Choose Country

Noordkaper

Bookmark and Share

 

Classificatie:
Wetenschappelijke benaming:
Eubalaena glacialis
Klasse:
Mammalia
Onderklasse:
Orde:
Cetacea
Familie:
Balaenidae
Genus:
Eubalaena
Soort:
Glacialis
Populatie Wereldwijd
Beschrijving En Natuurlijke Geschiedenis
Fysieke beschrijving

De noordkaper is een middelgrote, massieve baleinwalvis. Volwassen dieren zijn tussen de 14 en 17 meter lang en wegen gemiddeld rond de 60 ton. Kalveren worden om de drie of vier jaar geboren en zijn bij de geboorte zes tot zeven meter lang. Noordkapers zijn zwart of donkergrijs met witte vlekken op buik of kin. Ze hebben, net als de Groenlandse walvis, geen rugvin of uitstekende rand op de brede rug. De buikvinnen zijn breed en spatelvormig. De kop vormt tot een kwart van de totale lichaamslengte en wordt gekenmerkt door een sterk gebogen kaaklijn en ruwe, hoornachtige plekken op de huid. Deze plekken hebben vaak een lichte kleur omdat ze bedekt zijn met walvisluizen. Doordat de twee blaasgaten van elkaar gescheiden zijn, zijn noordkapers op grote afstand te herkennen aan de brede, V-vormige wolk waterdamp die ze uitblazen.

Natuurlijke geschiedenis
Noordkapers leven in de gematigde en subpolaire wateren van de noordelijke delen van de Atlantische en Stille Oceaan. Hoewel de meeste exemplaren van de Noordwest-Atlantische populatie verspreid over Nova Scotia, Canada en Florida in de VS leven, zijn er ook meer noordelijk tot aan IJsland en meer zuidelijk tot aan de Golf van Mexico exemplaren aangetroffen. Kalveren worden in de winter (december-april) geboren in ondiepe wateren langs de kust van Georgia en Florida, waarna de walvissen in noordelijke richting naar gebieden voor de kust van New England en het oosten van Canada trekken, om te foerageren, de kalveren groot te brengen, en te paren. Noordkapers blijven hier van ongeveer juli tot november om zich in de ondiepe kustwateren te voeden met plankton, in het bijzonder roeipootkreeft.

De Noord-Pacifische populatie noorkapers leeft geografisch geïsoleerd van de Noord-Atlantische populatie. Nieuw onderzoek wijst er zelfs op dat deze populatie genetisch afwijkt en daarmee een op zichzelf staande soort is. De Noord-Pacifische populatie wordt in de zomer aangetroffen in de Zee van Okhotsk, de Beringzee en het noordelijk deel van de Golf van Alaska, zuidelijker bij de Zee van Japan, de Pacifische kust bij noordelijk Honshu, en de kust van midden-Californië. In de winter trekt de populatie in zuidelijke richting tot aan de regio rond Taiwan, de Ogasawara Eilanden en Baja California.

De noordkaper is de meest bedreigde grote walvisachtige ter wereld. De Noordwest-Atlantische populatie telt tussen de 300 en 350 dieren. Volgens schattingen van de Noord-Pacifische populatie zouden er in het gehele leefgebied slechts enkele honderden dieren leven, en zou de westelijke populatie groter zijn dan de oostelijke. Als de Pacifische populatie een afzonderlijke soort blijkt, moet deze soort mogelijk met de hoogst mogelijke prioriteit beschermd worden en eenzelfde status krijgen als de noordkaper nu al heeft.

 

Huidige Status Van De Soort
Status

De noordkaper heeft onder de Amerikaanse Endangered Species Act (ESA) de status bedreigd. Zowel de Noord-Pacifische als de Noord-Atlantische populatie van de noordkaper heeft op de lijst van de International Union for the Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) de status bedreigd, en beide zijn opgenomen in Bijlage 1 van de Conventie inzake de Internationale Handel in Bedreigde Uitheemse Dieren en Planten (CITES).

Gevaren die de soort bedreigen
In het verleden maakten de trage zwemsnelheid (maximaal 5 tot 10 km/u), en het feit dat het dier bleef drijven nadat het gedood was, de noordkaper een gemakkelijke prooi voor vroege walvisjagers, die de dieren al in de 11e eeuw bejaagden om hun dikke blubber en lange baleinen. Door intensieve bejaging was de soort midden negentiende eeuw nagenoeg uitgestorven.

Ondanks de volledige internationale bescherming die de soort in 1937 kreeg, heeft de noordkaper zich nog niet weten te herstellen van de eerdere ongebreidelde jacht.. Zelfs nadat de bescherming van kracht werd, bleef de Noord-Pacifische populatie tot het einde van de jaren zestig lijden onder de illegale jacht.

Zelfs nu nog wordt aangenomen dat maar liefst een derde van de totale sterfte onder noordkapers te wijten is aan menselijk handelen. Botsingen met schepen, verstrikking in visnetten en verslechtering van leefgebieden worden, in combinatie met een toch al kleine populatieomvang en het lage voortplantingstempo, gezien als de belangrijkste redenen waarom de noordkaper zich nauwelijks herstelt. Recent onderzoek wijst bovendien op de effecten van weersomstandigheden op de aanwezigheid en verspreiding van prooidieren en daarmee op het aantal kalveren dat jaarlijks geboren wordt.

De Verenigde Staten heeft een herstelplan ingevoerd, dat ondermeer maatregelen omvat voor aanpassingen aan visnetten, het afsluiten van visgebieden, en een verplichte minimale afstand voor de scheepvaart. Bovendien zijn de Cape Cod Bay, het Great South Channel en de zuidoostelijke Amerikaanse wateren aangewezen als kritische leefgebieden voor noordkapers. Hoewel er in Canada geen wetgeving van kracht is ter bescherming van noordkapers in de Canadese wateren, zijn de Bay of Fundy en Roseway Basin aangewezen als seizoensreservaat, en vindt overleg plaats tussen onderzoekers, de kustwachtautoriteiten en scheepvaartverkeer in de regio. Hoewel de Pacifische populatie mogelijk aan dezelfde bedreigingen blootstaat, is er geen onderzoek gedaan naar de gevolgen voor de populatie.

Internationale handel
Geen legale handel

 

Auteur En Bronnen
Bronnen

CITES. 2001. http://www.cites.org.

IUCN. 2001. The 2000 IUCN Red List of Threatened Species. http://www.redlist.org.