Wat is er toch aan de hand met de dolfijnen?

Een dode dolfijn op het strand bij Linnell Landing, Brewster, Massachusetts.Deze week alleen al las ik over zo’n 900 dode dolfijnen die waren aangespoeld in het noorden van Peru, zag ik nogmaals de video van die groep dolfijnen die voor de ogen van het publiek op een strand in Brazilië strandde, en hoorde ik als klap op de vuurpijl dat de mysterieuze sterfte van twee dolfijnen in gevangenschap in Zwitserland in november eindelijk was opgehelderd: toxicologisch onderzoek had sporen aangetoond van een heroïnevervanger die tot een mogelijke overdosis heeft geleid.

In onze eigen achtertuin hadden we dit jaar onze eigen dolfijnenramp op nog niet eerder vertoonde schaal, toen 214 dolfijnen aanspoelden op de stranden van Cape Cod. IFAW’s Katie Moore is dolfijnendeskundige en voert het team aan dat 74% van de levend aangespoelde dolfijnen wist te redden. Ik had een gesprek met haar:

MB: Wanneer hoorde je voor het eerst van de dolfijnenstrandingen in Peru? Hoe ernstig is de situatie daar?

KM: We hoorden een paar maanden geleden voor het eerst over de strandingen. Sindsdien hebben we directe contacten onderhouden met de Dienst voor de Visserij van de Nationale Administratie voor de Oceaan en de Atmosfeer (NOAA), die het verloop van de situatie op de voet gevolgd heeft en in nauw contact stond met zijn tegenhanger in Peru. Het bevestigde aantal van bijna 900 dode dolfijnen is uiteraard verontrustend en verdient onze volle aandacht.

MB: Deze massale dolfijnensterfte in Peru viel ongeveer gelijk met de strandingen waarvoor jouw team in Cape Cod in actie kwam, en in beide gevallen ging het om gewone dolfijnen. Is er een verband tussen deze twee gebeurtenissen?

KM: Op basis van wat ik over Peru heb gehoord en gelezen, en ik wil benadrukken dat we niet direct betrokken zijn geweest bij het lopende onderzoek in Zuid-Amerika, zie ik een aantal overeenkomsten, maar er zijn ook duidelijke verschillen met wat ik in Cape Cod heb gezien. Zoals je al aangaf, is één van de overeenkomsten dat de strandingen op beide locaties gewone dolfijnen betroffen.

Aan de andere kant is het zo dat in Peru vrijwel alle aangespoelde dolfijnen, naar schatting bijna 900, dood zijn aangetroffen, terwijl bij Cape Cod een aanzienlijk aantal dieren nog in leven was. Ons team en de vrijwilligers troffen bij aankomst 98 dieren levend aan, en daarvan konden er 73 met succes terug in zee worden uitgezet. We hebben alle teruggezette dolfijnen gemerkt, zodat we ze in het wild kunnen blijven volgen, en tijdens deze operatie hebben we ook 19 satellietzenders aangebracht, die belangrijke informatie hebben opgeleverd die we verder kunnen analyseren.

Anders dan de kust van Peru, staat Cape Cod van oudsher bekend als een plaats waar zich veel massale strandingen voordoen. Dit gebeurt elk jaar, hoewel we nog nooit zulke grote aantallen hebben gezien als afgelopen winter. Op dit moment werken we hard aan het invoeren en verwerken van alle gegevens die we afgelopen winter hebben verzameld, en zijn we nog in afwachting van de resultaten van een groot aantal monsters die we in verschillende gespecialiseerde laboratoria hebben laten analyseren. Met al deze informatie hopen we uiteindelijk meer inzicht te krijgen in wat de oorzaak achter deze strandingen geweest zou kunnen zijn.

Net als wij hebben de autoriteiten in Peru veel gegevens van de dieren verzameld en op basis van wat er tot nu toe bekend is, ziet het er niet naar uit dat de oorzaak moet worden gezocht in menselijke activiteiten of geluidsoverlast. We denken eerder aan een ziekte. De autoriteiten in Peru vermoeden dat het morbillivirus mogelijk de oorzaak is. Dit virus kan zich snel verspreiden onder dolfijnen en bruinvissen en lijkt sterk op hondenziekte bij honden. We hebben echter nog geen resultaten gezien, dus we kunnen niet bevestigen of het echt om dit virus gaat.

