2 foto's, 1 tijger: een steun in de rug voor ons werk in India

Twee foto’s, één tijger. Linker foto genomen in februari 2011, foto rechts – zonder halsbandzender – genomen in december 2012 © Velddirecteur/Manas TR

Je moet verder kijken dan naar één tijger alleen, daar ben ik van overtuigd. 

Maar dat neemt niet weg dat het spotten van een tijger in het wild een indrukwekkende ervaring kan zijn. En als je diezelfde tijger een jaar later nog eens terugziet, is dat helemaal bijzonder. Maar wat als die tijger nou eens niet in een bos maar in een stadje wordt aangetroffen, gered wordt door ons team – waarmee hij ontsnapte aan de dood of een leven in gevangenschap – en vervolgens weer wordt uitgezet in het wild?

Dat is zo speciaal, dat ik er haast geen woorden voor heb – en dat overkomt me maar zelden!

De tijger waarover ik het heb, is één van de gelukkige exemplaren die een uitstapje naar een door mensen gedomineerd gebied in India hebben overleefd. En wat deze zaak extra speciaal maakt, is dat dit dier – ondanks drie confrontaties met mensen, waarbij twee doden vielen – niet is aangemerkt als ‘mensendoder’.

Daar komt nog bij dat de bewoners niet tegen deze beslissing protesteerden. 

De mensen zullen uiteraard opgelucht zijn geweest de tijger niet langer in hun buurt te hebben, maar ze hadden er ook geen bezwaar tegen dat het dier zijn vrijheid terugkreeg. 

De tijger waar het om gaat, werd in maart 2010 aangetroffen in het stadje Geleki, in de noordoostelijke Indiase staat Assam. Niemand wist waar hij vandaan kwam, maar hij bleef meer dan een week in de omgeving rondzwerven. 

Het Assam Forest Department slaagde er met hulp van het IFAW-WTI-team van ons Wildlife Rescue Centre bij Kaziranga National Park in de tijger levend te vangen.

Bij conflicten tussen mensen en tijgers in India is de ‘vangst’ gelukkig meestal het begin van het verhaal, en niet het einde. 

Nu de populatie wilde tijgers in het land op nog slechts minder dan 2000 wordt geschat, kunnen we het ons niet veroorloven onnodig dieren te verliezen aan een leven in gevangenschap. Aan de andere kant kunnen we het ons ook niet permitteren mensenlevens in de waagschaal te stellen, door te overhaast ‘potentieel risicovolle’ exemplaren vrij te laten. Hiermee zouden we de cruciale steun vanuit het publiek voor de soort als geheel in gevaar brengen. 

Een moeilijke keuze, waarbij alle mogelijkheden zorgvuldig moeten worden afgewogen, en goed moet worden gekeken naar het gedrag van het betreffende dier. 

Daarbij is de beste oplossing niet altijd de meest populaire.

Deze tijger had geluk – zijn leven bleef gespaard.

Er werd geoordeeld dat zijn aanvallen op mensen op louter toeval berustten, en de autoriteiten besloten dat het dier terug in het wild zou worden uitgezet.

Als uitzetlocatie werd Groot Manas gekozen, in de autonome regio Bodoland (Assam). Binnen de grenzen van Groot Manas ligt het Manas Wildlife Sanctuary, dat is opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Het gebied kreeg destijds het predicaat ‘Werelderfgoed in gevaar’, doordat Groot Manas als gevolg van tientallen jaren burgeroorlog sinds het begin van de jaren 2000 veel van zijn natuurlijke erfgoed had verloren.

Deze tijger was voorbestemd om een bijdrage te leveren aan onze inspanningen om Manas in zijn oude glorie te herstellen. 

Na de verweesde en met de hand grootgebrachte neushoorns die in 2006 in dit gebied werden uitgezet (als startsein voor de herintroductie van de soort), de met de hand grootgebrachte weesolifanten, de zeldzame nevelpanterwelpen, en verschillende andere dieren van uiteenlopende soorten, was het nu de beurt aan een tijger om in Manas te worden uitgezet. 

Op 1 april 2010 werd de tijger in het gebied vrijgelaten, en een jaar later, in juni 2011, werd Manas van de gevarenlijst gehaald.

De rehabilitatie van wilde dieren kan alleen als succesvol worden beschouwd als de vrijgelaten dieren in het wild overleven. 

Uiteraard is het logistiek gezien onmogelijk om alle ruim 2000 dieren die we tot nu toe sinds 2002 hebben uitgezet te blijven volgen, maar in dit soort speciale gevallen doen we extra moeite om dat wel te doen. 

Net als de andere grote zoogdieren die we in het verleden hebben gerehabiliteerd, kreeg deze tijger een halsbandzender om. We vingen zijn signaal maar sporadisch op, niet verwonderlijk gezien het ruwe terrein van de uitzetlocatie. En al snel verloren we het dier in het uitgestrekte, 2500 km2 omvattende gebied, helemaal uit het oog.

In februari 2011 ontvingen we voor het eerst goed nieuws: de tijger met radiozender was gezond en wel gefotografeerd door een wildcamera, die door een zuster-NGO in het gebied was geplaatst om de tijgers in de omgeving te volgen. 

Hij bleek zijn eerste jaar in de natuur zonder problemen te hebben overleefd!

Bewijs genoeg dat voor deze tijger de juiste beslissing was genomen… hem vangen en terug uitzetten, en de keuze voor Manas als uitzetlocatie.

Intussen hielden we ons bezig met ons andere werk, het redden andere tijgers, neushoorns, olifanten, gibbons en nog veel meer andere soorten. En toen, nog maar een week geleden, kreeg ik opnieuw nieuws over deze specifieke tijger. 

Ik ontving een opgewonden e-mail van ons Regiohoofd Dr. Bhaskar Choudhury: 

“Onze tijger is opnieuw door een wildcamera gefilmd… hij is de radiozender verloren… de GPS-locatie krijgen we binnenkort… Hij heeft bijna 1095 dagen in het wild overleefd!”

1095 dagen… dat is bijna drie jaar. Lang genoeg om een eigen territorium in het gebied te hebben veroverd! 

Lang genoeg om welpen te hebben verwekt, die vervolgens zelf al weer een eigen territorium zullen hebben veroverd!

Binnen het grote geheel lijkt de redding van één afzonderlijk dier misschien slechts een kleine overwinning. Maar op lange termijn is de impact ervan wel degelijk groot. Denk bijvoorbeeld aan de nieuwe dieren die er bij komen doordat hij zich voortplant. 

Of aan de mogelijkheden die zijn verhaal opent voor andere tijgers in vergelijkbare omstandigheden. 

Of bedenk hoe hij (tot op zekere hoogte) bijdraagt aan het herstel van een heel gebied.

En voor mij en mijn team heeft deze tijger een zelfs nog grotere betekenis. Hij betekent een beloning voor onze inspanningen en een aanmoediging om door te gaan met ons werk.

Hartelijk dank aan al onze donateurs, zij maken dit allemaal mogelijk. 

--VM

Steun het IFAW-WTI-partnerschap en onze gezamenlijke inspanningen om de wilde dieren in onze wereld te beschermen en te rehabiliteren door nu een gift over te maken.

Post a comment

Deskundigen

Grace Ge Gabriel, Regiodirecteur Azië
Regiodirecteur Azië
Peter Pueschel, Hoofd Programma’s
Hoofd Internationale Milieuverdragen
Vivek Menon, regiodirecteur Zuid-Azië
Regiodirecteur Zuid-Azië