De wonderbaarlijke transformatie van een angstige hond uit Bosnië

Nemo

Soms ben ik diep onder de indruk van de moed van de dieren die door ons worden gered.

We kunnen ze niet uitleggen dat we ze willen helpen. Dat we anders zijn dan de mensen die ze zo slecht hebben behandeld. We kunnen niet uitleggen dat de pijn niet lang meer duurt, of dat hun ellende straks voorbij is. We kunnen niet uitleggen dat die kooi maar een tijdelijke stap is op weg naar hun vrijheid. We kunnen niet uitleggen dat ze nu veilig en in goede handen zijn.

En toch vragen we ze om ons te vertrouwen. En het verbijsterende is dat ze dat ook doen; soms meteen, soms na een tijdje. Die moed om op ons te vertrouwen, is soms onvoorstelbaar.

Alles wat iedereen ooit van Helmut had gezien, was het oplichtende wit van zijn ogen, helemaal achter in het stinkende hok waarin hij aan de ketting lag. Hij was jaren eerder achtergelaten in het stedelijke asiel, waar hij als een magere, angstige, halfvolwassen pup aankwam. Hij werd aan de ketting gelegd en leefde sinds dat moment in doodsangst. De medewerker legde oud brood neer bij de ingang van zijn hok en ging ervan uit dat het beest binnenin nog leefde als het brood de volgende ochtend weg was.

Soms kwamen er honden uit de omgeving het terrein op, om met de vastgebonden teefjes te paren en met de reuen te vechten. Tijdens een van deze bezoekjes werd Helmut akelig toegetakeld. Hij werd in zijn donkere toevluchtsoord aan zijn lot overgelaten.

En toch gromde Helmut niet en deed hij geen enkele poging om me te bijten toen ik voorzichtig dichterbij kwam om hem te aaien.

We bleven een tijdje zo bij elkaar zitten. Eerst hield hij dat maar een minuutje of twee vol, daarna duurde het steeds langer voordat hij terug de veilige duisternis in vluchtte. Ik voelde hoe zijn lijf onder mijn hand een heel klein beetje begon te ontspannen. Ik was verbijsterd door de enorme moed van deze hond die probeerde me te begrijpen, en mijn handen vertrouwde.

Tijdens zijn drie weken quarantaine raakten Helmut en ik aan elkaar verknocht. Onze wandelingen samen waren de beste momenten. We gingen er twee keer per dag samen op uit, over een lange landweg door de Bosnische weilanden. Hij liep met veerkrachtige passen, met zijn kop omhoog. Zijn ogen verzachtten en een paar uur lang vergat hij al zijn zorgen. Hij snuffelde, ging op verkenning en deed her en der plasje. Binnen een week kwam hij naar de voorkant van zijn kennel rennen als hij me zag aankomen. De tweede week sprong hij als een springveer op en neer. Hij at snoepjes uit mijn hand en liet zich eindeloos knuffelen. Als ik hem aanhaalde, trilden zijn spieren onder mijn handen.

Maar alle nieuwe dingen vervulden hem ook met doodsangst. Een tractor. Een fiets. Een boomstronk. Een hoop vuilniszakken. En het allerergste waren nog wel mensen. Een voorbijganger op straat, kinderen op een fiets, twee vrouwen bij een hek... het vervulde hem allemaal met een redeloze paniek die ons soms bijna samen de sloot in slingerde. Ik hield hem vast, praatte tegen hem en bleef hem aanhalen tot hij weer stevig op zijn poten stond. En dan gingen we verder. Wat een moed heeft deze hond, dacht ik als ik hem voor me uit zag stappen. Wat een moed om toch steeds door te gaan, ondanks die angstaanjagende wereld om hem heen.

Ik begon me steeds meer zorgen te maken naarmate de tijd voor het vertrek naar Duitsland dichterbij kwam. Nu heb ik deze hond net geleerd voor het eerst in zijn leven iemand te vertrouwen, en nu laat ik hem achter bij volstrekte vreemden. Terwijl onbekenden nu juist zijn grootste angst zijn. Hoe kan ik dat over mijn hart verkrijgen? Het was mijn beurt om vertrouwen te hebben, maar dat ging me niet zo goed af.

Onze aankomst in München met 30 honden was een vrolijke chaos van zwiepende staarten en enthousiaste uitroepen van nieuwe eigenaren. Ik werd vijf kanten tegelijk op getrokken, keek of het goed ging met de honden, beantwoordde vragen en stelde honden en mensen aan elkaar voor. Het lawaai, de regen, de staarten die tegen mijn knieën zwiepten, het verdween allemaal naar de achtergrond toen ik zag hoe de kooi van Helmut in de auto van de vrijwilliger werd getild.

Ik zag zijn enorme witte ogen en kon hem niet meer geruststellen. Ik had nog even bij hem gekeken, hem geknuffeld en geprobeerd uit te leggen dat alles goed zou komen. Hij wist dat ik daarover twijfelde.

Maar ik had het kunnen weten. Onze fantastische partnerorganisatie in Duitsland, Streunerglück, vond voor Helmut een Tierheim in Passau dat ervaring heeft met de rehabilitatie van honden met gedragsproblemen. Streunerglück was zo aardig om mij iedere week een update te sturen, zodat ik wist dat het goed ging met Helmut. Toch was ik ongerust en bleef ik me zorgen maken over zijn toekomst. Hij zou zo'n speciaal adres nodig hebben, met heel geduldige mensen die de moeite wilden nemen om zich te verdiepen in Helmuts problemen en hem er vanaf te helpen.

Een paar dagen geleden ontving ik een 22 pagina's tellend rapport, getiteld Die Angst in mir!!! – De angst in mij!!! – en ik wist meteen dat het over Helmut ging. Helmut had de belangstelling gewekt van een professionele Tierlehrer genaamd Frank Höfle, die als vrijwilliger werkte in het asiel dat Helmut opving. Ik vind het geweldig dat de term in het Duits dierenleraar is, in plaats van dierentrainer. Frank heeft al met heel veel probleemhonden gewerkt en had zijn eigen Baffy geholpen een uiterst traumatisch verleden te verwerken. Hoe lief de medewerkers van het asiel ook waren, Frank realiseerde zich al snel dat Helmut beter af zou zijn in een huiselijke omgeving. Zijn vrouw was het ermee eens en twee dagen na Kerst, toen na alle bezoek en festiviteiten de rust in huis was weergekeerd, namen ze Helmut mee naar huis voor pleegopvang.

Vanaf dat moment beloofden Frank en zijn vrouw Helmut een nieuw leven. Alles uit zijn duistere verleden moest verdwijnen, inclusief zijn naam. Helmut werd omgedoopt tot Nemo en het lijkt alsof hij sindsdien nooit meer achterom heeft gekeken.

“Al op de tweede dag ontdekte hij dat hij de bank wel prettig vond,” zo schreef Frank. “Ik vertelde hem dat alleen heel dappere honden op de bank mogen. En zo te zien vindt hij zelf dat hij wel in die categorie thuishoort."

Via Franks rapport kon ik iedere stap van de reis die hij en Nemo samen maakten, meebeleven: in een auto stappen, de trap op lopen, mensen leren kennen, het bezoek aan de dierenarts, de paniekaanvallen die ik zo goed kende en waar ik net zo veel moeite mee had als Frank nu. Maar wat het duidelijkst uit het rapport naar voren komt, is de liefde en de trots die Frank voelt voor zijn hond. Je voelt zijn bewondering voor Nemo's moed.

Na een bijzonder vermoeiende dag schreef Frank: "Hij wilde met ons mee naar boven, naar onze slaapkamer, maar de trap vervulde hem nog steeds met doodsangst. Ik stopte midden op de trap en riep hem. Hij zetten zijn poten op de eerste trede, en ging toen terug. Ik ging een stukje lager staan en we probeerden het opnieuw. Toen raapte hij al zijn moed bij elkaar en klom hij stap voor stap naast me omhoog, helemaal tot boven.  “Respect,” dacht ik.”

Helemaal onderaan de laatste pagina schreef Frank dat hij en zijn vrouw hebben besloten om Nemo definitief te adopteren. Ik kon het niet geloven en kreeg tranen in mijn ogen. Ik had onderschat hoe veel goede mensen er in de wereld zijn, en niet verwacht dat er een gezin als dat van Frank bestond. Nemo is eindelijk thuis. 

De ochtend waarop Nemo voor het eerst zijn angst voor de trap overwon, sprong hij op het bed om zijn nieuwe baasjes vol enthousiasme te begroeten. “Het was geweldig om zo'n enthousiasme en vrolijkheid te zien bij een hond die het vertrouwen in het leven, en vooral mensen, al lang had opgegeven. Ik had het gevoel dat hij ons bedankte voor alles wat we voor hem hadden gedaan."

Helmut heeft weer geleerd van het leven te genieten, en hoe het is als er van je wordt gehouden.

En dat getuigt van heel veel moed.

--KL

Lees meer over de hondenverhuizing van Bosnië naar Duitsland. 

Post a comment

Deskundigen

Senior Programma Adviseur
Senior Programma Adviseur
Brian Sharp, Manager Marine Mammal Rescue and Research
Manager Marine Mammal Rescue and Research
Céline Sissler-Bienvenu, Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Directeur Frankrijk en Franstalig Afrika
Gail A Brunzo, Manager Noodhulp
Manager Noodhulp, IFAW
IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Katie Moore, Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Plaatsvervangend vicepresident Natuurbehoud en Dierenwelzijn
Shannon Walajtys
Hoofd Noodhulpteam
Valeria Ruoppolo IFAW dierenarts
IFAW dierenarts
Vivek Menon, Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie
Senior adviseur bedrijfsvoering en filantropie