Wolven in Alaska gered

Het sneeuwt hier, in Alaska. Het is een rustige ochtend als we bij Wolf Dog USA arriveren, een particuliere wolvenkennel op ongeveer een uur rijden van Anchorage. Achterin het gebouw zitten 29 wolven en wolfshonden die voor 1 januari moeten worden gered, anders worden ze afgemaakt. We horen geen geblaf. Wolven blaffen niet om te waarschuwen of om aandacht te krijgen, zoals honden. Deze dieren lopen constant in kringetjes rond aan hun drie meter lange ketting en kijken ons indringend aan, met die typerende blik van de wolf.  Konden we ze maar op een of andere manier laten weten dat ze op weg zijn naar een prachtig nieuw onderkomen.

In Alaska is het houden van wolven en wolfshonden verboden, tenzij men over een speciale vergunning beschikt. Deze eigenaar had zo'n vergunning niet. Lockwood Animal Rescue Center (LARC) in Californië nam met toestemming van de speciale aanklager van Alaska de dieren in beslag. Ze waren medisch verwaarloosd, ondervoed en nauwelijks aan andere dieren gewend.  Maar voordat deze reddingsactie op touw kon worden gezet, moesten er nieuwe omheinde verblijven worden gecreëerd en het viel niet mee daar geld voor te vinden. Toen bood het IFAW aan de bouw van 28 “supergrote” verblijven voor zijn rekening te nemen, waarin de dieren meer dan genoeg ruimte zouden hebben om in rond te rennen en te spelen.

Dus staan we nu hier. Je hart breekt als je deze prachtige dieren aan die korte kettingen ziet liggen waardoor ze geen contact met elkaar kunnen hebben, zonder eten en drinken in de buurt. Ze hebben de hele dag niets anders te doen dan rondjes lopen om de paal waar hun ketting aan vast zit. Elk stukje grond van een wolf of wolfshond lijkt wel een maanlandschap – ze hebben er uit verveling allemaal kraters in gegraven. We moeten aan de slag. Speciale versterkte kratten worden gelost, evenals diverse uitrustingen en verdovingsmiddelen, voor het geval dat nodig mocht zijn.  Wolven zijn van nature schuw en zullen eerder proberen bij je vandaan te lopen dan agressief naar je toe te komen, hoewel enkele mannetjes ons wel een paar spannende momenten bezorgen. De africhters doen geweldig werk. Niet één dier heeft een verdovingspijltje nodig om hem in de krat te krijgen. Eindelijk zijn ze allemaal in de vrachtauto geladen – op weg naar de faciliteiten van de dierenbescherming in Alaska, om onderzocht en gesteriliseerd te worden. Alle wolfshonden worden gecastreerd of gesteriliseerd door dierenartsen die zich hiervoor als vrijwilliger hebben aangemeld. Morgen worden de dieren met een vrachtvliegtuig naar hun nieuwe bestemming vervoerd. Als ze uiteindelijk in hun nieuwe verblijf bij het LARC zijn gearriveerd, worden ze een voor een beoordeeld en geleidelijk met elkaar in contact gebracht. Ze zullen het heerlijk vinden om met vriendjes te kunnen spelen en zich in hun ruime verblijven echt als wolf te kunnen gedragen.

Na deze lange dag ben ik moe en doorweekt, ik heb honger en ik heb het koud. Maar ik ben ook zeer voldaan over al het werk dat we vandaag hebben gedaan. Ik vind het prachtig als allerlei verschillende mensen de handen ineenslaan voor een reddingsoperatie en vandaag was een schoolvoorbeeld van samenwerking. Medewerkers van LARC, vrijwilligers en dierenartsen hadden er een reis van duizenden kilometers voor over om de dieren te redden en ze voor de rest van hun leven te verzekeren van een goede verzorging. Het IFAW schonk ze verblijven die groot genoeg zijn om in te leven. De dierenbescherming van Alaska stelde zijn castratie-/sterilisatiekliniek ter beschikking, inclusief al het voor de ingrepen benodigde materiaal, en de dierenartsen werkten tot in de kleine uurtjes door om de dieren te behandelen en steriliseren. Alaska Airlines was zo vriendelijk om het vrachtvliegtuig, brandstof en piloten gratis ter beschikking te stellen om deze dieren naar Seattle te vliegen. Daar staat een vrachtauto van LARC klaar voor de laatste etappe naar hun eindbestemming. Het allermooiste is natuurlijk, dat onze donateurs deze prachtige wolfshonden wilden verlossen uit de afschuwelijke omstandigheden waarin ze gedwongen waren te leven. Het zijn de donateurs die ons in staat stellen dit te doen. We danken u allen heel hartelijk. Samen kunnen we het verschil maken. En u ziet dat dat ook gebeurt!

-- GA

Reacties: 1

 
Anonymous
2 years ago

wat bestaan er toch fijne mensen die de dieren een goed hart toe dragen, ik ben dankbaar dat ik i.f.a.w. een beetje kan steunen, ik zou meer willen doen, maar dat gaat helaas niet. gelukkig kan ik wel iets doen voor honden in mijn buurt-als opvang ,als de mensen er tijdelijk niet voor kunnen zorgen of uitlaten.- hartelijk groet van een dierenvriendin.

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo (DVM, MSc.)
(DVM, MSc.)
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië