Wolvenexpert Bob Hayes presenteert zijn nieuwe boek “Wolves of the Yukon”

The cover of the Bob Hayes book "Wolves of the Yukon".De bijeenkomst vond plaats op een niet alledaagse locatie: onder de spotlights stonden beren, bizons, edelherten en wolven. De stoelen stonden opgesteld tussen de skeletten van ijsberen en walvissen. Het evenement, gezamenlijk georganiseerd door het Zoölogisch Museum van de Universiteit van Hamburg en het IFAW, werd bezocht door een groot aantal mensen dat de wolf een warm hart toedraagt. De Canadese wolvenonderzoeker en auteur Bob Hayes was uitgenodigd voor de presentatie van zijn nieuwe boek “Wolves of the Yukon” en om te spreken over de interessante ervaringen en ontdekkingen die hij tijdens zijn tientallen jaren omvattende werk als wolvenonderzoeker heeft mogen optekenen.

IFAW Duitsland houdt zich in Duitsland en Polen al meer dan 10 jaar bezig met het onderwerp wolven. Daarom lag het voor de hand om Bob uit te nodigen en om, naast Bobs relaas over wolven in de Canadese provincie Yukon, ook presentaties te organiseren over wolven in Duitsland.

Als wolvenexpert van IFAW Duitsland gaf ik eerst een korte samenvatting van de situatie van de wolf in Duitsland.

De huidige cijfers zijn bemoedigend: in Duitsland leven op dit moment 14 troepen in de staten Saksen, Brandenburg en Saksen-Anhalt, en een aantal solitaire wolven in Brandenburg, Mecklenburg-Vorpommern en Nedersaksen. In totaal leven er tussen de 100 en 120 dieren. En dit aantal zal binnenkort zeker stijgen, met de geboorte van de pups van dit jaar.

Het aantal wolven in het oosten van Duitsland en het westen van Polen heeft zich in de afgelopen 12 jaar goed ontwikkeld, maar is nog altijd relatief klein en kwetsbaar. Het lot van de dieren blijft onzeker door de beperkte genetische variatie en de daaruit voortvloeiende gevoeligheid voor ziekten. Daarnaast dreigt er voor de wolven gevaar van het wegverkeer (sinds 2000 zijn er ten minste 27 wolven omgekomen bij botsingen op verkeerswegen in Duitsland) en illegale jachtpraktijken (sinds 2000 zijn er slechts zeven gevallen gemeld, maar zeker is dat er nog veel meer gevallen zijn waarvan geen melding wordt gedaan).

Na mijn uiteenzetting over de situatie in Duitsland, begon Bob zijn verhaal over de wolven in Yukon, Canada, als onderdeel van zijn boekpresentatie. De situatie van de wolven in de Canadese provincie staat in groot contrast met die bij ons: een gebied dat 1,3 keer zo groot is als heel Duitsland, maar slechts bevolkt wordt door 30.000 mensen en zo’n 5.000 wolven.

Bob Hayes werkte 20 jaar als bioloog op het gebied van wolven voor de regering van Yukon. In eerste instantie was het zijn werk de effectiviteit te onderzoeken van de methoden die destijds werden toegepast om het aantal wolven binnen de perken te houden. Wolven werden toentertijd op grote schaal gedood met strikken en gif en door vanuit vliegtuigen en helikopters op ze te schieten. Al vanaf het begin stond Bob sceptisch tegenover deze methoden. Uiteindelijk kon hij bewijs leveren dat het wijdverbreide gebruik van gif een gevaar vormde voor andere dieren, zoals coyotes en veelvraten. Hij liet ook zien dat het aantal wolven zich al enkele jaren na de ruimingen weer had hersteld tot het oorspronkelijke niveau. Het bleek dus niet mogelijk om met deze methoden het aantal wolven op de lange termijn te beheersen – en bovendien is dit ook onnodig: de wolvenpopulatie reguleert zichzelf op natuurlijke wijze, zonder ingrijpen van de mens. Met de bewijzen die hij leverde, speelde Bob een belangrijke rol in de beëindiging van deze zinloze en diervriendelijke manier van wolvenpopulatiebeheer.

Bob Hayes beschreef verder een verbazingwekkend fenomeen:

In de winter voeden de wolven van Yukon zich hoofdzakelijk met elanden. Gerekend per wolf per jaar, doden de wolven in grotere troepen gemiddeld aanzienlijk minder elanden dan de wolven die in kleinere troepen of als voortplantingskoppel jagen. De achterliggende reden is verrassend: bij zijn onderzoek ontdekte Bob dat raven, als de aaseters die ze zijn, al snel de restanten van de prooi opeisten nadat de wolven hun magen hadden gevuld. Bij een grotere troep wordt een prooi vrijwel in zijn geheel door de wolven verslonden, waar een kleinere troep of een jagend koppel veel meer tijd nodig heeft om de gedode eland in zijn geheel op te eten. In dit laatste geval hebben de raven langer de tijd om ook van de eland mee te eten en nemen ze tot wel 80% van de buit voor hun rekening. Dit betekent dat een kleine troep slechts profiteert van een heel klein deel van zijn buit, en al veel sneller weer op jacht moet gaan om weer een nieuwe eland te doden.

De presentatie van Bob Hayes herinnerde me er nog eens aan hoe belangrijk het is om dieren wetenschappelijk te bestuderen, om ze te leren begrijpen en inzicht te krijgen in hoe ze leven, hoe ze samenleven en welke rol ze spelen binnen het ecosysteem. En dat geldt natuurlijk ook voor onze eigen omgeving, zeker gezien het feit dat een regelmatige aanwezigheid van wolven in grote delen van Europa al meer dan 150 jaar niet meer is voorgekomen. Als we deze schuwe viervoeters zo goed mogelijk willen beschermen nu ze zijn teruggekeerd, is het essentieel dat we weten waar en hoe de wolf leeft.

Post a comment