Een geboorte, een begrafenis en de eerste dagen van een olifantenkalfje in Amboseli

Een mobiele krabpaal. In bovenstaande video zie je dat mama's been precies de juiste maat heeft voor een klein olifantje.

~~~

Het is erg zeldzaam om de geboorte van een olifantje mee te maken in Amboseli. Onze collega met het meeste geluk maakte er vijf mee in 30 jaar tijd.

Ik heb de olifantjes gezien, meestal minuten nadat ze geboren waren, maar nog nooit een geboorte zelf.

Toen ik terug kwam na een paar dagen Nairobi, kreeg ik een telefoontje van mijn collega Katito met de vraag of ik een oproep over een olifant die ging bevallen wilde checken.

Ik greep mijn camera, verrekijker, notitieblok en pennen en sprong in de auto. Ik reed zo snel als ik kon, rekening houdend met de snelheidslimieten in het park en de vrij slechte wegen.

Toen kwam het smsje: het kalfje was geboren, ze hadden de placenta zien vallen. Een ontzettend bijzondere ervaring voor de toeristen, en ik mistte het.

Ik begon een beetje bezorgd te worden. Geboortes vinden meestal 's nachts plaats, wanneer het donker is. Wanneer een kalfje overdag geboren wordt, betekent dit meestal dat er iets mis is.

Gelukkig had ik me geen zorgen hoeven maken. Toen ik aankwam, stond het kalfje al. Ze was erg groot voor een pasgeborene. Ik herkende haar moeder als Three Holes, de matriarch van de IA/IC-familie.

Ze heeft een vreemde naam, omdat ze een zwerf-vrouwtje was, ze had haar hele familie verloren. Ze werd Three Holes Right genoemd, terwijl dr. Cynthia Moss probeerde te achterhalen wie ze was en waar ze vandaan kwam, maar de naam bleef hangen.

Tussen 1977 en 1980 (ja, zo lang volgen we de olifanten al) sloot Three Holes zich aan bij de IA-familie en werd uiteindelijk de matriarch.

Haar verhaal laat zien hoe flexibel olifanten sociaal gezien kunnen zijn. Ze sluiten makkelijk bij een kudde aan, ook al zijn ze geen familie. Ze is erg lief, en ik was erg blij dat ze een dochter heeft gekregen, die haar sterke leiderschap kan voortzetten.

Toen ik toekeek, leidde Three Holes haar kalfje weg van de plek waar ze geboren werd. Vrouwtjes doen dit om hun kwetsbare kalfjes weg te leiden bij het bloed van de geboorte, dat roofdieren kan aantrekken. Hoewel Three Holes erg moe moet zijn geweest van de bevalling, zorgde ze continu dat ze haar kalfje aanraakte en goed begeleidde. De zon ging al onder toen ze terug ging naar haar familie. Ik maakte een paar foto's en wilde een filmpje maken van de schattige en wiebelige eerste stapjes van het kalfje. En toen was de batterij leeg. Ik was boos op mezelf: ik had niet verwacht dat ik het veld in zou gaan en had de batterijen niet gecheckt. Ik moest tevreden zijn met gewoon toekijken. De toeristen waren inmiddels vertrokken en ik was alleen met de olifanten, en was getuige van het begin van een nieuw leven, erg speciaal.

Three Holes en haar pasgeboren kalfje

Terug in het kamp bekeek ik de foto's die ik had genomen. Mijn favoriet (zie boven) toont de schaduw van Ipomea, de oudere dochter van Three Holes, wanneer ze haar moeder en nieuwe zusje beschermende volgt.

Dingen kunnen snel veranderen in het veld.

De volgende ochtend kregen we een melding over een dode olifant, van een van onze scouts. De informatie was niet heel volledig: het mobiele netwerk was erg slecht en de verbinding bleef wegvallen. Katito en ik sprongen in de auto (met volle batterijen deze keer) en ik bereidde me voor op wat we zouden vinden.

Een olifantenbegrafenis

~~~

Ik had verwacht dat ik geroerd zou zijn, maar een begrafenis had ik niet verwacht. Toen we arriveerden, hielden zeven olifanten de wacht bij de dode olifant. We wachtten tot Kenya Wildlife Service kwam en we gaven de olifanten de tijd om afscheid te nemen.

Ze waren erg stil en rustig. Dit was de eerste keer dat ik olifanten in het gezelschap van een dode olifant zag, en ik was benieuwd hoe ze zouden reageren. Ze stonden heel kalm om hem heen. De oudste stier loopt weg, langzaam volgen de anderen hem. Een mannetje besnuffelt het lichaam en raakt het dan voorzichtig aan. Wanneer KWS arriveert, gaan de olifanten weg en kunnen wij dichterbij komen.

De geur die van een drie dagen geleden overleden olifant afkomt is onvoorstelbaar. De geur blijft bij je tot je je tanden poetst. Ik was verbaasd dat de olifanten niet terug deinsden, aangezien de stank voor onze menselijke neus al ondraaglijk was. Het was jong mannetje van een jaar of 23. Zijn slagtanden waren nog intact. Ook onderzochten we zijn oren op sporen, maar we konden hem niet identificeren.

Er waren geen wonden die de doodsoorzaak aanwezen, het is mogelijk dat een slang hem gebeten heeft of dat hij ziek was. KWS verwijderde de slagtanden en hielp ons om de nodige foto's te nemen en metingen te verrichten. Toen we klaar waren en hem achter moesten laten, was ik verdrietig dat we niet wisten wie hij was. Maar de olifanten wisten het duidelijk wel.

De volgende dag was een emotionele om hele andere redenen. Ik bracht veel tijd door met de GB-familie en filmde het twee maanden oude kalfje van Goodness. Ze had in de modder gerold en had ongelooflijke jeuk. Gelukkig zijn de poten van haar moeder uitstekende krabpalen (zie video). Terwijl ik lachtte en filmde, realiseerde ik me dat de emotie juist is wat de olifanten zo speciaal maakt.

Ze laten ons lachen en huilen, van verdriet en geluk.

--VF

Bekijk voor meer informatie over het werk van het IFAW om olifanten te beschermen, op onze pagina hierover.

Post a comment

Deskundigen

Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Olifantendeskundige voor het IFAW
Grace Ge Gabriel, Regiodirecteur Azië
Regiodirecteur Azië
James Isiche, Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Oost-Afrika
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Regiodirecteur Zuidelijk Afrika / Hoofd Programma Olifanten
Peter Pueschel, Hoofd Programma’s
Hoofd Internationale Milieuverdragen
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië