Choose Country

Zuid Afrikaanse (Kaap) pelsrob

Bookmark and Share

 

Classificatie:
Wetenschappelijke benaming:
Arctocephalus pusillus pusillus
Klasse:
Mammalia
Onderklasse:
Orde:
Carnivora
Familie:
Otariidae
Genus:
Arctocephalus
Soort:
Pusillus (Subspecies: pusillus)
Populatie Wereldwijd
Beschrijving En Natuurlijke Geschiedenis
Fysieke beschrijving

De Kaapse of Zuid-Afrikaanse pelsrob (A. p. pusillus) is één van de twee ondersoorten van Arctocephalus pusillus, die in verschillende gebieden leven, maar verder weinig opvallende onderlinge verschillen vertonen. De andere ondersoort is de Australische pelsrob (A. p. doriferus) die voorkomt in Zuidoost-Australië, Tasmanië en New South Wales.

Het mannetje van de Zuid-Afrikaanse pelsrob is het grootste van alle pelsrobben. Het dier heeft een duidelijk afgetekend voorhoofd en een relatief lange, markante snuit, uitlopend in een stompe neus. Mannetjes worden 2 tot 2,3 meter lang en wegen 200 tot 360 kilo. Vrouwtjes worden 1,2 tot 1,6 meter lang en wegen 40 tot 80 kilo.

Volwassen mannetjes zijn donkergrijs of -bruin op de rug en lichter van kleur op de buik, en worden met de jaren donkerder van kleur. Zoals de meeste mannetjespelsrobben hebben ze grove manen rond de nek die na verloop van jaren lichter van kleur worden. Volwassen vrouwtjes hebben een bruingrijze rug, een lichtbruine buik, en een lichter gekleurde snuit, onderkaak en gezicht. Pups zijn bij de geboorte zwart en krijgen als ze ouder worden een lichte grijsbruine kleur met een lichtgekleurde keel.

Natuurlijke geschiedenis
De Zuid-Afrikaanse pelsrob komt voor langs de kustlijn van Zuid-Afrika en Namibië, vanaf Kaap Kruis in zuidelijke richting tot het Kaaps Schiereiland en in oostelijke richting tot Algoa Bay en Black Rocks, Kaapprovincie, Zuid-Afrika. Zuid-Afrikaanse pelsrobben blijven het gehele jaar in dezelfde regio, maar trekken wel rond binnen hun eigen leefgebied. De dieren leven gewoonlijk in groepen van 15 dieren, maar verzamelen zich soms in grote groepen die dicht in de buurt van de kolonie "ronddrijven".

De vrouwtjes zijn met drie tot zes jaar geslachtsrijp – bij de mannetjes is dit vier tot vijf jaar, hoewel ze naar alle waarschijnlijkheid niet paren voordat ze negen tot twaalf jaar oud zijn. De pups worden geboren van eind oktober tot begin januari. De geboortepiek ligt rond de eerste week van december, maar dit kan van kolonie tot kolonie licht verschillen. Pups worden gewoonlijk gespeend als ze 12 maanden oud zijn, hoewel sommige pups ook nog een tweede of zelfs een derde jaar gezoogd worden.

Het dieet van de Zuid-Afrikaanse pelsrob varieert afhankelijk van het seizoen en de beschikbaarheid van voedsel en omvat schoolvissen als de horsmakreel, sardien, heek en Kaapse horsmakreel, maar ook pijlinktvis en inktvis.

In 1990 werd de populatie Zuid-Afrikaanse pelsrobben geschat op twee miljoen dieren.

Huidige Status Van De Soort
Status

De Zuid-Afrikaanse pelsrob heeft op de lijst van de International Union for the Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) de status minder bedreigd gekregen. De soort is ook opgenomen in Bijlage II van de Conventie inzake de Internationale Handel in Bedreigde Uitheemse Dieren en Planten (CITES).

Gevaren die de soort bedreigen
Zoals alle pelsrobben werd de Zuid-Afrikaanse pelsrob intensief bejaagd om zijn weelderige vacht. De commerciële jacht begon aan het begin van de 17e eeuw vanuit zuidelijk Afrika en tegen het einde van de 19e eeuw waren 23 kolonies geheel weggevaagd en was de totale populatie sterk uitgedund. In 1893 werden voor het zuiden van Afrika beperkingen gesteld aan de zeehondenjacht, maar langs de kust van Namibië gebeurde dit niet voor 1922.

Tot 1979 hield de Zuid-Afrikaanse regering de pelsrobbenjacht in eigen hand, daarna werden vergunningen afgegeven aan particulieren. De commerciële jacht in Zuid-Afrika werd in 1990 door de regering opgeschort. De laatste jaren gaan er echter weer stemmen op om pelsrobben selectief af te schieten teneinde de visstand te beschermen. Ook zijn er dieren afgemaakt om broedende zeevogels te beschermen. In Namibië vindt de jacht op pups en volwassen mannetjes nog steeds jaarlijks plaats. De Namibische regering beweert dat een dergelijke jacht nodig is om de belangen van de visserij te beschermen. Ook komen er Zuid-Afrikaanse pelsrobben om door verdrinking in visnetten.

 

Auteur En Bronnen
Bronnen

CITES. 2001. Cape fur seal. http://www.cites.org.

IUCN. 2001. The 2000 IUCN Red List of Threatened Species. http://www.redlist.org.

Jefferson, T.A., S. Leatherwood and M.A. Webber. 1993. Marine Mammals of the World. FAO Species Identification Guide. United Nations Environment Programme. Rome.

Leatherwood, S, B.S. Stewart and R.R. Reeves. 1992. The Sierra Club Handbook of Seals and Sirenians. Sierra Club Books, San Francisco. 359pp.

Rice, D.W. 1998. Marine mammals of the world: systematics and distirbution. Special Publication Number 4. The Society for Marine Mammalogy. 231pp.