VIDEO: Verweesde grizzlybeer Littlefoot is weer vrij

Het lijkt wel alsof het lot Littlefoot in zijn jonge leven nog nauwelijks gunstig gezind is geweest. Maar hij heeft elk obstakel overwonnen, soms door zelf de juiste weg te kiezen, soms met wat hulp van de mensen aan zijn zijde.

Littlefoot is een verweesde grizzlybeer, wiens moeder afgelopen jaar in de buurt van Fernie, in het Canadese Brits-Columbia, werd doodgeschoten. Hij moest zich afgelopen winter zelf zien te redden, iets wat de meeste beren op die leeftijd niet overleven. Deze lente werd hij gevonden terwijl hij in de buurt van Fernie rond een skipiste aan het zwerven was. Zwaar ondervoed en ernstig vermagerd, maar nog wel in leven.

Samen met de regering van Brits-Columbia en het IFAW heeft de Northern Lights Wildlife Society als enige organisatie toestemming om in de provincie grizzlyberen te rehabiliteren en weer vrij te laten, en het is de enige organisatie die na een vrijlating bijhoudt waar de beren heengaan.

Het IFAW helpt ook verweesde beren in Rusland. Bekijk hier een video over het reddingsproject voor verweesde beren.

Dus toen de dienstdoende natuurbeschermer Joe Garay Littlefoot in juni vond, belde hij ons op en vroeg hij ons of we hem konden helpen.

De regering van Brits-Columbia gaf al snel toestemming om Littlefoot binnen te brengen, hoewel hij de eerste jaarling is die wordt toegelaten tot het project. We sprongen in onze truck en reden zo snel als we konden naar Fernie, 1300 kilometer verderop. Daar legden we de verdoofde beer in onze speciale transporttrailer, en vervolgens reden we terug naar Smithers om te beginnen met Littlefoots herstel.

Zodra we hem op zijn leefterrein hadden ondergebracht, was het duidelijk dat hij maar aan één ding dacht: eten! En geef hem eens ongelijk!

Littlefoot. Foto: NLWS

Grizzlyjongen worden de eerste twee tot drie jaar beschermd door hun moeder, die ook haar eten met hen deelt. Maar we moesten wel heel erg oppassen dat we Littlefoot niet te veel eten gaven, omdat dit bij hem had kunnen zorgen voor een proteïneshock. Hij was niet heel erg enthousiast over de kleine porties, maar kreeg al vrij snel volledige maaltijden, en al gauw werd ook duidelijk dat we hier te maken hadden met een speelse, ondeugende grizzlybeer.

Als hoofdverzorger was ik de enige mens die hem te eten gaf. Wanneer hij vis kreeg, rende hij ermee over zijn leefterrein, gooide hij het in de lucht en ving hij het weer op, en maakte hij er salto's mee. Om te stimuleren dat beren zelf op zoek gaan naar eten, dienen we hun eten niet zomaar op; we verstoppen het eten zorgvuldig op hun leefterrein zodat ze er naar op zoek moeten, zoals dat in de natuur ook moet.

We hebben ook veel aandacht besteed aan de behoefte van Littlefoot om te bewegen.

Uiteraard moeten we hem voldoende te eten geven, maar hij moet natuurlijk ook niet dik worden!

Als hij in het wild wil overleven, moet hij sterk zijn. We hebben hem dus boomstammen gegeven waar hij in kon krassen, en zijn leefterrein is groot genoeg om er flink in rond te rennen.

Na slechts twee maanden verzorging was Littlefoot al gegroeid van een magere 22 kilo tot een gezond gewicht van 65 kilo.

We wisten dat het tijd werd om Littlefoot vrij te laten toen hij tekenen begon te vertonen dat hij zijn leefterrein uit wilde. Hij probeerde onder het hek door te graven en was erg rusteloos. Het lijkt wel alsof Littlefoot, net als de andere beren die we in de loop der jaren hebben verzorgd, weet wanneer er in de struiken een stevige portie bessen hangt die hij kan eten.

Maar toen keerde het lot zich opnieuw tegen Littlefoot.

Het begon ermee dat we de batterij voor zijn satelliethalsband, die we een maand voor zijn geplande vrijlating in Duitsland hadden besteld, maar niet binnenkregen. Vervolgens hadden we net een oplossing bedacht met het materiaal dat we nog in huis hadden, toen we werden geteisterd door bosbranden, waardoor de snelwegen dicht gingen en wij achterbleven met de vraag of we de dieren moesten evacueren.

Gelukkig werden de branden geblust en kregen we groen licht om met Littlefoot naar zijn vrijlatingsplek te gaan, even buiten Cranbrook in Brits-Columbia.

Joe Garay, de dienstdoende natuurbeschermer die Littlefoot ook had gevonden, leidde ons team naar een afgelegen plek, ver buiten het bereik van de mensen, en met veel voedsel voor Littlefoot. Het deed Joe erg goed dat Littlefoot weer op de weg terug was naar vrijheid.

Toen de tijd was aangebroken om Littlefoots trailer open te maken, sprong hij er meteen uit.

Maar net als veel andere dieren die langere tijd door mensen zijn verzorgd, rende hij niet meteen het bos in.

Het was hem niet helemaal duidelijk of er nog steeds een hek om hem heen stond!

Na enig graven naar larven en wat rollen in het gras zag hij iets op de heuvel, en het was alsof hij eindelijk besefte dat hij nu echt vrij was.

Hij rende weg en begon de omgeving te onderzoeken, te graven, te rollen, te spelen en te grazen.

We zagen hem de heuvel oplopen en uit het zicht verdwijnen, wetende dat we hem de best mogelijke voorbereiding hadden gegeven om in het wild te overleven, en we wensten hem het allerbeste toe.

Na Littlefoots vrijlating is zijn satelliethalsband online gekomen.

Dankzij deze halsband kunnen we volgen waar Littlefoot is.

Hij verplaatst zich op een manier die gebruikelijk is voor een jonge grizzlybeer: hij loopt door de bergen heen en verblijft in hooggelegen gebieden, waar hij veel bessen kan eten en waar hij zich kan voorbereiden op een nieuwe, zelfstandige winterslaap.

We missen de speelsheid en de energie van Littlefoot, maar bij de Northern Lights Wildlife Society weten we, net als bij het IFAW, dat dieren thuishoren in het wild.

--AL

Beren zoals Littlefoot kunnen we niet redden zonder uw steun, maak daarom vandaag nog een donatie over!

Post a comment

Deskundigen

Senior Programma Adviseur
Senior Programma Adviseur
Brian Sharp, Manager Marine Mammal Rescue and Research
Manager Marine Mammal Rescue and Research
Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Katie Moore, Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Shannon Walajtys
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Vivek Menon, Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie
Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie