kunt u reclame maken voor het adopteren van honden en katten van organisaties die goed bekend staan, zoals de NSPCA en CLAW (“Wij zullen u wel helpen een verantwoorde keuze te maken.”)

Maar hij wilde ook voorbeelden uit de praktijk weten: over ondernemers in zijn vakgebied, die gestopt waren met de verkoop van dieren, daar alternatieven voor hadden gevonden en er zakelijk beter van waren geworden, niet alleen ondanks die ruil, maar juist ook vanwege die ruil.

Hij vertrouwde ons toe dat hij een bepaald aanzien geniet in een internationaal forum van ondernemers op het gebied van online marketing. Maar zakenmensen willen getallen, feiten, trends en voorbeelden zien. Als wij hem die kunnen geven, wil hij zijn best doen bij zijn collega’s. 

Toen ik weer achter mijn computer zat, ging ik aan de slag.

Beleidsmedewerkers bij het IFAW brachten me in contact met collega’s in Europa, waar dit probleem veel emoties losmaakt. Ik schoof het allemaal door naar Smaragda en Cora, die er informatie over Zuid-Afrikaanse dierenbeschermingswetgeving en commentaar van de NSPCA aan toevoegden, en er een pakket voor Felix van maakten. 

Nog geen week na onze bijeenkomst stuurde Smaragda me een mail van Felix door.

  • Junk Mail had intussen alle advertenties en telefoonnummers van de misdadige dierenhandelaars die in Smaragda’s presentatie werden genoemd, verwijderd.
  • Men had alle advertenties gewist waarvan ze nu wisten dat die illegaal waren.
  • Aan de tekstvoorschriften voor advertenties was nu alle relevante juridische informatie toegevoegd en voor de medewerkers van het Junk Mail- team stonden de volgende maandag trainingen op het programma.
  •  Bij de categorie Huisdieren was de aanduiding  ‘te koop’ weggehaald: “Ik weet het, het stelt nog niet zoveel voor”, zei hij verontschuldigend, “maar het is een begin.”

Junk Mail is het grootste online advertentiemedium van Zuid-Afrika, vergelijkbaar met sites als e-Bay. De op drie na grootste advertentiecategorie, net zo groot als die van huishoudelijke artikelen en onroerend goed, is die waarin dieren te koop, te huur, als handelswaar of onder de rubriek “overig” worden aangeboden.

Hij schreef dat hij had nagedacht over de dingen waar we zijn aandacht voor hadden gevraagd, en dat hij er met zijn mensen over in gesprek was. “Het komt in orde,” schreef hij. “Jullie horen nog van me wat we van plan zijn en dan willen we graag jullie commentaar, suggesties en advies horen, voordat we verder gaan.”

En een maand later, toen Smaragda en haar groepje opnieuw een bezoek brachten aan Junk Mail, zagen ze deze mededeling levensgroot in rode en zwarte letters voor de receptiebalie staan.

Wat Felix ermee had gewonnen, was een gelegenheid om het gedrag van consumenten in een richting te sturen die weer een beroep doet op hun morele verantwoordelijkheid  ten opzichte van de maatschappij.

We hadden verwacht een tegenstander te ontmoeten. In plaats daarvan kregen we er een zeer talentvolle en gemotiveerde bondgenoot bij.

--KL

Met uw steun kunnen dit soort veranderingen in de maatschappij zich voltrekken. Daarom willen we u vriendelijk vragen een gift voor ons werk over te maken.

Post a comment

Deskundigen

Beleidsadviseur
Beleidsadviseur
Cora Bailey
Oprichter, Community Led Animal Welfare (CLAW)
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Hanna Lentz Programmamedewerker / campaigner
Programmamedewerker / campaigner
Jan Hannah
Projectleider Northern Dogs
Kate Nattrass Atema, Hoofd Programma Huisdieren
Hoofd Programma Huisdieren
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Nancy Barr, Programmaleider Animal Action Educatie
Programmaleider Animal Action Educatie
Rebecca Brimley, Programma adviseur
Programma adviseur
Hoofd Noodhulpteam