VIDEO: Amoertijger vrijgelaten in Rusland– Cinderella’s sprong naar vrijheid

Bekijk de indrukwekkende beelden van Cinderella’s vrijlating in de natuur, op locatie gefilmd door in Rusland gestationeerde IFAW-medewerkers.

Ik ben ontzettend blij dat ik deelgenoot heb mogen zijn van Cinderella’s vrijlating.

Cinderella is een Amoertijger. Ze verloor haar moeder in de winter van 2012, waarna ze door ons is opgevangen in het rehabilitatiecentrum in het dorp Alekseyevka, nabij Vladivostok in het oosten van Rusland.

Sinds juni 2012 heb ik het wel en wee van Cinderella vrijwel dagelijks gevolgd: wat ze at, wat ze leuk vond, hoe ze sliep… en alle andere details van haar leven.

Zo weet ik bijvoorbeeld dat Cinderella dol is op badderen. Meestal na een goede maaltijd – een zwijn of een konijn – daalt ze af naar een beekje dat door haar woongebied stroomt en laat ze zich voldaan in het water zakken.

Toen Cinderella werd gevonden, was ze uitgeput en vertoonde ze bevriezingsverschijnselen. Vooral een bevroren staart komt bij tijgerwelpen vaak voor. Ook bij Cinderella was haar staart aangetast, waardoor het uiterste puntje, ongeveer 5 tot 7 centimeter, moest worden geamputeerd. En dat is precies het puntje dat door tijgers zo karakteristiek omhoog wordt gekruld.

We vragen ons wel een beetje bezorgd af of deze amputatie haar communicatie met andere tijgers niet zal bemoeilijken, maar over het algemeen zou het geen problemen moeten opleveren voor haar overlevingskansen in het wild.

Naast het IFAW waren nog een heleboel andere organisaties betrokken bij de redding van Cinderella: het Severtsov Instituut voor Ecologie en Evolutie van de Russische Academie van Wetenschappen, het Phoenix Fund, Inspection Tiger, en WCS. De leden van al deze organisaties hebben de handen ineen geslagen om een terugkeer van Cinderella naar de natuur mogelijk te maken.

Tijdens haar verblijf in het rehabilitatiecentrum heeft Cinderella zich twee heel belangrijke vaardigheden eigen gemaakt: jagen en mensen uit de weg gaan. Beide vaardigheden zijn bij tijgers aangeboren, maar tijdens haar rehabilitatie kreeg ze de kans ze goed te ontwikkelen. En ze blijkt op beide gebieden een talent.

Of Cinderella klaar was voor haar vrijlating, werd beoordeeld door een groot aantal deskundigen op het gebied van amoertijgers. Na lang overleg werd de vrijlatingsdatum uiteindelijk vastgesteld op 9 mei. Niemand koos bewust voor de Dag van de Overwinning; het was gewoon een mooi toeval.

Op 8 mei verzamelde zich een groot aantal mensen bij het rehabilitatiecentrum, maar ze werden op veilige afstand gehouden, aangezien er bewust voor is gekozen Cinderella zo min mogelijk in contact met mensen te brengen. Omdat alle dieren voor hun vrijlating worden onderzocht en getest – en er bij Cinderella ook nog een halsbandzender moest worden bevestigd – moest Cinderella worden verdoofd.

En dat was geen eenvoudige klus: Cinderella’s leefruimte is uitgestrekt, en ze is heel goed in verstoppertje spelen. Zodra ze mensen in de buurt hoorde en rook, vond ze een goede plek om zich stil verborgen te houden. Slechts een handjevol mensen naderde de omheining.

Twee ‘schutters’ stonden klaar met hun verdovingsgeweren. Een aantal anderen hield de situatie op afstand via bewakingscamera’s in de gaten. De rest van ons werd gevraagd op een kilometer afstand van het centrum te wachten, om onnodige stress bij Cinderella te voorkomen.

Ongeveer anderhalf uur later werd Cinderella uit de omgeving gedragen waar ze een jaar lang thuis was geweest. Meteen daarna werd bloed afgenomen, werden er tests gedaan en werd ze gemeten, inclusief de lengte van haar staart. Daarna kreeg ze een halsbandzender om.

Bij observaties op afstand in het rehabilitatiecentrum leek het erop dat Cinderella meer dan 100 kilo woog (en dat is een behoorlijk indrukwekkend gewicht). Haar werkelijke gewicht op het moment van transport bedroeg echter maar 94 kilo. Het is dus echt waar dat je er op televisie dikker uit ziet! Onze dame bleek in werkelijkheid behoorlijk slank. Ik kon het niet laten even aan Cinderella's vacht te voelen terwijl ze onder zeil was. Het verraste me hoe warm ze aanvoelde, ik voelde haar lichaamswarmte terwijl ik met mijn hand over haar vacht streek.

Daarna tilde het team haar in een transportkist. Het hele proces van testen en meten duurde minder dan een half uur.

Rond één uur ’s nachts reden we bij het centrum weg. Ons gezelschap reisde in vier voertuigen; één ervan trok een aanhanger met daarin Cinderella.

Gedurende het eerste uur op de weg ontwaakte onze prinses en herstelde ze van de verdoving. We hielden haar in de gaten via de ademopeningen die in haar kist waren geboord. Kijk maar eens met één oog door een kijkgaatje naar een tijger, terwijl diezelfde tijger je recht in het gezicht aankijkt… dat is echt eng!

Bij Vladivostok was het weer nogal fris, maar naarmate de reis vorderde werd het warmer, en uiteindelijk echt heet. We stopten vaak om te kijken hoe het met Cinderella ging. Omdat het lastig is om water in een transportkist te gieten, stopten we er twee blokken ijs van vijf liter in om haar koel te houden.

Omdat we bang waren dat het ijs toch niet genoeg was, besloten we dan maar Cinderella via de openingen nat te spuiten met water. En daar was ze niet blij mee. Stel je voor, je ligt in een kist, en plotseling word je van bovenaf besproeid met koud water. Precies, prettig is anders, en dat liet ze luid en duidelijk horen ook.

We namen haar advies ter harte. Geen douches meer.

Cinderella heeft heel wat moeten doorstaan op haar lange, uitputtende autorit. Helaas was vervoer per helikopter onbetaalbaar. We waren op weg naar het Bastak natuurreservaat. Dat ligt zo’n 1.000 kilometer van Vladivostok, in de buurt van Birobidzhan. ’s Avonds begon het te regenen, en de temperatuur daalde flink. Dat kwam ons goed uit toen we Cinderella’s uitzetlocatie in het Bastak natuurreservaat naderden.

In het gebied leefden ooit tijgers, tot de mens ze allemaal uitroeide, en er werden jarenlang geen tijgers gezien. Sinds 2006 is in het gebied echter van tijd tot tijd één mannetjestijger gesignaleerd, en dit dier wordt ook nu nog steeds gespot. We hebben dus drastische plannen voor Cinderella.

Op 9 mei, om 11 uur ’s morgens, kwamen we aan op een plek waar we werden opgewacht door een enorm terreinvoertuig, dat veel weg had van een tank, maar dan zonder geschutskoepel. Het ruwe terrein van het reservaat was voor geen enkel ander voertuig begaanbaar.

De kooi werd op de tank geladen, en wij klommen er ook op. Nooit eerder heb ik op zo’n ding gezeten! Het is een machtige machine, maar er kleeft wel één nadeel aan - je moet voortdurend bukken om overhangende takken te ontwijken. Ik was één keer te laat, en werd beloond met een flinke klap van een dikke tak. Niet bepaald prettig.

Uiteindelijk bereikten we de uitzetlocatie. Hiervoor was een plek middenin het reservaat gekozen, waar nooit iemand komt, en zelfs rangers zich maar zelden vertonen. Dat wil zeggen, ze patrouilleren langs de grenzen van het gebied, op zoek naar tekenen van menselijke aanwezigheid. Als er niets bijzonders wordt opgemerkt, gaan ze dit kerngebied niet eens binnen. Dat is waar we Cinderella naartoe brachten.

De kooi werd van het voertuig getild en zo neergezet dat Cinderella voldoende ruimte zou hebben om eruit te springen en dekking te zoeken. We verwachtten dat ze recht vooruit zou rennen, dus zetten we de videocamera’s langs de zijkant neer.

Het was niet echt een verrassing dat niemand zich vrijwillig aanbood om de kooi rechtstreeks te openen. Er werd dan ook besloten gebruik te maken van een takelsysteem om de kooideur op afstand te openen. Toen alles was voorbereid en op zijn plek zat, werd iedereen terug de tank in gedirigeerd. Het gedrag van een tijger in een dergelijke situatie is tenslotte onvoorspelbaar.

Er werd aan het touw getrokken, maar de deur ging niet open. Het hele systeem werd aangepast, en iedereen werd zenuwachtig. De tijd tikte door, en alle camera’s die waren neergezet en al filmden, verbruikten kostbaar batterijvermogen. Cinderella, die uiteraard alles kon horen, raakte al net zo gespannen.

Opnieuw werd er aan het touw getrokken, en opnieuw werkte het niet. Het hele takelsysteem werd opnieuw vastgemaakt. Inmiddels begonnen onze cameramensen serieus te vrezen dat ze de hele gebeurtenis zouden missen. En Cinderella was al helemaal niet blij met alle drukte rond haar kooi.

Iedereen kroop terug in de tank, nam zijn 'positie' in, en eindelijk schoof de deur open!

En toen was alles in een fractie van een seconde voorbij. We hoorden een brul, en in een flits zag ik Cinderella uit de kooi springen en – anders dan we hadden verwacht – met een scherpe bocht naar rechts direct uit ons blikveld verdwijnen.

Het moment bracht me helemaal in vervoering, zo vloeiend en sierlijk waren haar bewegingen. Dat was fantastisch om te zien. Cinderella sprong over één van de camera's, rende iets opzij, stopte en keek achterom naar ons. Ik bedacht dat ik voor het eerst in mijn leven een tijger in het wild zag. En dat dit misschien de laatste keer was dat ik een tijger op onze taiga zou zien.

Op dat moment raakte de man die de deur open hield (en die deur was heel zwaar) waarschijnlijk uit zijn evenwicht, en de deur klapte met een oorverdovende klap dicht. Cinderella schrok en – verdween. Dat wil zeggen, ze maakte nog een paar sprongen en loste vervolgens als het ware op tussen de bomen. Het is verbazingwekkend hoe die feloranje en zwarte strepen een tijger onzichtbaar maken op de taiga.

Je weet dat ze daar is en dat ze ons kan zien, maar we kunnen haar niet zien. Dat was een rare gewaarwording. Aan de ene kant voel je een enorme vreugde omdat ze weer vrij is, terug in haar natuurlijke omgeving. Maar aan de andere kant besef je maar al te goed dat je haar in de toekomst beter niet meer kunt tegenkomen.

Dat was het dan.

Vandaag al kregen we satellietgegevens binnen waaruit blijkt dat Cinderella zich door het reservaat verplaatst. Zo weten we in elk geval zeker dat ze nog leeft.

Ik wil nogmaals benadrukken dat dit alles alleen mogelijk was dankzij de gezamenlijke inspanningen van heel veel mensen van verschillende organisaties: het Severtsov Instituut voor Ecologie en Evolutie van de Russische Academie van Wetenschappen, Inspection Tiger, WCS, het Phoenix Fund en het IFAW. En nog belangrijker: uw steun. Heel veel dank aan alle vrijgevige donateurs van het IFAW. Dankzij u kon Cinderella worden gered en krijgen de zeldzame amoertijgers een nieuwe kans op overleven.

--AF

Ga voor meer informatie over ons werk voor de bescherming van tijgers naar onze speciale pagina over dit onderwerp.

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo (DVM, MSc.)
(DVM, MSc.)
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië