'ZEKE' IS NIET MEER

Zeke was een grote Rhodesische pronkrug, een maffe hond, mijn beste vriend.Zeke was een grote Rhodesische pronkrug, een maffe hond, mijn beste vriend.  Hij is eerder dit jaar overleden en er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan hem denk.

Zeke was zeker niet volmaakt – als er eten in de buurt was, kon hij zich vreselijk misdragen. Een onbewaakt achtergelaten boterham had hij in fractie van een seconde van tafel gegrist en dan schaamde ik me natuurlijk. Hij wist ook heel goed wat hij wilde en hij liet zich niet zo gemakkelijk commanderen. Je moest eigenlijk vooral met hem onderhandelen.

Maar als ik hem "mijn beste vriend" noem, dan meen ik dat echt. Elke dag gingen we een flink stuk wandelen over de vele paden en stranden op Cape Cod. Dat hij veertien jaar oud is geworden, had hij vooral aan dat actieve leven te danken. Er zijn maar weinig grote honden die zo oud worden. Hij ging dolgraag met mij mee naar de vuilstortplaats, een plek waar niemand van mijn gezin ooit naar toe wilde. Ze hadden een hekel aan de stank, maar Zeke snoof die lucht in alsof het parfum was.

Tot het laatste moment was mijn hond actief. Ook op de dag dat hij stierf, ben ik nog met hem wezen wandelen.

Ik ben geen zweverig type, maar soms vraag je je weleens dingen af. Het was vakantie toen hij dood ging en alle drie de kinderen waren thuis. Het was bijna alsof hij de strijd bewust opgaf toen het hele gezin bij elkaar was. Hij is heel rustig ingeslapen, voor het haardvuur, liefdevol omringd door onze twee dochters. Terwijl hij sliep, werd zijn ademhaling minder en minder en zo ging hij heen.

We kunnen er in het gezin nog niet echt over praten zonder emotioneel te worden. Hij nam zo'n grote plek bij ons allen in. Onze jongste dochter, die net haar studie heeft afgerond, trok al vanaf haar achtste jaar met Zeke op!

Als u me vraagt of ik een goede tip heb voor al die mensen die bij het IFAW werken of het IFAW steunen, dan zou ik het niet weten. Maar ik weet wel hoezeer mensen om dieren geven. En daarom heb ik, speciaal voor die mensen, mijn herinneringen aan Zeke opgeschreven.

Ik weet zeker dat er heel veel mensen zijn die een soortgelijke ervaring hebben gehad. Alleen al door dit op te schrijven wordt mijn pijn verzacht. Dat is de kracht van woorden.

Het verlies van een huisdier wordt vaak als een eenzaam verdriet ervaren. De vele dierenvrienden hier bij het IFAW die Zeke hebben gekend en die ook ooit een huisdier hebben verloren, weten precies wat ik doormaak en zij helpen me er doorheen.

Misschien wilt u ook wel met ons delen hoe u zelf of uw gezin het verlies van een huisdier heeft verwerkt. We geven u daarvoor graag de gelegenheid aan het eind van deze blog. Wellicht helpt uw verhaal andere mensen hun verlies te verwerken.

-- Fred

Post a comment

Deskundigen

Beleidsadviseur
Beleidsadviseur
Dr. Ian Robinson, Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Vicepresident en Hoofd Programma's en Internationale Operaties
Hanna Lentz Programmamedewerker / campaigner
Programmamedewerker / campaigner
Kate Nattrass Atema, Hoofd Programma Huisdieren
Hoofd Programma Huisdieren
Rebecca Brimley, Programma adviseur
Programma adviseur
Hoofd Noodhulpteam