MB: Ongeveer langs dezelfde kustlijn in Peru zijn meer dan 1.500 dode bruine pelikanen en Jan-van-genten aangetroffen. Denk je dat er een verband is tussen de dode dolfijnen en de dode zeevogels?

KM: Deskundigen in Peru lijken geen verband te zien. Bij de vogelsterfte is een gebrek aan prooidieren, in dit geval ansjovis, aangewezen als de meest waarschijnlijke oorzaak. Peru heeft een van ‘s werelds grootste visserijen en haalt naar verluidt een aanzienlijk percentage van de wereldwijde ansjovisvangst binnen.

Vanuit wetenschappelijk oogpunt kunnen we een verband tussen deze twee sterften niet uitsluiten of bevestigen totdat we over overtuigend bewijs beschikken. Daarbij moet wel worden opgemerkt dat het een hele uitdaging is om geschikte monsters te verzamelen op een dergelijke afgelegen, tropische locatie, waar de warmte de ontbinding versnelt en genomen monsters al binnen enkele uren onbruikbaar maakt.

Het is bekend dat veranderingen in het zeemilieu, zoals een stijgende zeewatertemperatuur, een domino-effect kunnen veroorzaken en schadelijke gevolgen kunnen hebben voor de gehele voedselketen. Verder moet bij dit soort gebeurtenissen ook gedacht worden aan door mensen veroorzaakte milieuvervuiling en biotoxines.

MB: Hoeveel zorgen moeten we ons maken? Is dit een teken dat het zeemilieu voor onze ogen aan het instorten is?

KM: Ik denk dat er in onze tijd heel veel negatieve invloeden op het milieu zijn waar we rekening mee moeten houden. Grotere gebeurtenissen als de massale dolfijnensterfte in Peru en de olieramp met het boorplatform Deepwater Horizon in de Golf van Mexico twee jaar geleden, komen uitgebreid in het nieuws, maar overal langs de kust doen zich dagelijks kleinere incidenten voor die een duidelijk en ingrijpend cumulatief effect op het milieu hebben, zoals gelekte olie, niet-duurzame visserij, ongeremde vervuiling, toenemend lawaai op zee, en ga zo maar door. Het is gemakkelijk om onze ogen te sluiten voor deze kleinere, maar langdurige incidenten, maar ze zijn van cruciaal belang en moeten dringend worden aangepakt.

MB: Wetenschappers in Peru en jouw eigen team in Cape Cod analyseren op dit moment monsters die zijn afgenomen bij dolfijnen die bij deze ongebruikelijke gebeurtenissen zijn omgekomen. Wat gebeurt er daarna? Hoe lang duurt het voordat er antwoorden komen in deze milieumysteries?

KM: Bij een aantal monsters die we testen duurt het weken of zelfs maanden voordat we resultaten hebben. Het is moeilijk te zeggen of we antwoorden gaan vinden en zelfs nog moeilijker te voorspellen wanneer. Belangrijker is dat deze gebeurtenissen ons weer meer inzicht geven in de complexe biologie, fysiologie en het sociale gedrag van dolfijnen. De afgelopen maanden heeft ons team bijna 100 wilde dolfijnen kunnen verzorgen en bestuderen. Als je deze gegevens optelt bij de duizenden andere gevallen die we in ruim tien jaar hebben onderzocht, en de bevindingen deelt met de bredere wetenschappelijke gemeenschap, dan kun je wel nagaan dat ons begrip met de jaren exponentieel is gegroeid. Bovendien bieden deze dolfijnen, als barometers van de gezondheid van de zee, een onmisbaar inzicht in de toestand van het mariene milieu.

Klik hier voor meer informatie over het werk van het Reddings- en Onderzoeksteam Zeezoogdieren (MMRR) van het IFAW.

Reacties: 1

 
Anonymous
3 years ago

Zijn ze voor de kust van Peru niet onlangs met olieboringen begonnen? Waarom heeft niemand het daarover?

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo (DVM, MSc.)
(DVM, MSc.)
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië