Dossier: een Chinese steenarend is net zoveel waard als elk ander ziek dier

IFAW vets care for a golden eagle, as they would any other patient, at the Beijing Raptor Rescue Center in China.

Vanuit een wirwar van jassen en benen, camera's, statieven en microfoons kwam een groene houten kist tevoorschijn. En uit die kist kwam geen enkel geluid.

Alleen een onheilspellende stilte.

De steenarend arriveerde bij IFAW's Beijing Raptor Rescue Center na een vier uur durende autorit vanuit Hebei, een verblijf van vijf dagen in de kamer van haar redder en een langdurig verblijf in gevangenschap bij een nietsontziende stroper.

Het dier was zo gestrest dat ze zich stil en bewegingloos hield, te uitgeput en verzwakt om zich te verzetten toen medewerkers van het BRRC haar uit de groene kist haalden.

Op foto’s die eerder door haar redder waren toegestuurd, zat ze midden in een grote kamer, rechtop en alert. Het enige dat opviel, was dat ze haar vleugels wat laag en van haar lichaam af hield. En ze was te rustig voor een wilde vogel die zich in een betegelde kamer op de derde verdieping van een appartementencomplex bevond. Op het eerste gezicht zag ze er goed uit …maar ze was ziek, zelfs zo ziek dat het aan haar te zien was.

Bij het eerste onderzoek werd duidelijk hoe groot de verwoesting was die bij deze prachtige vogel was aangericht.

Haar poten waren vastgebonden geweest met ijzerdraad dat diep in haar vlees had gesneden. Haar poten en tenen waren opgezwollen door ontstekingen en infecties.

Celvocht liep door de gebarsten huid naar buiten. Uit een zware kneuzing aan haar borst bleek dat ze een week eerder ernstig gewond was geraakt.

Haar slappe vliegspieren wezen erop dat ze in gevangenschap lange tijd vastgebonden aan een stok had doorgebracht.

Haar linker polsgewricht was stijf en pijnlijk.

En haar longen klonken ook niet goed.

De eerste bloedtests wezen uit dat ze leed aan ernstige bloedarmoede en dat het aantal witte bloedcellen als gevolg van de infectie in haar lichaam hoger was dan we ooit eerder bij een roofvogel hadden gezien.

Deze vogel was er erg slecht aan toe, en al lange tijd.

Bovendien zijn steenarenden erg gevoelig voor stress. Stress breekt het immuunsysteem af en maakt dieren gevoelig voor opportunistische ziekteverwekkers. Bij veel roofvogels gaat het gevaar uit van een bepaalde sluimerende schimmel. Deze schimmel maakt gebruik van de lage weerstand van de vogel en verspreidt zich door het ademhalingsstelsel, vaak met fatale afloop.

Deze arend is de perfecte kandidaat voor de ziekte: langdurige, ernstige stress; een langdurige, ernstige infectie; ondervoeding; letsel; mishandeling.

Verslaggevers vroegen of de zorg voor een steenarend verschilt van die voor andere vogels.

Ik begreep in eerste instantie de vraag niet en wist even niet wat ik moest zeggen.

We geven elke patiënt dezelfde toegewijde zorg op maat, of het nu gaat om een jong uiltje, een torenvalk, een gier of een steenarend.

Deze dieren voelen stuk voor stuk pijn en ellende en hun drang tot overleven is in alle gevallen even groot. Hun relatieve waarde in de ogen van mensen heeft niets te maken met hun overlevingsdrang, hun wil om te vliegen, zich voort te planten en zich sterk en gezond te voelen.

Het antwoord is dus nee, in dat opzicht is een steenarend niet anders dan de andere roofvogels die we proberen te helpen: het ene dierenleven is net zoveel waard als het andere.

Alle verwondingen en aandoeningen van deze arend waren veroorzaakt door de mensen die haar hadden gevangen en haar onder slechte omstandigheden in gevangschap hielden.

Haar symptomen zijn de symptomen die we dagelijks bij andere roofvogels in alle soorten en maten aantreffen, en bij bijna elke nieuwe vogel die bij het BRRC arriveert. Het zijn de verwondingen en ziekten die worden veroorzaakt door een leven in gevangenschap: de vreselijke zwakte, ogen waarin nog nauwelijks de wil tot overleven blinkt, en die afschuwelijke bewegingsloosheid.

Onze nieuwe patiënt komt nu bij op haar stok in een rustige ruimte.

Ze heeft medicijnen gekregen en is behandeld om haar pijn te verlichten en om haar lichaam te helpen te vechten tegen de ziekte en de verwondingen die haar fataal dreigen te worden.

Morgen worden haar poten verder onderzocht en behandeld. Gezien haar aandoeningen en het chronische karakter van haar ziekten, is haar prognose onzeker. Ze mist in ieder geval het broedseizoen, en de kans om voor nakomelingen te zorgen.

Maar er is hoop, een sprankje hoop dat ze ooit weer het luchtruim zal doorkruisen.

--KL

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië