Waarom we noodhulpnetwerken oprichten

Een noodhulpteam van het IFAW heeft samen met partner UNDP een reddingsactie op touw gezet voor dieren die door de overstromingen in Bosnië zijn getroffen. Op deze foto staat een hulpverlener van het IFAW met een puppy die uit het water is gered. Het dier is inmiddels ondergebracht bij een gezin in deze streek. c. IFAW

Mijn IFAW-collega Jennifer Gardner en ik vliegen de hele wereld over, op weg naar plaatsen waar zich recent een ramp heeft voorgedaan. We zetten ons in voor de veiligheid en gezondheid van wilde dieren en huisdieren in getroffen gebieden en ervoor zorgen dat ze onderdak en/of eten krijgen. Maar er zijn natuurlijk ook momenten dat we niet worden uitgezonden, en u vraagt zich misschien af…

…waar houden we ons dan mee bezig?

Een deel van onze tijd besteden we aan het evalueren van onze hulpacties en het bijstellen van de protocollen die we met veel zorgvuldigheid en inspanning hebben opgesteld. We doen dit om IFAW-hulpverleners  — en de partners met wie we samenwerken — in staat te stellen volgens een vast kader van meest effectief gebleken praktijken te werken wanneer zich de volgende droogteperiode, overstroming, vulkaanuitbarsting of orkaan voordoet of wanneer ons signalen van wreedheden tegen dieren bereiken.

Dit lijkt misschien saai werk en maar weinig mensen kunnen zeggen dat ze oprecht dol zijn op papierwerk.

Maar juist omdát we zoveel aandacht besteden aan deze protocollen, zijn wij wereldwijd de nummer één in noodhulpverlening aan dieren.

Ook op IFAW.org: VIDEO: Update van ons Noodhulpteam in Bosnië

Daarnaast werken we aan het opbouwen van relaties met dierenwelzijnsorganisaties op plaatsen in de wereld waar zich vaak rampen voordoen. Zo hebben we een leidende rol vervuld bij de oprichting van de zogenaamde Emergency Relief Networks, of Noodhulpnetwerken (ERN’s) in de Verenigde Staten, India en Zuidoost-Azië (in Zuid-Amerika wordt momenteel hard gewerkt aan het opzetten van een noodhulpnetwerk).

Alle vier deze netwerken zijn opgericht naar aanleiding van een specifieke ramp (zoals orkaan Katrina in de VS) of andere gebeurtenissen die zich met verontrustende frequentie herhalen (tyfoons in Zuidoost-Azië; overstromingen in India veroorzaakt door de moesson). Het noodhulpnetwerk in de VS is het grootst en telt al tien deelnemende organisaties. En terwijl ik dit schrijf, komen er meer bij. De andere netwerken groeien echter eveneens gestaag.

We werken niet alleen aan het opbouwen van dit soort relaties, we organiseren ook regelmatig cruciale trainingsbijeenkomsten voor de leden van deze netwerken. Eerder deze maand waren we op de Filippijnen, waar we trainingen verzorgden voor huidige partners, en bijeenkomsten organiseerden voor potentiële nieuwe partners. De onderwerpen die tijdens dit soort trainingen worden behandeld, worden gekozen op basis van lessen die we uit eerdere noodhulpacties hebben geleerd, een grondige risicoanalyse van de regio en informatie van de dierenwelzijnsorganisaties die ter plaatse actief zijn.

Tijdens de evaluatie van de hulpactie bij tyfoon Haiyan, lokaal bekend als Yolanda, kwamen twee prioriteiten naar voren:

  • De behoefte aan training over het Incident Command System (ICS) en
  • Een dringende behoefte aan aandacht voor technische hulpverlening

Bij ons bezoek aan de Filippijnen deze maand werd dan ook rekening gehouden met deze uitkomsten. We besteedden aandacht aan rampenbestrijding met ICS, het bepalen van veterinaire prioriteiten, beoordeling ter plaatse, technische uitvoering van reddingen op en in het water, en er was een ronde tafel evaluatie van de hulpverlening aan dieren na de tyfoon Haiyan. Bij de georganiseerde werkgroepen werden zowel gouvernementele als non-gouvernementele organisaties betrokken.

Daarnaast stellen we geld beschikbaar voor de versterking van de noodhulpnetwerken. Dit wordt gebruikt voor de aanschaf van geschikte hulpmiddelen, van diervriendelijke vangtoestellen tot heel simpele dingen als laarzen (het zou u verbazen hoe veel goedbedoelende vrijwilligers zich melden op slippers!). Met de juiste training, apparatuur, en misschien nog wel het belangrijkste aspect – erkenning door een gerenommeerde organisatie als het IFAW – kunnen deze groepen zich bij rampen met toestemming van hun eigen regering inzetten.

Dit werpt de vraag op: wie maken deel uit van deze noodhulpnetwerken? Ze verschillen in grootte — van nationale organisaties tot kleinere, regionaal georganiseerde groepen — en in de mate van deskundigheid. Ze hoeven niet per se over veel middelen te beschikken; alles wat we vragen is dat ze zich samen met ons inzetten voor dezelfde missie, en dat ze op het moment dat een ramp zich voordoet, bereid zijn te werken binnen een vaste teamstructuur.

En dat werkt uiteraard twee kanten op. Deze partners zijn voor ons net zo belangrijk als wij voor hen. Van oudsher hanteert het IFAW de stelregel dat wij bij een ramp alleen hulp verlenen als wij daartoe het verzoek hebben gekregen van een overheidsinstantie of een gevestigde dierenwelzijnsorganisatie.

In Indonesië bijvoorbeeld hebben we recent hulp verleend na vulkaanuitbarstingen. Hier vingen we dieren op die na de gedwongen evacuaties alleen achter waren gebleven. Aanleiding was een telefoontje van het Center for Orangutan Protection, hulpverleners waarmee we enkele jaren eerder in contact waren gekomen via een technische reddingstraining. Hoe uitgebreider onze contacten zijn, hoe groter de kans is dat er bij een ramp één van onze netwerkleden ter plaatse is die ons om lokale assistentie kan vragen.

De inspanningen van het IFAW hebben risicobeperking en betere respons bij rampen opgeleverd. En we zijn ervan overtuigd dat de landen waarin we actief zijn het waarderen dat wij de lat hoger hebben gelegd als het gaat om snelle, efficiënte en diervriendelijke hulp aan dieren voor, tijdens en na rampen.

--SW

Wij kunnen alleen noodhulp bieden na rampen dankzij uw steun. Maak vandaag nog een donatie over.

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo (DVM, MSc.)
(DVM, MSc.)
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië