Verstrikte zeehond gered dankzij nieuwe verdovingstechniek

Een verstrikt dier bevrijden is altijd een uitdaging, ongeacht om welke soort het gaat. Het is zich niet bewust van onze goede bedoelingen als we in zijn buurt komen, en de eerste reactie is dan ook: vechten of vluchten. We zijn daarom genoodzaakt om het dier te vangen en te verdoven, zodat we een medisch onderzoek kunnen uitvoeren en hem snel kunnen bevrijden uit zijn levensbedreigende situatie.

De uitdaging wordt des te groter als het gaat om het redden van een zeezoogdier, zoals een zeehond.

In het gebied waar we werkzaam zijn, rusten de zeehonden in grote groepen uit op het vasteland, maar bij het minste teken van gevaar schieten ze snel weer het water in. Om een zeehond te kunnen vangen, moet de verdoving hem suf genoeg maken, maar niet zo suf dat hij niet meer naar boven kan zwemmen om adem te halen.

Met een nieuwe, innovatieve techniek waarbij we gebruikmaken van een speciale verdovingspijl met geluidszender, is het ons gelukt een verstrikte grijze zeehond (Halichoerus grypus) te verdoven en te traceren om haar vervolgens te bevrijden van de vislijnen.

Mijn beroepsleven staat al lange tijd in het teken van het redden van verstrikte zeezoogdieren – met name grote walvissen en zeeschildpadden, maar ook veel zeehonden. Deze succesvolle reddingsactie is een mijlpaal voor ons werk.

Op een vroege woensdagochtend vertrok ons team van het IFAW met drie boten uit de haven van Chatham (Verenigde Staten), met aan boord al het benodigde materieel voor het bevrijden van de zeehond en het verlenen van medische zorg. Bij de reddingsactie waren ook biologen en dierenartsen betrokken van het Marine Mammal Center, het Center for Coastal Studies, het National Marine Life Center en de National Oceanic and Atmospheric Administration.

Ons doel was een verstrikte zeehond te vinden en te bevrijden voordat hij zou bezwijken door de dodelijke vislijnen. Al snel vonden we een zeehond waarbij we een goede kans maakten: een klein, lichtgrijs vrouwtje lag te rusten aan de rand van een zandbank.

Van een afstand maakten we een schatting van haar gewicht, zodat de dierenartsen de juiste hoeveelheid verdovingsmiddel konden bepalen. We vermoedden dat ze ongeveer 100 kilo woog. Het luchtdrukpistool werd geladen en langzaam voeren we in de richting van de rustende groep zeehonden.

Als we te dichtbij kwamen, zouden we de zeehonden wegjagen, maar bleven we te ver weg, dan zou de pijl niet krachtig genoeg zijn om het verdovingsmiddel goed te injecteren.

Een perfect schot! Meteen lieten we een hydrofoon in het water zakken om de geluidssignalen van de pijl op te kunnen vangen. De speciale verdovingspijl, bedacht en ontwikkeld door het Marine Mammal Center, is namelijk uitgerust met een kleine geluidszender.

Het apparaatje zendt een kort, scherp geluidssignaal uit dat kan worden waargenomen door de hydrofoon. Zo kunnen we de zeehond traceren, ook wanneer deze onder water is.

We moesten nu snel handelen. Voordat de verdoving zou zijn uitgewerkt, hadden we ongeveer een uur de tijd om de zeehond te vangen en de vislijnen waarin ze verstrikt zat te verwijderen.

Geschrokken door de verdovingspijl schoot de zeehond het water in, samen met een aantal andere zeehonden. In eerste instantie was het geluidssignaal helder, maar toen verdween het plotseling.

De twintig stille minuten die volgden, leken wel een eeuwigheid, maar toen kwam ons een eerdere ervaring met het opsporen van een zeehond voor de geest:

Ze is vast om de zandbank heen gezwommen!

We hadden gelijk. Toen we naar de andere kant voeren, ving de hydrofoon het geluidssignaal weer op.

Nu moesten we haar snel zien te vangen. Eerst probeerden we de zeehond te vangen met een fuik van anderhalve meter lang en een diameter van bijna een meter, maar ze ontweek onze boot en het lukte ons niet om dichtbij genoeg te komen. Daarom gooiden we een sleepnet met een lengte van 90 meter en een breedte van 6 meter uit, en met vlugge bewegingen konden we haar vervolgens omsingelen.

We trokken de zeehond met z’n vieren aan boord en voeren snel naar het vlakbij gelegen North Beach.

Toen we haar naar de kant hadden gedragen, ging het team meteen aan de slag om met behulp van een mesje en speciale tangetjes voorzichtig de nylon vislijnen om haar nek te verwijderen.

Haar diepe, open wonden werden verzorgd met zalf, ze kreeg een langdurig werkend medicijn toegediend om de infectie te bestrijden en haar gezondheid werd onderzocht. Tijdens de hele procedure werden haar lichaamsfuncties goed in de gaten gehouden. Haar hartslag en ademhaling waren relatief normaal en de resultaten van de bloedtest waren goed. De dierenartsen concludeerden dat we de vislijnen op tijd hadden verwijderd en dat de zeehond meteen weer kon worden vrijgelaten.

Haar achterste flippers werden gemerkt en ze kreeg een tijdelijk GPS-zendertje waarmee we haar herstel konden volgen.

Toen keken we toe hoe ze weer het water in ging. Later besloten we dat we deze zeehond de naam ‘Sausalito’ zouden geven, naar de Californische plaats waar het Marine Mammal Center is gevestigd en als waardering voor de fantastische hulp die het centrum heeft geboden.

Tot nu toe lijkt het goed te gaan met de zeehond.

Terwijl ik dit schrijf, is een groep medewerkers onderweg naar een bekende rustplek waar Sausalito voor het laatst is waargenomen, vlakbij Strong Island in Chatham, om te bekijken hoe het met haar gaat en of haar wonden goed genezen.

Haar GPS-zender zal nog zo’n vier maanden allerlei gegevens aan ons doorzenden, zodat we meer kunnen leren over het leefgebied en het gedrag van grijze zeehonden. Uiteindelijk zal de zeehond, wanneer ze in de rui gaat, met haar vacht ook de GPS-zender verliezen.

Dit is een belangrijke stap vooruit op het gebied van snelle hulpverlening aan verstrikte zeehonden. Met de informatie die we verkrijgen over de effectiviteit van toegediende medicijnen en de gebruikte middelen en technieken om zeehonden te vangen, kunnen we weer andere verstrikte dieren rond de VS en in andere delen van de wereld helpen.

--BS

De actie werd uitgevoerd met een NMFS-vergunning #18786 en is gedeeltelijk gefinancierd door het John H. Prescott Stranding Grant Program.

 

Post a comment

Deskundigen

Senior Programma Adviseur
Senior Programma Adviseur
Brian Sharp, Manager Marine Mammal Rescue and Research
Manager Marine Mammal Rescue and Research
Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Shannon Walajtys
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Vivek Menon, Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie
Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie