Choose Country

Gewone dolfijn

Bookmark and Share

 

Classificatie:
Wetenschappelijke benaming:
Delphinus delphis
Klasse:
Mammalia
Onderklasse:
Orde:
Cetacea
Familie:
Delphinidae
Genus:
Delphinus
Soort:
Delphis
Populatie Wereldwijd
Beschrijving En Natuurlijke Geschiedenis
Fysieke beschrijving

Er worden twee soorten gewone dolfijnen onderscheiden, de kortsnuitige soort die voorkomt in open zee (D. delphis) en de langsnuitige soort die de voorkeur geeft aan de kustwateren (D. capensis), bovendien zijn er vele regionale soorten beschreven. De gewone dolfijn is een gestroomlijnde, middelgrote dolfijn met een lange, smalle snuit en een hoge rugvin. Deze soort wordt in het Engels ook wel “saddleback dolphin" genoemd, naar de V-vormige donkere vlek op de rug, die vanaf de sikkelvormige rugvin over beide flanken omlaag loopt en wel wat op een zadel lijkt. Dit zandloperpatroon is aan de voorzijde lichtgrijs tot bruingeel, en gaat richting de staart over in grijs. De rug is grijs en de buik wit. De lippen zijn donker van kleur en bovenop het voorhoofd begint een donkere lijn die doorloopt in donkere ringen rond de ogen. Gewone dolfijnen hebben bovendien een donkere streep van het midden van de onderkaak naar de buikvin. Volwassen dieren zijn gewoonlijk 1,7 tot 2,5 meter lang, hoewel de lengte tussen geografische groepen onderling sterk varieert. Kalveren zijn bij de geboorte 80 tot 85cm lang.

Natuurlijke geschiedenis
De gewone dolfijn komt wereldwijd voor in zowel de diepe als ondiepe wateren van de tropische, subtropische en gematigde zones. Gewone dolfijnen zijn snelle en energieke zwemmers en 'rijden' vaak mee op de boeggolven van schepen en zelfs van grotere walvissen. De dieren springen vaak uit het water de lucht in, in het Engels porpoising genoemd, en de geluiden die ze maken zijn soms zelfs boven water te horen. De dieren worden waargenomen in groepen van enkele tientallen tot 1.000 en zelfs 10.000 dieren. De gewone dolfijn wordt ook wel gezien in gezelschap van gestreepte dolfijnen en af en toe ook samen met tuimelaars en grienden. Kalveren worden gewoonlijk in het voor- en najaar geboren, maar ook in de zomer zijn er geboortepieken genoteerd. Per jaar wordt er één kalf geboren, na een draagtijd van 10 tot 11 maanden. Kalveren worden gespeend als ze ongeveer vier maanden oud zijn. De gewone dolfijn voedt zich vooral met kleine schoolvissen en pijlinktvis. Sommige groepen passen groepstechnieken toe bij de jacht, zoals het samendrijven van de prooi.

 

Huidige Status Van De Soort
Status
De gewone dolfijn komt niet voor op de lijst van de International Union for the Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN), maar is wel opgenomen in Bijlage II van de Conventie inzake de Internationale Handel in Bedreigde Uitheemse Dieren en Planten (CITES).

Gevaren die de soort bedreigen
In het verleden zijn wereldwijd door vissers aanzienlijke aantallen gewone dolfijnen gevangen. In de Turkse en Russische dolfijnenvisserij in de Zwarte Zee werden grote aantallen van de soort gedood, wat tot een afname van deze populatie leidde. Gewone dolfijnen worden eveneens gevangen in de tropische wateren van de Stille Oceaan bij het vissen op tonijn, en sommige exemplaren worden onbedoeld als bijvangst gevangen door vissers in het Atlantisch gebied. Verder zijn er veel dolfijnen gevangen voor de kust van Japan en in het Middellandse Zeegebied. Een andere bedreiging voor de soort is het aanspoelen van groepen en afzonderlijke exemplaren.

Internationale handel
Opgenomen in CITES-bijlage II, die internationale handel verbiedt.

Auteur En Bronnen
Bronnen
CITES.  2001.  Atlantic white-sided dolphin.  http://www.cites.org.
 
Geraci, J.R. and V.J. Lounsbury.  1993.  Marine mammals ashore;  A field guide for strandings.  Texas A&M University Sea Grant College Program.  Galveston, Texas.305pp.
 
Wynne, K. and M. Schwartz.  1999.  Guide to marine mammals & Turtles of the U.S. Atlantic & Gulf of Mexico.  Rhode Island Sea Grant.  114pp.
 
Jefferson, T.A., S. Leatherwood and M.A. Webber.  1993.  Marine mammals of the world.  United Nations Environment Programme.  Food and Agriculture Organization of the United Nations.  320pp.