Rio+20: Hebben we niet allemaal de morele plicht om dieren te beschermen?

Twintig jaar geleden vond in Rio de Janeiro een VN-conferentie plaats, die als de "Top van Rio" de geschiedenisboeken in zou gaan. De 100 aanwezige wereldleiders stelden toen een “recept” op om zuiniger op de aarde te zijn en beter voor al zijn bewoners te zorgen. Een van de praktische instrumenten die deze top opleverde, was het VN-Biodiversiteitsverdrag.

Sinds die top is een complete generatie opgegroeid en volwassen geworden.

We hebben dus 20 jaar de tijd gehad om onze kinderen te vormen en ze als het ware van deze waarden te doordrenken. Hopelijk heeft dat een meer milieubewuste generatie consumenten en beleidsmakers opgeleverd. Het is ook veelbetekenend, dat de VN hen typeert als een generatie "met een moreel belang bij duurzame ontwikkeling".

En, zijn we in onze opzet geslaagd? 

Overal om ons heen merken we, dat veel jongvolwassenen tegenwoordig "snappen" waar het om draait, veel meer dan hun ouders en grootouders.

Vorige week nog konden we in de New York Times lezen over de sterk toegenomen belangstelling van biologiestudenten voor vakken, waarbij dieren niet zozeer in het laboratorium als wel in de collegezaal worden bestudeerd. Hierbij wordt voortgeborduurd op wetenschappelijk onderzoek, dat het ooit scherpe onderscheid tussen mensen en dieren doet vervagen.

Niettemin blijkt uit ander onderzoek naar de gewoonten van jongvolwassenen, vaak aangeduid als Generatie Y (Gen Y), dat zij de zorg voor de natuur en hun gedrag als consument van elkaar gescheiden houden.

In 2010 meldde  Forbes magazine dat Gen Y-volwassenen zich weliswaar meer betrokken tonen op kwesties als klimaatverandering en dierenwelzijn, maar dat zij hun koopgedrag waarschijnlijk in mindere mate laten beïnvloeden door de sociale vraagstukken waar zij warm voor lopen.

Enerzijds willen ze de natuur in stand houden en zowel mensen als dieren beschermen. Anderzijds vertonen velen van hen hetzelfde consumptiepatroon dat tot de schade aan milieu en biodiversiteit heeft geleid waar we nu mee worden geconfronteerd.

We moeten dus doorgaan jongeren erop te wijzen, dat ze alles wat zij belangrijk vinden, niet los kunnen koppelen van wat ze doen.

Via het Animal Action-programma van het International Fund for Animal Welfare proberen we die brug te slaan door jaarlijks meer dan vijf miljoen jongeren, docenten en ouders over de hele wereld te betrekken bij actuele vraagstukken op het gebied van natuur en milieu.

Ook trachten we de kloof te overbruggen tussen mondiaal beleid en individuele acties, onder meer in juni van dit jaar, als we tijdens de Rio+20Top (20 jaar na de Top van Rio) onze bijdrage leveren op het gebied van educatieve voorlichting. Verder dragen we een steentje bij aan andere belangrijke mondiale verdragen en initiatieven, zoals de Internationale Decennia van de VN voor Duurzamen Ontwikkeling en voor Biodiversiteit.

Uiteindelijk hebben we toch allemaal de morele plicht om dieren en mensen tegen onwetendheid te beschermen? 

-Fred O’Regan