BEKIJK DE VIDEO: Geluk is… een ontmoeting met saiga-antilopen op de steppe

Close-up van een saiga-antilope.

Als je hier heel stil bent, hoor je alleen de wind en het gezang van vogels. Geen auto's, geen mensen, geen treinen, geen vliegtuigen. Maar tegelijk bekruipt je het gevoel dat het hier krioelt van het leven, meer nog dan in een grote stad. En al dat leven is er ook, maar het ontvouwt zich vooral op de grond waarop we lopen: torren, neushoornkevers, mestkevers, sprinkhanen, cicaden en nog veel meer levende wezens.

Als je gaat lopen, brengt elke stap die je zet de grond in beweging, of liever wat je dácht dat de grond was: ineens springt alles op en maken tientallen insecten zich voor jou uit de voeten.

Waarom?

Omdat hier zelden mensen komen…

Eerst schrik je je wezenloos en zou je wel willen gillen, maar je went er heel snel aan.

Hier komen geen mensen, behalve de inspecteurs van het beschermde natuurgebied “Stepnoy”. En ook stropers, maar die zijn nog zeldzamer, dankzij het krachtig optreden van een antistropers-brigade en de steun van het IFAW. Het IFAW kocht voor dit team twee terreinwagens, een motorfiets en beschermende kleding. Ook stelt het IFAW het hele jaar door geld beschikbaar voor brandstof enz.

In deze woeste streken leefden ooit honderdduizenden saiga-antilopen. Zij overleefden de mammoeten en de sabeltandtijgers, maar in deze moderne tijd dreigen ze in hoog tempo uit te sterven. Misschien merken we het niet eens, zijn we veel te druk bezig met onze computerschermen.

Saiga-antilopen spreken tot de verbeelding. Ze hebben een merkwaardig gevormde snuit, die een beetje aan de slurf van een olifant doet denken.

Vroeger leefden er miljoenen saiga's van de Britse kust tot aan de andere zijde van de Stille Oceaan.

Saiga antelopes grazing.

Nu zijn er nog maar enkele tienduizenden van over.

Hun grootste probleem is, dat de traditionele Oosterse geneeskunde op een gegeven moment hun horens als bruikbaar ging beschouwen. Dat leidde tot een forse toename van stropersactiviteiten. Momenteel is slechts 1% van de nu nog levende saiga-antilopen een mannetje, dus met horens.

De saiga-populatie is de laatste 10 jaar met 90% geslonken, terwijl er in Chinese pakhuizen 30 ton horens van saiga-antilopen ligt opgeslagen. Dat is de prijs die de antilopen voor hun fraaie hoofdtooi moeten betalen.

Sinds 2005 steunt het IFAW de antistropers-brigade in het beschermd natuurgebied “Stepnoy” in het zuiden van Rusland.

Dit beschermd natuurgebied is de “natuurlijke” kraamkamer voor de saiga-antilopen geworden. Hier werpen saiga-antilopen al jarenlang rond begin mei hun jongen, die hier ook hun eerste stappen leren zetten en de basisvaardigheden aanleren om op de steppe te overleven. 

Tijdens mijn bezoek waren alle saiga-baby's rond de 20 dagen oud en qua snelheid deden ze al niet meer voor de volwassen dieren onder. Trouwens, alleen cheeta's lopen sneller dan saiga-antilopen, die een snelheid van wel 80 km/uur halen.

Het was een moment van puur geluk om deze nu zeldzame steppebewoner in zijn natuurlijke habitat te mogen aanschouwen.

Die ontmoeting vond nabij een waterbron plaats. Nadat we ons urenlang verdekt hadden opgesteld, kwamen ze heel behoedzaam om zich heen kijkend dichterbij. Ze zijn erg schuw en laten mensen zelden dichterbij komen dan 800 meter, als je echt geluk hebt tot op 150 – 200 meter.

Een moeder met twee jongen naderde me tot op 35 meter. Misschien voelde ze aan dat ik van het IFAW ben en het beste met haar voor heb.

Ik vond hun uiterlijk opvallend, ze hebben tengere, ranke poten, een rond en buitensporig groot lichaam, een ranke nek en een grote havikachtige kop. Als ze drinken snuiven ze een beetje, trekken hun neus op en schudden het water van zich af.

Het is een erg grappig gezicht.

Ik heb ook een bezoek gebracht aan het Centrum voor wilde dieren in Kalmykia waar 92 saiga-antilopen in zo goed als vrije omstandigheden verblijven. Ik heb daar een heleboel foto's van dichtbij kunnen maken. Ook lieten de medewerkers van het centrum me een video zien van een baby-saiga van slechts 2 uur oud, echt ongelooflijk schattig.

In Rusland kent men het gezegde: "het is altijd beter waar we niet zijn". Daarmee wil men zeggen, dat het wel lijkt of het leven elders altijd gemakkelijker en beter is.

Maar nu is me duidelijk geworden dat het goed is waar we niet zijn – want het gaat erom, dat we de natuur in stand houden op plekken die nog niet door de vernietigende machten van de menselijke beschaving zijn aangetast.

Het is jammer dat er nog maar zo weinig van dat soort plekken op onze planeet zijn en het is geweldig dat we met het IFAW die gebieden helpen beschermen en hun bewoners een kans geven te overleven.

-- LA

Post a comment