Een onwelkome gast met grote slagtanden kan nooit een goed teken zijn

Er was niet veel van het hoofdgebouw over nadat de olifant tekeer ging

Het IFAW prijst zich gelukkig met het getalenteerde personeel wereldwijd. Sommigen werken in één van de 15 kantoren, maar vele anderen werken in het veld, ver weg van de beschaving en dichtbij de dieren die we beschermen.

Pas geleden vertelde Loknath, een van onze boswachters in Assam, India, ons over een huiveringwekkende ontmoeting met een onwelkome gast die het kamp kwam bezoeken. - IR

Het begon net als elke andere winterdag, we liepen een routine patrouille, dit keer zonder dieren te zien door de dichte wintermist.

Wat vermoeid kwamen we vijf uur later aan bij het Doimari-kamp. We keken erg uit naar het feestmaal dat was klaargemaakt ter gelegenheid van Sa’ab. De middag verliep rustig en het team verliet het kamp na zonsondergang rond half vijf. Modo en ik hebben een maand nachtdienst in het kamp en bleven achter.

We maakten het ons gemakkelijk in de hut, middenin de jungle, omringd door onze geweren, kogels en vuurwerk  wetende dat we binnenkort één van deze dingen nodig zouden hebben om de dieren te verjagen die in het kamp naar eten zouden komen zoeken. Die avond, toen we de stilte bewonderden die je alleen in de natuur vindt, hadden we geen idee van wat ons te wachten stond.

De diepe stilte werd verbroken door geluiden die alsmaar dichterbij kwamen. Modo en ik keken elkaar aan en wisten: een onwelkome bezoeker om zeven uur ’s avonds middenin de jungle kan nooit goed nieuws zijn.

Opeens klonk het getrompetter van een olifant erg dichtbij. Onze nekharen stonden overeind en we kregen overal kippenvel. We sprongen uit bed en renden naar de deur om één van onze ergste angsten werkelijkheid te zien worden: een gigantische olifantenstier met enorme slagtanden viel enthousiast aan op het kamp.

Alle gedachten over slaap waren snel verleden tijd nu adrenaline en angst het overnamen. We stonden aan de grond genageld en we moesten hulpeloos toekijken hoe de olifant  grote schade aanrichtte door alle ruiten kapot te maken. Het huisje schudde op zijn grondvesten. We konden niks anders doen dan naar dit vreselijke, maar toch boeiende en majestueuze, schouwspel kijken.

In een flits herinnerde ik me de stalen platen die naast mijn bed lagen. Ik sprak alle wilskracht aan die ik had, rende naar binnen, pakte de platen en rende terug naar buiten terwijl ik ze hard tegen elkaar sloeg.

Hoewel een deel van me hoopte dat het enorme dier zou schrikken, bleven al mijn pogingen vruchteloos. De olifant zette zijn destructieve tocht door en vernielde de keukenmuren, waarschijnlijk werd hij aangetrokken door de geur van eten.

Modo haalde het vuurwerk en we hoopten hard dat het zou werken. Jammer genoeg leek de olifant nu nog minder van plan om te vertrekken en dit keer richtte hij zijn verontwaardiging direct op ons.

Toen de massieve olifant op ons af kwam , lieten we ons kamp in de steek en renden we voor ons leven. We vuurden in de lucht, in een laatste poging om hem af te schrikken. We stopten pas toen er een veilige afstand tussen ons en de olifant zat.

Hij had inmiddels alles vernietigd in het kamp als reactie op onze schoten en ging onverstoorbaar door met het kapot stampen van wat er over was.

Alle rantsoenen, onze spullen en het huis waren vernietigd, we hadden geen elektriciteit en geen manier om in contact te komen met de buitenwereld. Er zat dus niks anders op dan te wachten tot zonsopgang,  dan zou er vast hulp arriveren.

De volgende twaalf uur duurden ongelooflijk lang. De olifant wachtte in stilte en volgde elke beweging die we maakten. We voelden ons overgeleverd aan zijn genade, we waren hulpeloos en van hem afhankelijk, in zijn jungle.

Terugkijkend op die avond, wetende hoe dichtbij we bij een vreselijk ongeluk waren, besef ik dat deze gebeurtenis er  voor heeft gezorgd dat ik me nog meer wil inzetten voor het behoud van de dieren en de natuur.

Hoewel de herinneringen nog steeds beangstigend zijn, kunnen we niet ontkennen dat we tegelijkertijd erg onder de indruk waren van deze bijzondere creatie van de natuur, die zijn meest agressieve en imponerende gedrag vertoonde.

We hebben nu zelfs een dieper begrip voor de olifant: het was heel natuurlijk voor hem om een object wat hem in de weg stond te onderzoeken. Wij zetten ons kamp op in zijn jungle en hij inspecteerde simpelweg zijn eigen territorium in Doimari, waartoe hij elk recht had.

--Loknath

Kijk hier voor meer informatie over onze projecten om dieren in India te helpen.

Post a comment

Deskundigen

Olifantendeskundige voor het IFAW
Grace Ge Gabriel, Regiodirecteur Azië
Regiodirecteur Azië
James Isiche, Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Peter Pueschel, Hoofd Programma’s
Hoofd Internationale Milieuverdragen
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië