Een dag uit het leven van Mdzananda’s langst meelopende medewerker

De auteur met één van zijn patiënten in de Mdzananda Animal Clinic in Khayelitsha.

Het is zes uur 's morgens en ik zou het liefst in mijn bed blijven. Buiten is het koud, nat en winderig, een typische winterdag in Kaapstad. Maar het vooruitzicht om vandaag weer nieuwe honden te ontmoeten, met nieuwe mensen te praten en, vooral, nieuwe dierenlevens te kunnen redden, maakt me altijd weer enthousiast. Dus spring ik uit mijn bed om de dag te beginnen.

Om acht uur kom ik aan bij de Mdzananda Animal Clinic, waar ik word verwelkomd door het geluid van blaffende honden. AJ, één van de honden van de roedel die vast in onze kliniek verblijft, komt gretig aangestormd voor haar ochtendknuffel. Ze rolt op haar rug om haar buik te laten kriebelen, voor haar een ideaal begin van de dag. Ze is altijd blij om me te zien.

Als ik langs de receptie naar de spreekkamer loop, zie ik een lange rij wachtende honden met hun baasjes. Sommige dieren zijn gewond en wachten angstig tot ze iets tegen de pijn krijgen. Andere zijn vrolijk en komen alleen voor een vaccinatie. Ik begroet ze één voor één en maak grapjes om hun eigenaren op hun gemak te stellen en een welkom gevoel te geven.

Snoopy ziet er niet goed uit. Hij is een zes maanden oude kruising met een huidinfectie. Ik aai hem over zijn kop om te laten zien dat ik het goed met hem voor heb en stel hem gerust dat hij zich veel beter zal voelen als hij weer naar huis gaat. Ik weet precies wat ik hem moet geven. Hij krijgt medicijnen voor zijn huidinfectie, die hij de komende week elke dag moet krijgen.

Mijn tweede patiënt van de dag is een twee maanden oud reutje met een zachte zwarte vacht. Hij komt voor een vaccinatie. Ik laat hem samen met zijn eigenaar in mijn spreekkamer. Zijn eigenaar zet hem op de tafel terwijl ik zijn vaccinatie klaarmaak. Gewoontegetrouw vraag ik voordat ik zijn temperatuur opneem, naar zijn naam, het voer dat hij krijgt en zijn medische voorgeschiedenis.

Die voorgeschiedenis is niets verrassends, maar zijn naam en de overtuiging waarmee zijn eigenaar die vertelt, des te meer. De naam van de hond is Whitey. Inderdaad, zoiets als 'Witje'! Terwijl hij toch echt van kop tot staart zwart is. Ongelovig en geamuseerd stel ik mijn vraag opnieuw. Hij zegt: "W-h-i-t-e-y", netjes letter voor letter uitspellend. Ik vraag hem waarom hij die naam heeft gekozen. Hij lacht het weg en mompelt: "gewoon". En dat is nu precies waarom ik zo dol ben op mijn werk! Er is altijd wel een vrolijke noot.

Er komen nog veel meer honden en katten voor vaccinaties, ontwormingskuren en kleine kwetsuren die kunnen worden behandeld met een simpele injectie of een pilletje.

Terwijl ik mijn behandeltafel aan het schoonmaken ben, wandelt Max, een grote, stevige geelbruine pitbull samen met zijn eigenaar mijn spreekkamer binnen. Ik begroet het tweetal en vraag naar de medische geschiedenis terwijl ik een grapje maak over het gewicht van de hond. Max begint als een dolle te blaffen. Hij stelt mijn grapje duidelijk niet op prijs. Ik vraag zijn baasje hem op de tafel te zetten. Het baasje is een jong meisje, half zo groot als ik en gekleed alsof ze op weg is naar haar werk. Ze kijkt me aan, kijkt vervolgens naar de hond en schudt haar hoofd om aan te geven dat hij veel te zwaar is. We moeten allebei lachen. Met hulp van een vrijwilliger tillen we Max op de tafel - hij is de zwaarste hond die ik ooit in mijn leven heb opgetild.

Ik vraag de eigenaresse wat Max te eten krijgt en hoe vaak per dag. Het blijkt dat ze hem te veel eten geeft en ik geef haar wat instructies over wat voor voer en welke hoeveelheden Max nodig heeft.

Het hele consult verandert in een instructie over huisdierverzorging. Ik ben nu eenmaal iemand met een grote passie voor mijn werk en veel kennis over wat ik doe. Als ik eenmaal tegen mensen begin te praten over hun huisdier, dan weet ik niet meer van ophouden. Ik vind het fijn als ik mijn kennis kan delen met de eigenaren. Ik vertel haar over voeding, wat dieren moeten eten en ook op welke momenten.

Twaalf uur 's middags, lunchtijd. Ik ben hier nog maar vier uur en mijn kleren zijn al vuil en stinken. Lunchtijd betekent speeltijd met de honden die in afwachting van adoptie bij ons verblijven.

Na dertig minuten is de lunchpauze weer voorbij. Terwijl ik bezig ben met mijn volgende patiënt, Roxy, stormt er een man onze receptie binnen. Hij is ontzettend overstuur. Onze receptioniste probeert hem te kalmeren. Hij heeft zijn hond in zijn armen en schreeuwt om hulp. De hond is overreden door een auto en zijn linker voorpoot is gebroken.

Het is een spoedgeval en we brengen het dier snel naar de spreekkamer. Ik controleer hem snel en geef hem pijnstillers voordat ik hem naar onze dierenarts Brian breng om te worden geopereerd. Ik werk al 20 jaar in Mdzananda, maar het breekt nog altijd mijn hart als ik dieren zo veel pijn zie lijden.

Mijn laatste patiënt van de dag is een kleine puppy van twee weken oud. Een jongeman houdt haar vast, gewikkeld in een prachtige roze deken. Ze heeft al twee dagen niet gegeten. Ik zie ook dat haar pootje gebroken is, waarschijnlijk doordat haar moeder of een mens er per ongeluk op is gaan staan. De moed zakt me in de schoenen, want ik heb weinig hoop dat het goed komt. Ik roep onze dierenarts erbij om zijn mening te geven en hij bevestigt dat ze er slecht aan toe is en snel achteruit gaat. Puppy's kunnen niet langer dan zes uur zonder eten en dit beestje heeft al twee hele dagen niets gegeten.

Omdat ze nog zo klein is, is een operatie geen optie. De situatie is hopeloos en we moeten de moeilijke beslissing nemen om haar te laten inslapen.

Ik haal diep adem en probeer mijn tranen te bedwingen. Ik weet dat dit voor haar het beste is, maar ik ben ook boos op de eigenaar dat hij zo lang heeft gewacht om met haar langs te komen.

Ik ga naar buiten om met AJ te spelen, voor wat afleiding. En dat werkt. Als hij bovenop me klimt en mijn gezicht likt, voel ik me een heel stuk beter.

--LS

 

Post a comment

Deskundigen

Senior Programma Adviseur
Senior Programma Adviseur
Brian Sharp, Manager Marine Mammal Rescue and Research
Manager Marine Mammal Rescue and Research
Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Katie Moore, Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Shannon Walajtys
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Vivek Menon, Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie
Consulting Senior Adviseur van de CEO voor Strategische Partnerschappen en Filantropie