Roep premier Trudeau van Canada op een einde te maken aan de commerciële zeehondenjacht in zijn land

Het is bijna voorjaar in Canada. De sneeuw begint te smelten, het esdoornsap begint te stromen en met de start van de commerciële zeehondenjacht kleurt het zee-ijs voor de Canadese oostkust weer rood met het bloed van zeehondenpups.

We weten al jaren dat de afslachting van zeehonden in Canada geen enkel economisch belang dient. Vorig jaar nog bleek uit geheime overheidsdocumenten dat de Canadese regering jaarlijks $2,5 miljoen uitgeeft aan het toezicht op de commerciële zeehondenjacht, meer dan twee keer de waarde van de jacht zelf!

Nog schokkender zijn de tientallen miljoenen extra die de afgelopen twee decennia zijn uitgegeven aan subsidies, noodleningen en andere vormen van financiering voor de zeehondenindustrie. Het gaat om geld dat wordt uitgegeven om te zoeken naar manieren om zeehondenvlees smakelijk te maken, of om energiedrankjes van zeehondenpenissen aan de man te brengen in Azië. Miljoenen zijn er verspild aan mislukte pogingen om de zeehondenjacht te verdedigen bij Wereldhandelsorganisatie WTO en om zeehondenproducten te promoten in andere landen.

Na twee decennia van overheidssteun verkeert de zeehondenindustrie meer dan ooit in zwaar weer. Canada is belangrijke internationale afzetmarkten voor zeehondenproducten kwijtgeraakt. In 35 landen zijn deze producten inmiddels verboden. De industrie voor zeehondenbont verkeert in een enorme dip, er zijn nog slechts enkele honderden actieve zeehondenjagers over en de verwerkende bedrijven geven aan dat ze een voorraad pelzen hebben liggen waarmee ze nog jaren vooruit kunnen.

Dus waarom financiert de Canadese regering dan de uitbreiding van een industrie die geen enkele toekomst heeft?

Wie profiteert er dan van de financiële steun aan de afslachting van zeehonden?

Niet de vissers. Zij verdienen een karige 25 dollar per pels, voor aftrek van kosten.

Niet Newfoundland en Labrador, een provincie die ondanks een dreigend faillissement miljoenen blijft steken in de afslachting van zeehonden, zonder enig toekomstperspectief.

En ook niet Canada, dat zijn pogingen om de eigen reputatie op het wereldpodium te herstellen, steeds gehinderd zal zien zo lang de zeehondenjacht blijft bestaan.

Als de steun aan de zeehondenjacht wordt voortgezet, in plaats van te investeren in alternatieven, reiken de consequenties veel verder dan alleen economische verliezen. Door de valse hoop te blijven voeden dat deze industrie ooit op eigen benen zal kunnen staan, ontnemen regeringen de vissers en kustgemeenschappen de kans op een betere toekomst.

Intussen buigt de Canadese Senaat zich over de vraag of er een Nationale Zeehondenproductendag moet komen. En hoewel het IFAW een officiële dag om de wereld de waarheid achter deze wrede, onnodige zeehondenproducten te laten zien zou verwelkomen, is de realiteit dat ook zo'n dag de Atlantische kustgemeenschappen van Canada weinig zou opleveren.

We boeken vooruitgang. Dankzij uw steun is het aantal zeehonden dat in de Canadese commerciële zeehondenjacht wordt gedood sinds 2009 met 90% afgenomen, waarmee het leven van meer dan 2 miljoen dieren is gespaard. Maar we kunnen nog meer doen.

Canada heeft een nieuwe premier en dat biedt een historische kans om voor eens en altijd een einde te maken aan de commerciële zeehondenjacht.

Het is hoog tijd dat de commerciële zeehondenjacht stopt.

--SF

Stuur een bericht naar premier Trudeau. Vraag hem de commerciële zeehondenjacht niet langer overeind te houden, moedig hem aan om de jachtvergunningen uit te kopen en  alternatieven te zoeken  voor levensonderhoud in de gemeenschappen langs de Atlantische kust. 

Post a comment

Deskundigen

Sheryl Fink, Hoofd Wildlifecampagnes, IFAW Canada
Hoofd Wildlifecampagnes, IFAW Canada
Sonja Van Tichelen
Vice President Internationale Bedrijfsvoering