Project Amboseli: op zoek naar een klein beetje water

Een kudde geiten en schapen, samengedromd onder een bladloze acacia die hen nog een beetje schaduw biedt, wanhopig op zoek naar water. Foto ©IFAW-W.MkalaHet is half zes in de ochtend in Amboseli. Het zicht is slecht en de zon is nog niet op.  In de verte is het gehuil te horen van hyena's die terugkeren naar hun holen. Maar dat weerhoudt een Maasai-moeder er niet van om, met haar baby op de rug en een plastic jerrycan van 20 liter in de hand, op zoek te gaan naar water. 

Ze weet maar al te goed, dat er zonder dat water thuis niemand te eten of te drinken zal hebben. Ze zal vele kilometers moeten lopen, de kille ochtendbries trotserend, op het gevaar af met een roedel hongerige hyena's te worden geconfronteerd – en dat allemaal in de hoop een klein beetje water te vinden. 

Uren achtereen loopt ze van de ene drenkplaats naar de andere.

Als een bron droog blijkt te zijn, staat ze voor een moeilijke keus: wachten op een klein straaltje water, of doorlopen naar de volgende bron.

Intussen brandt de zon genadeloos op haar huid. Ze weet maar al te goed dat ze geen tijd mag verliezen en het zich evenmin kan veroorloven haar zoektocht te staken.

Ze mag niet treuzelen, ze mag ook niet stoppen: het zou zelfmoord betekenen en ze zou er ook het leven van haar huisgenoten mee in gevaar brengen.

Dus keert ze uiteindelijk, na bijna zes uur ploeteren, moe en hongerig terug naar huis in het besef dat ze morgen, en overmorgen, en elke verdere dag van haar leven dezelfde zoektocht zal moeten ondernemen.

Ook al is het dan maar 20 liter water, voor haar en haar gezin is het een zee van water, want het is het enige dat ze hebben. 

Dat water leven is, zal niemand betwisten, want waar mensen en dieren het zonder water moeten stellen, zijn beide ten dode opgeschreven.

Uitgedroogd. Geen water of vee te bekennen. De drinkbak in Olchakitai ligt er uitgedroogd, verlaten en door gras overwoekerd bij. Foto ©IFAW-W.Mkala

Nog steeds is een belofte aan de lokale Maasai-gemeenschap van de Olgulului-Ololorashi Group Ranch (OOGR) in Amboseli niet ingelost. Voor het wereldberoemde Amboseli National Park, door UNESCO op de lijst van 'Mens en Biosfeer'-natuurparken geplaatst, moest deze Maasai-gemeenschap een deel van haar grondgebied prijsgeven.

In ruil voor de aanleg van een drinkwaterleiding buiten het park stemden zij ermee in het 392 km2 grote natuurreservaat van Amboseli te verlaten, zodat het gebied in 1974 als National Park kon worden erkend.

Met een oppervlakte van 133.000 hectare beslaat de OOGR 90% van Amboseli Park. Met zijn 11.485 geregistreerde inwoners vormt de OOGR het kloppend hart van het ecosysteem van Amboseli. Het voortbestaan van dit ecosysteem en de mensen die er leven is dus van het allerhoogste belang.

Toch hebben ze al jaren te kampen met een gebrekkige of zelfs geheel ontbrekende drinkwatervoorziening voor henzelf en hun vee.  

Deze nog altijd niet ingeloste belofte, plus de overtuiging dat water letterlijk van levensbelang is voor zowel Amboseli National Park als de OOGR-gemeenschap, maken duidelijk dat watervoorziening nu de hoogste prioriteit dient te krijgen.

Enkele maanden geleden hebben we geprobeerd uit te zoeken waar we water zouden kunnen vinden.

In Amboseli Serena Lodge, waar de bron/watervang zich bevindt, hoorden we dat het waterpeil steeds verder zakte, waardoor het noodzakelijk werd wijzigingen in deze waterbron aan te brengen.

Wat wij ervan vinden?

Dat de aanvoer van water via deze bron wellicht niet toereikend is.

Daarom gingen we op zoek naar een andere bron, de pijpleiding van Nolturesh.

Deze bron bleek buiten het grondgebied van de OOGR te liggen. Ook ontdekten we, dat de vraag naar water vanuit deze voorziening zeer groot is en dat het beheer ervan erg complex is. Ook dit bleek dus geen optie te zijn.

We kwamen uit bij het Risa waterreservoir, ten noordwesten van het park, waar te midden van uitgedroogde watertanks, drinkbakken en drinkpannen, vrouwen en kinderen met moedeloze gezichten en lege emmers en kommen zaten te bidden om water dat uit de lege pijpleiding zou moeten komen.

Een sprankje hoop. Maasai-krijgers trekken de kraan van de drinkbak in Inkiito open om hun schapen en geiten te drenken. Foto ©IFAW-W.Mkala

Als de leiding droog zou blijven, zou hun tocht van ruim 10 kilometer tevergeefs zijn geweest.

Naar huis terugkeren zonder water was ook geen optie. 

Dus zaten ze daar geduldig te wachten en weigerden ze de moed op te geven, terwijl ze de peuters die ze bij zich hadden al die tijd zoet moesten zien te houden.

Hetzelfde laken een pak in de noordpunt van het park, bij Inchakita, Olchakitai en in het noordoostelijk deel van het park, bij Emurua Oloioborr, het eindpunt van de 90 kilometer lange Noordelijke Pijplijn.

Pas toen we bij Inkiito in het uiterste noorden van het park waren aangekomen, konden we opgelucht ademhalen. Hier ontmoetten we Maasai-krijgers die de wacht hielden over een kudde die zich maar met één ding bezighield: hun dorst lessen voordat ook dit voor een kwart gevuld waterreservoir leeg zou zijn.

We kunnen vier conclusies trekken:

  • ten eerste: zowel mensen als dieren lijden in OOGR als gevolg van een gebrekkige drinkwatervoorziening.
  • ten tweede: dat probleem is voorlopig nog niet verholpen. 
  • ten derde: het zal alleen nog maar erger worden.
  • en ten vierde: er moet heel dringend iets gebeuren.

Zonder een drinkwatervoorziening buiten het Park zullen de mensen met hun vee naar de zoetwatermoerassen van Amboseli blijven trekken, waardoor vooral in de droge maanden conflicten tussen mensen en olifanten, die toch al ernstige vormen aannemen, verder zullen toenemen.

Aangezien de Maasai-gemeenschap met hun eeuwenoude tradities waarschijnlijk begripvol zullen reageren op het verzoek om ruimte voor olifanten op hun grondgebied te creëren, zullen we op onze beurt ook mededogen met deze mensen moeten tonen door eindelijk een 38 jaar geleden gedane belofte in te lossen: zorgen voor een schone en veilige drinkwatervoorziening.

Met uw hulp kunnen we een win-win-scenario bereiken.

Laten we dus aan het werk gaan en iets moois tot stand brengen.

-- EM

Post a comment

Deskundigen

Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Olifantendeskundige voor het IFAW
Grace Ge Gabriel, Regiodirecteur Azië
Regiodirecteur Azië
James Isiche, Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Peter Pueschel, Hoofd Programma’s
Hoofd Internationale Milieuverdragen
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië