DIAVOORSTELLING: de rehabilitatie van drie Amoertijgers in het Russische Verre Oosten is geen eenvoudige klus

UPDATE: In Primorye wint de herfst langzaam terrein. Het gedrag van de tijgerwelpen is aan het veranderen: ze zijn nu niet meer alleen ’s nachts actief, maar ook in de vroege avond. Terwijl de zon zakt, spelen Kuzya en Borya zorgeloos pakkertje en rennen ze met grote sprongen de heuvel op, om zich vervolgens naar beneden te laten rollen. De relatie tussen de twee mannetjes is nog steeds vriendschappelijk. Samen delen ze gebroederlijk één groot stuk vlees. Tijger Ustin, hun buurman, heeft twee nieuwe vrouwtjes bij zich. Hij snuffelt met veel belangstelling langs de grenzen van hun verblijf, maar we hebben nog geen direct contact gezien. De twee welpen zijn uiterst voorzichtig.

De welpen zijn inmiddels een jaar oud. Ze beginnen steeds meer op volwassen dieren te lijken. Hun melktanden zijn ze kwijt, en ze zijn klaar voor hun eerste jacht op een grotere prooi.

OORSPRONKELIJK BERICHT: Het IFAW steunt de rehabilitatie van drie jonge tijgers die vorige winter werden gered.

Ik volg de jonge tijgers elke dag via op afstand bedienbare camera’s, en speciale wildcamera’s die op verschillende plaatsen in het verblijf zijn geplaatst. Via deze beelden kunnen we veel te weten komen over het leven van de jonge tijgers, zonder dat ze gestoord worden door de aanwezigheid van mensen.

Laat in de herfst van 2012 verloren twee tijgerwelpen (Borya en Kuzya) hun moeder. Ze werden gevonden in het district Yakovlevsky van Primorsky Krai. Een andere tijgerwelp (Ustin) werd gevonden in het district Kavalerovsky van Primorsky Krai.

ZIE OOK: Spotlight Rusland: in het wild uitgezette Amoertijger Cinderella blijft het goed doen

De tijgerwelpen waren nog maar 4 à 5 maanden oud en waren wanhopig op zoek naar hun moeder, en naar voedsel. Ze hadden al veel gewicht verloren en waren ernstig verzwakt. Op deze leeftijd zijn tijgers nog heel klein en sterk afhankelijk van hun moeder.

In Primorsky wordt het eind november al heel erg koud, wat het zoeken naar voedsel voor de jonge, op zichzelf aangewezen tijgers erg moeilijk maakte. Toen ze zich dichter in de buurt van de weg waagden, werden ze gezien door wildopzichters. Met hulp van de medewerkers van Special Inspection Tiger konden ze vervolgens worden gevangen.

Zelfs in hun verzwakte toestand probeerden ze nog te vluchten en terug te vechten. Ze hadden tijdens hun wilde leven met hun moeder duidelijk geleerd bang te zijn voor mensen.

De welpen werden op 4 december 2012 naar het rehabilitatiecentrum in Alexeevka gebracht. Dit centrum is door Special Inspection Tiger en het A.N. Severtsov Institute of Ecology and Evolution speciaal voor dit soort weesdieren gebouwd. De welpen kregen de namen Borya en Kuzya, naar hun redders, de specialisten die de dieren hebben gevangen. De naam van tijgerwelp Ustin komt van Ustinovka, de rivier die door het gebied stroomt waar hij werd gevonden.

Eenmaal aangekomen in het rehabilitatiecentrum werden de welpen eerst ondergebracht in een klein gebouw met een speciaal welpenverblijf, waar ze goed te eten kregen om wat aan te komen. Al die tijd bleven ze wantrouwig reageren op mensen, ook op de mensen die hun voedsel brachten. Als een ‘voedselbrenger’ het gebouw naderde, kropen ze steevast weg in het welpenverblijf en verstopten ze zich. Angst voor mensen is goed. Daarom houden we alleen toezicht via op afstand bedienbare camera’s, zodat de dieren niet aan mensen wennen.

Na enige tijd ging de deur van het gebouw open, en mochten de welpen naar een klein quarantaineverblijf.

De camerabeelden lieten zien dat de welpen op een leeftijd van 4 tot 7 maanden nog uiterst vriendelijk tegenover elkaar staan, en dat onderlinge agressie volledig ontbreekt. Als de verzorgers een groot stuk vlees brengen, eten de welpen het gebroederlijk naast elkaar op. Vaak 'brommen' ze daarbij tegen elkaar, een bevestiging van de vriendschappelijke verhoudingen.

Opvallend is dat verweesde tijgerwelpen veel meer op hun hoede zijn dan welpen die wel bij hun moeder opgroeien (zo blijkt uit onderzoek in dierentuinen). Ze moeten voortdurend alert zijn op wat er in hun omgeving gebeurt, zodat ze bij het geringste teken van gevaar kunnen wegrennen en zich verstoppen. Ze lopen vrijwel de hele tijd door het verblijf; ze luisteren zorgvuldig en kijken voortdurend om zich heen. Bij tijgerwelpen die wel bij hun moeder opgroeien, is dat heel anders. Deze welpen brengen hun tijd zorgeloos spelend door.

Alleen in de welpenverblijven, waar de jonge tijgers graag liggen te rusten, zijn ze voldoende op hun gemak om te ontspannen, zich eens lekker uit te rekken, en wat te spelen, bijvoorbeeld door achter elkaars staart aan te jagen. De jonge dieren worden noodgedwongen sneller volwassen dan hun leeftijdsgenootjes in het wild. Een verschijnsel dat zich bij veel weestijgers voordoet.

Een ander opvallend kenmerk van wilde tijgerwelpen is dat ze zich heel goed kunnen verstoppen. Als een welp een voor hem verontrustend geluid hoort, drukt hij zich plat tegen de grond en houdt hij zich heel stil. En daarbij kan zelfs een heel klein bosje dekking geven! Zo kunnen ze uren achtereen stilliggen, totdat zeker is dat het mogelijke gevaar geweken is.

Tijgers hebben een rustig, gelijkmatig karakter. Maar als de welpen ergens van schrikken, bijvoorbeeld onbekende geluiden in de buurt van het verblijf, dan kun je dat wel degelijk aan ze zien. Hun staartpuntjes beginnen dan zenuwachtig te trillen. Dat trillende staartpuntje is echter wel het enige dat hun opwinding verraadt.

’s Zomers staat het gras in de verblijven heel hoog. De tijgerwelpen zijn er meester in om zich in het gras te verstoppen. Hun aanwezigheid wordt alleen verraden door platgedrukt gras op de plaatsen waar ze hebben gelegen of gelopen. Maar ’s nachts en in de schemering wagen de jongen zich ook in de open delen van het verblijf, om de omgeving te verkennen en een duik te nemen in het frisse water. Elke ochtend nemen Borya en Kuzya een bad in de greppel die speciaal voor hen is gegraven. Daarna springen ze de heuvel op om het water van zich af te schudden, om vervolgens door het hoge gras rond te rennen en te spelen.

De tijgers worden elke dag sterker en binnenkort zullen ze moeten leren jagen. In een tijdsbestek van enkele maanden leren ze jachttechnieken aan, die ze mogen oefenen op levende wilde varkens en herten. Pas als ze zelfstandig kunnen jagen, kunnen ze ook in het wild overleven.

--KB

Uw financiële bijdrage is hard nodig; alleen met  uw steun kunnen wij ons blijven inzetten voor het voortbestaan van deze diersoort

 

Post a comment

Deskundigen

Programma Adviseur
Programma Adviseur
Brian Sharp, Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Leider Noodhulpacties en strandingscoördinator
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
Veterinarian, DVM, PhD
Veterinarian, DVM, PhD
Katie Moore, Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Programma Noodhulp
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo (DVM, MSc.)
(DVM, MSc.)
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië