Spotlight Kenia: Kinderen laten hart en handen spreken

In één van Afrika's nationale parken liggen honderden olifantenslagtanden hoog opgestapeld op een brandstapel. Om het vuur staat een groep toeschouwers met somber gebogen hoofd. De rookpluim reikt tot in de hemel en in de rook lijken zich olifanten af te tekenen. Onopgemerkt door de omstanders lijken deze ‘olifantengeesten’ uitgelaten met hun poten te stampen. Ondanks hun voortijdige dood door kogels en pijlen van stropers, hebben ze iets te vieren: eindelijk zijn hun slagtanden onbruikbaar gemaakt, zodat ze niet langer verhandeld kunnen worden en zo de vraag naar ivoor kunnen opdrijven, waardoor het leven van hun achtergebleven familieleden in gevaar zou komen.

Dat is kort samengevat wat er op de tekening van de 14-jarige Ben te zien is. Ben is één van de deelnemers aan de ontwerpwedstrijd voor de Animal Action Kalender 2011-2012. Het thema van de wedstrijd luidde toepasselijk ‘Olifanten, om nooit te vergeten’.

Al twaalf jaar lang ontvang ik duizenden tekeningen voor deze ontwerpwedstrijd, met veel inzet en toewijding getekend en geschilderd door kleine kinderen en jongeren. En hoewel we sommige thema’s inmiddels voor de tweede keer voorbij zien komen, word ik nog altijd verrast en overdonderd door de bijzondere manier waarop deze kinderen hun hart en handen laten spreken.

Click here to view the "Art for Elephants" gallery.

De inzendingen zijn eenvoudig, kleurrijk en creatief en hebben soms verrassend veel diepgang.

De olifanten, tijgers, walvissen, zeehonden, honden en katten, en andere dieren op de tekeningen huilen en lachen, ze praten en worden boos, zijn verdrietig en glimlachen, spelen, telefoneren, en ga zo maar door. En de manier waarop ze zijn getekend, is al even kleurrijk en divers, soms zijn ze voorzien van bloemen, strepen of stippen, dan weer versierd met vierkantjes of smileys. De afgelopen tien jaar vroegen we kinderen tussen vijf en achttien jaar om rond verschillende thema's kunstwerken te maken op papier of ander materiaal. Onder de inzendingen waren posters, t-shirts, kalenders, stickers en boekenleggers. En de paar keer dat we om tekeningen vroegen voor een kalender, stuurden sommige leerlingen zelfs complete kalenders in, met een spiraalrug en een mooi voorblad. En er werden verschillende materialen gebruikt – papier, stof, wol, potloden, verf, viltstiften, zand, glitter, garen, de lijst is eindeloos.

Wie verder kijkt dan de vele kleuren en verschillende materialen ziet bovendien dat kinderen diep over de thema’s hebben nagedacht. Achter eenvoudige werkstukken gaat vaak een ontroerende betrokkenheid schuil. Het maakt niet uit welke achtergrond de kinderen hebben en of ze het betreffende dier wel eens in het echt hebben gezien – je kunt zien dat ze er over na hebben gedacht en vanuit hun hart hebben gewerkt. In de tekeningen zie je het leed van een tijger in gevangenschap, een olifantenkalfje dat treurt bij het lichaam van haar moeder die door stropers is gedood; het plezier bij baasjes die hun hond een bad geven, of walvistoeristen op excursie die genieten van een walvis die uit het water springt; het verdriet van een kind dat de wreedheid van de zeehondenjacht heeft gezien of er getuige van is geweest hoe stropers een antilope hebben gedood.

Al met al heeft de jury, die uit al deze prachtige inzendingen de winnaars moet kiezen, het bepaald niet gemakkelijk. Zes uur lang hebben ze zich over hun moeilijke taak gebogen - ze discussieerden, lachten, argumenteerden, waren het eens, dan weer oneens met elkaar, trokken zich terug in stille overpeinzingen, en namen korte pauzes om hun hoofd weer helder te maken. De gelukkige winnaars worden allemaal beloond met een mooie prijs, die ik mede mag uitreiken. En dan geniet ik van hun zichtbare blijdschap en luister ik met plezier naar de geanimeerde gesprekken tussen de kinderen en hun leraren of ouders.

Wat wij bij het IFAW van deze kinderen terugkrijgen, is onbetaalbaar. Deze kinderen en vele anderen herinneren ons aan het belang van onze inspanningen voor de dieren, en aan onze gezamenlijke verantwoordelijkheid voor onze toekomst. Zoals Aaryan, die ons laat zien dat het voortbestaan van de olifant van ons afhangt en dat we ons daar met hart en ziel voor moeten inzetten. Het minste wat wij kunnen doen, is ervoor zorgen dat deze kinderen die zo vurig hopen op een wereld waarin mens en dier vreedzaam samenleven, niet worden teleurgesteld.

- EW

Post a comment

Deskundigen

Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Olifantendeskundige voor het IFAW
Grace Ge Gabriel, Regiodirecteur Azië
Regiodirecteur Azië
James Isiche, Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Peter Pueschel, Hoofd Programma’s
Hoofd Internationale Milieuverdragen
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië