Diavoorstelling: drie jonge kraagbeertjes weer stapje dichterbij leven in de vrije natuur van Noordoost-India

Die jonge kraagberen, die eerder werden gered door het IFAW en lokale partnerorganisatie Wildlife Trust of India (WTI), zijn vandaag weer een stapje dichter bij een leven in het wild. Hun met veel ceremonieel omgeven verhuizing vanuit het Berenopvangcentrum van het IFAW naar het Mehao Wildlife Sanctuary in Noordoost-India is goed verlopen.

Op hun reis naar het rehabilitatiecentrum in het bos legden de weesbeertjes meer dan 400 kilometer af, het grootste deel over de weg en een deel per boot over de Brahmaputra rivier. Het was een zware reis, de onverharde weg werd steeds slechter begaanbaar en al aan het begin van de reis hield onze vrachtwagen er meerdere keren mee op. Uiteindelijk slaagden we erin Roing te bereiken, waar we op donderdag (1 november) de nacht doorbrachten in ons veldkamp.

De volgende ochtend gingen we op weg van het veldkamp van Roing naar de gewenningslocatie, 4 kilometer diep het bos in. Het eerste deel van de reis, ongeveer een kilometer, legden de beren af in onze vrachtwagen, daarna gingen we te voet verder. Dit laatste deel was het moeilijkste, omdat de recente overstromingen het hele terrein hebben veranderd en het gebied moeilijk begaanbaar was.

Op de route naar de boslocatie waren er tien mensen nodig om de transportkooien met de beren te dragen. Onderweg waren we getuige van meerdere aardverschuivingen, terwijl deze in de droge winters nauwelijks voorkomen. Waarschijnlijk is op sommige delen van de heuvel waar geen vegetatie groeide, los en droog zand door de wind gaan afglijden, wat uiteindelijk tot de aardverschuivingen heeft geleid.

Na een uur lopen over moeilijk begaanbaar terrein bereikten we met de beren het bosgebied, waar ze in afzonderlijke omheinde terreinen werden ondergebracht.

Medewerkers van het rehabilitatiecentrum, diep in de bossen van het Mehao WLS, zullen de weesbeertjes verder begeleiden naar hun uiteindelijke vrijlating.

Voordat de beren permanent in de natuur worden vrijgelaten, mogen ze eerst geleidelijk wennen aan hun toekomstige thuis. Al snel zullen ze uitstapjes gaan maken in het bos, samen met hun oppassers, die de rol van ‘surrogaatmoeders’ op zich nemen. ‘s Nachts keren ze dan terug binnen de omheining om er slapen.

Na zo’n vijf tot zes maanden, als de beren zonder de hulp van hun ‘surrogaatmoeder’ voor zichzelf kunnen zorgen, worden ze definitief vrijgelaten. Ik hoop dat de berenjongen tot dat moment is aangebroken, volop zullen genieten van hun ontdekkingstocht in de weelderige bossen van India.

--SB

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo (DVM, MSc.)
(DVM, MSc.)
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië