Strandingen van walvissen en dolfijnen: we kunnen er iets aan doen
Eén van de plaatsen in de wereld waar zich de meeste massale strandingen voordoen, ligt bijna voor de deur van het internationale hoofdkantoor van het IFAW. Vandaar dat we ons al sinds de jaren tachtig inzetten om gestrande walvissen en dolfijnen te redden en in 1998 hebben geholpen bij het opzetten van het Cape Cod Stranding Network. Op dit moment zoeken we naar manieren om de lessen die we tot nu toe geleerd hebben, te delen met andere organisaties in de wereld die zich eveneens richten op het redden van gestrande dieren.
In de afgelopen acht jaar was het IFAW betrokken bij verschillende reddingsacties bij strandingen van zeezoogdieren, met name bij Cape Cod, waar het internationale hoofdkantoor van het IFAW gevestigd is. Op deze locatie is ons werk voor gestrande zeezoogdieren geconcentreerd. Op de Cape stranden jaarlijks uitzonderlijk hoge aantallen van zo’n 15 verschillende soorten, waaronder grienden, bultruggen en gewone bruinvissen. Het gebied is vooral berucht om de massale strandingen van soms wel honderden dieren, met name gewone en gestreepte dolfijnen, die er regelmatig plaatsvinden.
Sommige strandingen van zeezoogdieren kunnen worden toegeschreven aan ziekte of verwondingen, maar bij veel strandingen is er nog veel onduidelijkheid over de oorzaak en men heeft nog geen eenduidige oorzaak voor strandingen kunnen aanwijzen. Op basis van onze jarenlange ervaring met strandingen van zeezoogdieren weten we dat deze dieren met succes kunnen worden gered, verzorgd en opnieuw vrijgelaten. Het IFAW zet zich ook in om onnodig lijden en sterven van gestrande zeezoogdieren te voorkomen.
Ons werk voor zeezoogdieren in gevaar strekt zich ook uit tot de wateren rondom Grand Manan Island, Canada. Door steun aan het werk van het Grand Manan Whale and Seabird Research Station (GMWSRS) heeft het IFAW de levens kunnen redden van honderden bruinvissen die verstrikt waren geraakt in de fuiken van lokale visserijbedrijven.
