India: gestrande gibbons gered dankzij gezamenlijke inspanning

Dierenartsen van IFAW-WTI controleren tijdens de overplaatsing nauwgezet de gezondheid van elke gibbon. c. IFAW-WTIHoeloks die van tak naar tak slingeren, bieden altijd een spectaculaire aanblik. Ik had deze dieren al eens in gevangenschap gezien, maar om zo'n gibbonfamilie in de vrije natuur door de boomtoppen te zien roetsjen is een onvergetelijk schouwspel. Deze week mocht ik er getuige van zijn, toen ik in de noordoostelijke Indiase staat Roing was om de overplaatsing van gibbons door het IFAW en de Wildlife Trust of India (WTI) vast te leggen. 

Het project is belangrijk voor de dieren die bij deze operatie worden gered, maar ook voor de hele soort, aangezien oostelijke hoeloks ernstig met uitsterven bedreigd worden. De dieren leven in een versnipperd leefgebied dat te klein is geworden voor de 18 families die er leven. Het team dat verantwoordelijk is voor de overplaatsing, verzamelde zich 's morgens vroeg in het dorp Dello in Roing. Voor die dag stond de redding op het programma van twee hoelokfamilies die waren gestrand in een aantal kleine bomengroepen omringd door menselijke nederzettingen en landbouwgrond. Het dorp Dello beschikte ooit over een ruim beboste omgeving, waar een gezonde populatie oostelijke hoeloks zonder problemen kon leven. Inmiddels is het leefgebied van de hoeloks door grootschalige bomenkap steeds verder ingeperkt, waardoor het steeds moeilijker voor deze dieren wordt om te overleven.

IFAW-WTI heeft het op zich genomen om deze hoeloks over te brengen naar een veiliger deel van Mehao. Inmiddels zijn in de afgelopen twee maanden twee gibbonfamilies (5 dieren) met succes overgebracht van Dello naar het Mehao Wildlife Sanctuary in Arunachal Pradesh. Daarmee was het de derde keer dat een dergelijke overplaatsing werd ondernomen. Dit keer werden er 2 families met in totaal 6 dieren verplaatst. Deze operatie verliep zonder twijfel beter dan de twee voorgaande, aangezien het slechts drie dagen kostte om de 2 families te vangen en vrij te laten in een veilig leefgebied in Mehao (terwijl we bij de vorige overplaatsingsoperatie 6 dagen nodig hadden om maar één familie over te plaatsen).

Op de ochtend van 11 februari werd één mannetje zonder problemen gevangen, gevolgd door het vrouwtje en het bijna volwassen dier uit dezelfde familie. Alle hoeloks werden verdoofd voor een grondig onderzoek voordat ze de volgende ochtend werden vrijgelaten in het Mehao wildreservaat.

Voor de volgende vangst, in de ochtend van 12 februari, klommen vijf teamleden in de boom waarin de familie zich ophield en probeerden ze de dieren naar beneden te lokken. Het vrouwtje en haar jong sprongen uiteindelijk veilig op de grond, waar ze door de rest van het team met speciale netten werden gevangen. Het mannetje volgde niet en klom in een hoge, veilige boom. Hij had geen enkele intentie om naar beneden te komen. We wachtten de hele middag, omdat we verwachtten dat het dier uiteindelijk wel naar beneden zou komen om te eten, maar hij bleef de hele nacht in de boom zitten.

Een babygibbon drinkt melk bij zijn moeder. c. IFAW-WTIDe volgende ochtend werd een teamlid met behulp van een klimuitrusting de overnachtingsboom in gehesen, om nogmaals te proberen de hoelok naar beneden te krijgen. Het dier sprong over naar een kleinere boom en sprong uiteindelijk op de grond, waar hij kon worden gevangen. De hele familie, met het mannetje, het vrouwtje en het jong, werd dezelfde dag nog vrijgelaten in Mehao.

Ze zeggen dat gibbons samen met de mensapen het nauwst verwant zijn aan de mens. Toen ik de blijdschap van de families bij hun hereniging zag, kon ik me die verwantschap goed voorstellen. Voor hun vrijlating zaten de hoeloks wat timide in hun transportkooi, maar dat veranderde toen deze open ging. Ze renden op elkaar af en omhelsden elkaar alsof ze veel langer dan 24 uur van elkaar gescheiden waren geweest. Vervolgens sprongen ze gracieus langs de takken omhoog en verdwenen uit het zicht. Het was echt geweldig om te zien hoe deze familie naar een veilige plaats is overgebracht.

Ons werk in het veld levert vaak bijzondere situaties op, maar soms zijn er momenten die ons extra raken. Eén zo’n moment heb ik vast kunnen leggen met mijn camera. Toen ik de foto’s die ik had genomen doorkeek, waren er een aantal bij die mijn aandacht trokken. Het waren de foto’s van de gibbonbaby die bij zijn moeder aan de borst dronk. Toen de dierenartsen de gezondheid van het zojuist gevangen vrouwtje wilden controleren, weigerde ze haar baby los te laten. Een paar minuten lang hield ze haar baby tegen de borst, terwijl ze hem knuffelde en aaide, totdat ze zich niet langer tegen de verdoving kon verzetten. Ik vond het ontroerend om te zien hoe de baby zich tijdens het drinken vastgreep aan de vacht van haar moeder. De laatste tijd heb ik getuige mogen zijn van een groot aantal overplaatsingen en herenigingen tussen dieren, maar dit was echt een unieke ervaring. Het hele gebeuren heeft grote indruk op me gemaakt. Het heeft me de ogen geopend voor hoe zorgzaam gibbons zijn; en hoe tragisch het is dat ze dreigen uit te sterven. Ondanks al onze inspanningen en alles wat we hebben bereikt, moet er nog heel veel worden gedaan.

Houd dit blog in de gaten voor meer nieuws over onze reddingsoperatie voor de gibbons in India.

--SB

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo (DVM, MSc.)
(DVM, MSc.)
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië